• Algülü Sultan Ana – Ali‘m Esvabını Kokar Ağlarım
• Kerbela yemeni dolanıp gezsen
• Ali‘m yaralarım derin ağlarım
• Şehrubanu ile Haydar‘ım sarsan
• Ali’m esvabını kokar ağlarım
•  
• Gülsüm’ü Zehra‘mı verdim toprağa
• Kanları bezendi kızıl yaprağa
• Takatmı kalır ki canın sarmağa
• Ali‘m esvabını kokar ağlarım
•  
• Karalar içinde almı giyildi
• Susuz çöllerede sermi koyuldu
• Ecdadımız bir bir alıp soyuldu
• Ali‘m esvabını kokar ağlarım
•  
• Söylesin Algülü yaram yarası
• Yemen‘den Mısır‘a canlar sırladık
• Ali Ali diye canlar çağırır
• Ali‘m Hüseyn‘imi arar ağlarım

• Fatımana Ağlar Eli Kınalı
• Kerbela yazısı körpe kuzusu
• Şehit düşmüş Şahın gelinlik kızı
• İmam Hüseyin‘im al kanda kaldı
• Fatımana ağlar eli kınalı
•  
• Müslüm kuzuları Fırat‘ta yatar
• Anası Hamin‘e yasların tutar
• Masumun laneti masumu yıkar
• Fatımana aglar eli kınalı
•  
• Zeyneb‘im Gülsüm‘üm Sakine‘m ağlar
• Ekber‘im hastadır Fırat‘la çağlar
• Başları kesilmiş gözleri söyler
• Fatımana ağlar eli kınalı
•  
• Kanlı topraklarda yeşil bitermi
• Zalimler iblistir vicdan çekermi
• Gülbenizler soluk gayrı açarmı
• Fatımana ağlar eli kınalı

•  
•  
•  
•  
•  
• Tenin
• Keklik Kerbela‘yı gezdinmi.
• Ayakların Hüseyn‘imin kanıdır.
• Seni nasıl koyam tel kafeslere.
• Gözlerin Hüseyin tenin canıdır.
•  
• Hüseyn‘im Hüseyn‘im canım Hüseyn‘im.
• Yarası yaramdır Şahım Hüseyn‘im.
•  
• Gitme keklik seni avcılar bulur..
• Bulurda başını keser ayırır.
• Banu‘nun figanı arştan duyulur.
• Gözlerin Hüseyin tenin canıdır.
•  
• Hüseyn‘im Hüseyn‘im canım Hüseyn‘im.
• Yarası yaramdır Şahım Hüseyn‘im..
•  
• Fatim‘a‘n ah eder turaba düşmüş.
• Yeşil de gözleri kanlar bürümüş.
• Garipte Algül‘ün boynunu bükmüş.
• Gözlerin Hüseyin tenin canıdır.
•  
• Hüseyn‘im Hüseyn‘im canım Hüseyn‘im.
• Yarası yaramdır Şahım Hüseyn‘im.

            Ağlar

• Kerbela‘nın yasından
• İçtik ahu tasından
• Ayr düşmüş eşinden.
• Ağlar Şehruban ağlar.
•  
• Zülcenahı uçuyor.
• Seri toprak öpüyor.
• Zeynel yanık ötüyor.
• Ağlar Şehruban ağlar.
•  
• Zeynep Gülsüm soyuldu.
• Develere koyuldu.
• Celal Abbas vuruldu.
• Ağlar Şehruban ağlar
•  
• Yedi cihan serveri.
• Kim ayırır bu seri.
• Ali Hamza bir eli.
• Ağlar Şehruban ağlar
•  
• Algül derler adıma.
• Lanet yezid soyuna.
• Yaslar dûstü payıma.
• Ağlar Şehruban ağlar
• Ağlarım
• Dönüp durma başım üstünde âzer.
• Masumu paklara yanar aglarım.
• Cehrimi boyadım kara nikaba.
• Balımı zehr ettim içer ağlarım.
•  
• Elleri alkızıl kanla boyalı.
• Eğnime giymezem nakış oyalı.
• Hakka sır olduğu anı duyalı.
• Varımı târ ettim düşer ağlarım.
•  
• Kırk yama etmişim esvab eğnime.
• Hic neşe gelir mi garip göynüme.
• Yanlışa varmayın Şahın yolunda.
• Yüreği har etim solar ağlarım
•  
• Algülü olmuşum derdim binlerce.
• Nasıl varıyorlar bilmem ki hacca.
• Kırdığı bin değil bini bin parca.
• Yüreği nar ettim yanar ağlarım.
•  

Musa Aydın – ŞEHİD-İ KERBELA

Bu Hüseyn kim ki cihân Mecnûn, o da Leylâ"dır

Bu ne cânân ki bütün canlar ona şeydâdır

Bu nasıl âb-ı hayâttır ki cihân etşân ona

Kâinât cümle bedendirse, Hüseyn"dir cân ona

Lâle-yi gülzâr-i ismet, nâzenîn-i Kibriyâ

Bülbül-i bâğ-ı velâyet, nûr-i çeşm-i Mustafâ

Cân-ı Zehrâ-yı Betûl"dür, yâdigâr-i Murtezâ

Seyyid-i mülk-i şehâdet, kıblegâh-ı evliyâ

Fahr-i Âdem, sibt-i Hâtem, vâris-i tüm enbiyâ

Hakka mizân, derde dermân u penâh-ı mâ-sevâ

Bahr-i ilm u kân-ı hilm u mezhar-ı sıdq u sefâ

Bâb-ı rahmet, burc-i izzet, maden-i aşk u vefâ

Sırr-ı vahdet, dâr-i hikmet, bâis-i lütf u etâ

Şahid-i uzmây-ı ümmet, âleme nur u ziyâ

Rükn-i îmân, rûh-i Kur"ân, şâfi-i rûz-i cezâ

Şems-i irfân, nûr-i Rahmân, şâhid-i bezm-i likâ

Nûh-i tûfân-ı belâdır; Tûr-i Sinâ-yı velâ

Meş"el-i râh-ı hüdâdır; sâhil-i emn-i necâ

Nefsi hür, sözleri dürdür; ziynet-i Arş u semâ

Hem velidir; hem vasidir; Hâmis-i Âl-i Abâ

Aşk-ı mahzûn, sırr-ı meknûn, ma"den-i sabr u rızâ

Feyz-i sermed, cân-ı Ahmed, fânî-yi bahr-i bekâ

Me"ni-yi zibh-i azîm u sırr-ı sahrâ-yı Minâ

Hem harim u hem Harem, tevhîde "İllâ", şirke "Lâ"

Ey Hüseyn, ey zulmetin bağrında misbâh-ı hüdâ

Bu senâlar damla, sen deryâ, Şehîd-i Kerbelâ 

Cafer Hamidi – KİMDİR HÜSEYİN

Kimdir Hüseyn, ki âlem ona divâne olup?

Bu ne şemdir, ki canlar ona pervâne olup?

Şehgül-i gülzâr-i ismet-i Zehrâ’dır Hüseyn

Zâde-yi o şeh-i mülk-i  "Lâ Fetâ"dır Hüseyn

Fitne sahrasında Meş’el-i hüdâdır Hüseyn

Tûfân-ı belâda keşti-yi necâdır Hüseyn

Cehlin vahşetinde huzûr-i Kubâ’dır Hüseyn

Musâ’nın mâbedi o Tur-i Sinâ’dır Hüseyn

Kıyam abidesi Meş’er u Mina’dır Hüseyn

Şehâdet dersinde üstâd-ı şeydadır Hüseyn

Sâika-yı iman der şeb-i yeldâdır Hüseyn

Mahzûn yüreklerde hazin bir sevdadır Hüseyn

Dedemoğlu – Gökte melek, yerde insan ağladı
İmam Hüseyin’e olan zulumat
Gökte melek, yerde insan ağladı
Gidi kesti ellerini, doğradı
Gökte melek, yerde insan ağladı

Elin kesti bir Allah’ın zalimi
O bilmedi ne olacak halini
Ay tutuldu, gün düşürdü nurunu
Gökte melek, yerde insan ağladı

Bir su vermediler ol adil hana
İçtiler Yezitler hem kana kana
çok figan eyledi hem Fatma Ana
Gökte melek, yerde insan ağladı

Dedem oğlu, bak Yezid’in kasdına
Askerini çekti gelir üstüne
Böyle zulüm mü olur Ali dostuna
Gökte melek, yerde insan ağladı

Ferman Baba – Sana Geldim Can Hüseyin Merhaba

Kerbela’yı yalın ayak yürüdüm
Sana geldim can Hüseyin merhaba
Su içmedim yudum yudum kurudum
Sana geldim can Hüseyin merhaba

Ben düşmüşüm erenlerin derdine
Canım kurban Kerbela’nın merdine
Gözlerimle su getirdim yurduna
Sana geldim can Hüseyin merhaba

Ferman Baba yalvarıyor Allah’a
Giden canlar geri gelmez bir daha
Ben bilirim suçun yoktu vallaha
Sana geldim can Hüseyin merhaba

 ESİRİ – Baksana

Deli gönül çok açılıp şad olma

Kerbalada Şah Hüseyin‘e baksana

Nefsine uyup ta kahkaha gülme

Ehlibeyt yastadır gama baksana

Yezit kasteyledi vermedi suyu  

Orada tutuldu Kasım‘ın soyu

Sırriye ağlıyor ne murat deyu

Fatımanın kınasına baksana

Ümmü gülsüm Zeynep çekerler tazip

Kerbala çölleri mazluma nasip

Siması peygamber cemali Yusuf

Al ekberin leylasına baksana

Esiri cuş eyle bu dünya cefa

Bunca kahramanlar sürmedi sefa

Ağalar ağası ey Necef Şaha

Harabada Sakineye baksana

Sefil Sıtkı – Ah Senin Dertlerin İmam Hüseyin

Mümünlerin yasın yasın ağlatan

Ah senin dertelerin imam Hüseyin

Kerbala çölünde kanın çağlatan

Ah senin dertlerin imam Hüseyin

Sehit düştü imamların şahbazı

Bu imis taktirde yazılan yazı

Arsa çıktı Ehlibeyt‘in avazı

Ah senin dertlerin imam Hüseyin

İptida meydanı Hür şehit açtı

Arştaki melekler kanlı yaş saçtı

Yetmis iki pehlivan hep şehit düştü

Ah senin dertlerin İmam Hüseyin

İmam Zeynel kaldı Ali‘den aslı

Sükür kesilmedi Ehlibeyt nesli

Yüz yirmi dört bin peygamber yaslı

Ah senin dertlerin İmam Hüseyin

Lanet olsun ol yezidin soyuna

Kin husumet kan bürüdü gözüne

Kasteyledi imamların hepsine

Ah senin dertlerin imam Hüseyin

Sefil Sıtkı şu gönlümün zarı var

Kerbalada Ehlibeyt‘in nuru var

On iki ay kann ağlasam yeri var

Ah senin dertlerin İmam Hüseyin

Burhan – Yarelerin Mende İmam Hüseyin 

Çıkıp dört köseyi seyran eyleyen

Yarelerin mende imam Hüseyin

Hak için canın kurban eyleyen

Yarelerin mende imam Hüseyin

Mü’minlerin bade sunar elinde

Ölsem gerek arzum kaldı yolunda

Sehid düsdün Kerbala’nın çölünde

Yarelerin mende imam Hüseyin

Mü’minlerin gülbengini çekiyor

Ask atesi bu sinemi yakıyor

Daha kanın ılgıt ılgıt akıyor

Yarelerin mende imam Hüseyin

Hakikat evinde gizli sır olan

Daim mü’minlere destigir olan

Sensiz bu dünyayı neylesin Burhan

Yarelerin mende imam Hüseyin

Şah Hatayi

Ah Senin Dertlerin İmam Hüseyin

Gündüz Hayalimde Gece Düşümde
Ah Senin Dertlerin İmam Hüseyin
On İki Ayların Hem Sabahında
Dilimde İvirdim İmam Hüseyin

Hatice, Fatıma Divanda Bile
Şehriban Geliyor Saç Yola Yola
Ağladıkça Çeşmim Yaşını Sile
Mah Yüzüne Dökmüş İmam Hüseyin

Yarın İller Mahşer Derilinceğiz
Sorgu Sual Orda Soruluncağız
Kanlı Mektubumuz Verilinceğiz
Hesabın Görüyor İmam Hüseyin

Asası Elinde Sancak Uğrunda
Gahi Mizan Gahi Sırat Yolunda
Muhammed’in Sancağının Önünde
Mazlum Mazlum Gezer İmam Hüseyin

Şah Hatayi’m Ne Hoş Gördün Yerini
Kimse Bilmez Evliyanın Sırrını
Maviye Soyunu Mülcem Oğlunu
Sürün Şu Dergahtan İmam Hüseyin

YUNUS EMRE

Hasan İle Hüseyin‘dir

Şehidlerin ser-çeşmesi
Hasanıla Hüseyndir
Aşıkların gözi yaşı
Hasanıla Hüseyndir

Hazret-i Ali babaları
Muhammeddir dedeleri
Arşun iki küpeleri
Hasanıla Hüseyndir

Dedesiyle bile varan
Kevser ırmağında duran
Susuz ümmete su viren
Hasanıla Hüseyndir

Kerbelada yazıları
Şehid oldı gazileri
Fatma Ana kuzuları
Hasanıla Hüseyndir

Ayet içinde okınan
Şehidlere ser-dar olan
Cennet içinde salınan
Hasanıla Hüseyndir

Kerbelaya aşırdılar
Akılcığın şaşıdılar
Kol ağun düşürdüler
Hasanıla Hüseyndir

Kerbelanın ta içinde
Nur akar siyah saçında
Yatan al kanlar içinde
Hasanıla Hüseyndir

Yunus Emrem dünya fani
Terk eyle gel can u teni
İki cihanın sultanı
Hasanıla Hüseyndir

Yunus Emrem ben de bulam
Bu dünyanın sonu viran
Kerbelada şehid olan
Hasanıla Hüseyndi

Mehmet DEMİRER – Muarrem Ayına Girdiğim Zaman

Kerbela çölünü, kapladı duman

Bu zulmü yapanda olur mu? İman

İçimi bir hüzün kaplıyor aman

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela çölünde esiyor rüzğar

Fırat Nehri’ ninde soğuk suyu var

Her zaman içimi sıkıntı kaplar

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela denince durmaz göz yaşım

Bir ağrı geliyor, çatlıyor başım

Üzüntüden ölüyorum kardeşim

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela da görüyorum atları

Zeynep elin kesmiş, zincir katları

Yediğimden almıyorum tatları

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela görünür bana her, Kan’da

Hüseyin adını duyduğum anda

Orada olmayı istiyor, can’da

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela’ nın matemini tutmaya

Onlar gibi o kumlara yatmaya

Kalbim başlar heyecanla atmaya

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela da kefen olan hasırı

Hep kendimde arıyorum kusuru

Duyduğum sözlerin, olur tesiri

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela’ nın çok mu olur? Ayazı

Önceden mi yazılmıştır? Bu yazı

Kendime de haram ettim, beyazı

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela da gece olur karanlık

Dalgınlığa gelse bile, bir anlık

Yapmıyorum kimse ile yarenlik

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela’ da yanan çadırlar gördüm

Anlamak içinde, Zeynep’e sordum

Ne olur sormayın artıyor derdim

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela da yollar geçit vermiyor

Zulüm yapan muradına ermiyor

Acaba gözyaşım niye durmuyor?

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

Kerbela’ nın destanını yazanlar

Hüseyin’in mezarını kazanlar

Derdimizi ancak, Ağamız anlar

Muharrem Ayı’na girdiğim zaman

ŞAH HATAYİ

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Bugün matem günü geldi

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Senin derdin bağrım deldi

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Kerbela’nın önü yazı

Yüreğimden çıkmaz sızı

Yezitler mi kırdı sizi

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Bizimle gelenler gelsin

Serini meydana koysun

Hüseyin’le şehid olsun

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Kerbela’nın yazıları

Şehid düştü gazileri

Fatmana’nın kuzuları

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Kerbela’nın önü düzdür

Geceler bana gündüzdür 

Şah Kerbela’da yalnızdır

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Hür şehit atından düştü

Kafirler başına üştü

Müminlere matem düştü

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

İşte geldi bahar yazlar

Yazı yazlar, güzü güzler

Fatmana yolların gözler

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Kerbela’nın önü çağlı

Benim ciğerciğim dağlı

Hazret-i Ali’nin oğlu

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Atan Ali, anan Fatma

Dert üstüne dertler katma 

Didarından mahrum etme

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Fatmana zülfünü çözer

 Ağlayı ağlayı gezer

Müminlerin bağrın ezer

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

Gazel oldu bahçe bağlar

Dumanlıdır yüce dağlar

Şah Hatayi yanar ağlar

Ah Hüseyin Şah Hüseyin

KUL HİMMET

İmam Hüseyin’in Yasıdır Deyü

Fatm’Ana başına kara bağladı

İmam Hüseyin’in yasıdır deyü

Kamber ciğerini od’a bağladı

İmam Hüseyin’in yasıdır deyü

Fatma Ana görmüş idi düşünü

Dua etti Hakka varsın işini

Keşiş bin altına aldı başını

İmam Hüseyin’in yasıdır deyü

Umarım yezide koymaya vefa

Ali’nin oğluna çok oldu cefa

Tıraş olmadı Muhammed Mustafa

İmam Hüseyin’in yasıdır deyü

Âşık da o nasın yüzüne bakmaz

Öğüşmüş kuşlar suyunu içmez

Coşkun sular gibi çağlayıp akmaz

İmam Hüseyin’in yasıdır deyü

Kul Himmet’im böyle çıktı falımız

Havran ile Mervan kesti dilimiz

Ol Ali’ye malum oldu halimiz

İmam Hüseyin’in yasıdır deyü

PİR SULTAN ABDAL

Su İçmeyip Şehit Olan Hüseyin

Dedesi Hüseyin’i verdi hocaya

Elif be demeden çıktı heceye

Günde bir kafir kırardı geceye

Su içmeyip şehid olan Hüseyin

Hüseyin’in de yapılıdır odası

Daim Haktan gelir onun gıdası

Dal boyunca nazar kılmış dedesi

Su içmeyip şehid olan Hüseyin

Hüseyin’i de götürdüler asmaya

Yezidler ulaştı başın kesmeye

Ali oğlu değil ki mürvet basmaya

Su içmeyip şehid olan Hüseyin

Pir Sultan Abdal‘ım ellerim bağlı

Yezidin elinden ciğerim dağlı

Muhammed torunu Ali’nin oğlu

Su içmeyip şehid olan Hüseyin

KEMÂLÎ

Ağlar

Muharrem’dir, kamer mahzun, güneş me’yus kan ağlar

Felek sergeşte mebhut, hayrete dalmış cihân ağlar

Cefay-ı şah-ı mazluma tahammül etmeyip dağlar

Ezelden gözlerinden ablar olmuş revân ağlar

Ne düşmansın behey ibn-i recim, ey sâkiy-i iblis

Senin yaptıklarına düşman-ı insan olan ağlar

Medine halkına kıldı veda ol kan-ı ilm-ül gayb

Tutup âfâkı bir efgân, yanar pir ü civân ağlar

Nice Günler edip kat-i merâhil akibet bir gün

Erip Kerbubelâ’da cümlesi Hakk’a divân ağlar

Bilinmişti ki ol yerler serencâm-ı şehâdettir

Bilinmişti ki ol yerden geçilmez, hânedân ağlar

İmâm-ül etkiyâ toplandırıp etbâ-u ahbâbın

Okur bir hutbe bir bir fitneyi eyler beyân ağlar

Kuruldu heymey-i ahyâr o gün Kerbubelâ içre

Bu gün Kerbubelâ’da kaldı hâlâ âşıkân ağlar

Yazıp bir nâme Reis-ül usât’a söyledi ey kavm

Bu fitne sarsar İslâm’ı, yıkar dini, imân ağlar

Hezar şetm ile Sa’d oğlu hem gönderdi bir name

Onu dil söylemez kafir dahi olsa zeban ağlar

Hucum etti o mel’unlar Kitabullah’ı imhaya

Sanırsın bir kıyamet koptu toz ağlar, duman ağlar!

Kesildi her taraftan su, sabiler gül gibi soldu

Su ağlar, servi ağlar, bahçe ağlar, bağıban ağlar

Bozuldu gülşen-i bağ-ı risalet, har ile doldu

Gül ağlar, bülbül ağlar, lale ağlar, erguvan ağlar

Hezaran zulm ile yetmiş iki sadık olup kurban

Bu kıssadan kevn-o mekân ağlar

Kesildi başları bin cevr ile bir aşık-ı zarın

Kesen mel’unlara lanet edip seyf u sinan ağlar

Ali Ekber’le Kâsım can verip cananı buldu

Ali Asğar gibi oklar vuruldu ümmühan ağlar

Vefaya Davet etmek, sonra bin türlü cefa etmek

Size ey kavm, sek dersem behaim biguman ağlar

Yirmi bin kişi birden ok attı şah-ı mazluma

Bizi atman deyip zalimlere, tir-ü keman ağlar

Ok atmak kurret-ül-ayne, değilmi aslını imha

Sebepsiz mi bu gün halâ, hakiki müslüman ağlar

Cigergâh-ı Habib-i Kibriyâ’ya ok atan mel’ûn

Cehennemde bugün şeytanla kurmuş âşiyan ağlar

Cihanın sahibinden bir içim su kısıtlanmış âh

Fırat ağlar, Murat ağlar, zemin-i âsuman ağlar

İmam-ül-muttakiynin, Şimr-i mel’un kesti çün başın

Cehennem kaynayıp, arş sayha etti tevleşan ağlar 

Ayak bastı o mel’un, kalb-gâh-ı sırrı Kur’ân’a

Ali-vü Fatıma, Peygamber-i âhir zaman ağlar

Haremgâh-ı Habib-i Kibriyâ’ya doldu namahrem

Bizi hep öldürün derler, sabilerle zenân ağlar

Çadırdan nâle-vü feryat yükseldi semavata

Melekler sordular n’oldu, dediler teşnegân ağlar

Döküldü hûn-i mazlûman yere, yer mâteme girdi

Çöl ağlar, dağlar ağlar, vâdiyyü berrü yaban ağlar

O şâhın derdi etmiş insan oğlunu giryân

Bilenler, bilmeyenler hep bu dert ile inan ağlar

Gelip birkaç deve çulsuz, yularsız Şimr-i mel’un

Bugün şam’a sefer lazım, bu emri her duyan ağlar

Deve uryan, ciğer püryan, yürürler aç susuz sıbyan

Deve ağlar, ceres ağlar, yol ağlar, kârban ağlar

Meşakketle develer, kat’ı menzilden kalıp bitâb

Düşüp yollarda mâ’suman, eder âh-u figan ağlar

O yollarda, o çöllerde, o ıssız gurbet illerde

Sekine, Zeyneb’in ahvaline, hûr-i cinân ağlar

Dikildi niyzeye sultan-ı kevneyn’in ser-i pâki

Çıkıp bir nur olur arş, sayesinde sâyeban ağlar

Nihayet bir sabahtı, Şam’a dahil oldular ah Şam

O talihsiz misafirler konuldu hana, hân ağlar

Geçip mihrab-ı dine, düşmen-i iyman imâm oldu

Bozuldu vahdet-i İslâm; namaz ağlar, ezan ağlar

Atıp zindana Zeynelabidin’i ettiler mahpus

Cefa bitmez, güneş girmez sebâ etmez, vezân ağlar

Ezelden ağlarım, aktı dü-çeşmim kanlı yaşınla

Ne hâbım var, ne rahat var, yanan cismimde can ağlar

İki göz oldu a’ma, ağlarım ey kurre’t-ül-ayneyn

"Kemâlî" sûz-i derdinle nihan ağlar, ayân ağlar 

                                                                        Kemâlî

SEZAİ

Ağla Matemdir
Ey şehid-i Kerbela’ya ağlayan
Ağla, mâtemdir Muharrem’dir bugün
Âteş-i hasretle sine dağlayan
Ağla, mâtemdir Muharrem’dir bugün
İnle mâtemdir Muharrem’dir bugün

Sinede, serde gerek dağ, dağ ola
Kanlı yaşlar didede ırmak ola
Ger dilersen menzilin uçmak ola
Ağla, mâtemdir Muharrem’dir bugün
İnle mâtemdir Muharrem’dir bugün

Gece gündüz ey Muhammet ümmeti
Edelim cân-ı Yezid’e lâneti
İster isen irgüre hak rahmeti
Ağla, mâtemdir Muharrem’dir bugün
İnle, mâtemdir Muharrem’dir bugün

Kimdir o şah-ı şehid-i Kerbelâ
Nûru çeşmi Murtezâ, Âl-i Abâ
Cedd-i pakidir Muhammet Mustafâ
Ağla, mâtemdir Muharrem’dir bugün
İnle, mâtemdir Muharrem’dir bugün

Her seher sanma şafaklar şebnemi
Anda kan ağlar melekler ol demi
Âlemi tuttu Hüseyn’in mâtemi
Ağla, mâtemdir Muharrem’dir bugün
İnle, mâtemdir Muharrem’dir bugün

Çâr yâr ile Muhammed ey saîd
Oldular tesmim-i zehirle şehît
Kıydılar rahmetmeyip bunca anîd
Ağla, mâtemdir Muharrem’dir bugün
İnle, mâtemdir Muharrem’dir bugün

Ey “Sezâî” bilmiş ol Şâh-ı Hüseyn
Cümleye sevmektir anı farz-ı ayn
Hem muhabbette beraberdir Hasan
Ağla, mâtemdir Muharrem’dir bugün
İnle, mâtemdir Muharrem’dir bugün

Sultan Abdülaziz

KERBELA’YA AĞIT

Kudretil Ayini Resuli şahı servere
Katil kastiyle cem oldular bir yere
Nasılda layık gördüler cismi paki hançere
Ümmet olmak böylemidir Hz. Peygambere
Hem ciğeri pareyi Fatıma, nuri çeşmi haydare

Biat vacip iken iman etmedi ol layın
Kurdular dini fesadı oldular dini hayın
Hüseyne kast fitneyi hayasız bi’ din
Ümmet olmak böylemidir Hz. Peygambere
Hem ciğeri pareyi Fatıma, nuri çeşmi haydare

İncittiler evladı resulu hakkında kulu
Vermediler Kerbela’da mazluma bir kadre su
Ey hayasız zalim, senin yüzüne pu
Ümmet olmak böylemidir Hz. Peygambere
Hem ciğeri pareyi Fatıma, nuri çeşmi haydare

Hüseyn’in katlinin hiç kalırmı yanına
Şimir melun hançer çaldı ol şahın gerdanına
Ey münafık nasıl girdin şah Hüseyin kanına
Ümmet olmak böylemidir Hz. Peygambere
Hem ciğeri pareyi Fatıma, nuri çeşmi haydare

Kuranı din İslamı meta gibi sattılar
Ehlibeyt’i üryan büryan Şam’a esir ettiler
İnsanığa reva olmaz böyle bir iş tuttular
Ümmet olmak böylemidir Hz. Peygambere
Hem ciğeri pareyi Fatıma, nuri çeşmi haydare

Ey müslümanlar dinlediniz feryat figan ettiniz
Dini İslam olmuşuz resula iman ettiniz
Ya buna nasıl dayansın Sultan Halife Abdul Aziz
Ümmet olmak böylemidir Hz. Peygambere
Hem ciğeri pareyi Fatıma, nuri çeşmi haydare

KAZIM PAŞA

Cibril Var Haber Ver Sultân-ı Enbiyâya

Zâlimler el urup hep şemşîr-i can-rübâya
Kasd ettiter serâpâ evlâd-ı Mustafâ’ya
Devrân olup müsâid ol kavm-i bî-hayâya
İsal olundu bî-dâd ser-hadd-i intihaya
Kimler eder tahammül yâ Rab bu ibtilâya
Âmâc edip vücudun bin nâvek-d kazaya

Düştü Hüseyn atından sahrâ-yı Kerbelâ’ya
Cibril var haber ver sultân-ı enbiyâya

Cûş eyleyip belâya mânend-i mevc-i tûfân
Keştî-i eftl-i beyti ikildi şikest ü viran
Maktul olup ser-â-ser ashâb-ı âl-i zî-şân
Yek-tâ-rev oldu ol men çim âfitâb-ı rahşân
Her yandan etti savlet hınzîr veş Yezîdân
Ser-tâ-be-pâ vücudun zahm eyleyip kızıl kan

Düştü Hüseyn atından sahrâ-yı Kerbelâ’ya
Cibril var haber ver sultân-ı enbiyâya

Ashâb u âlînin hep kibarı vü sıgârı
Bir bir kılıp önünde azm-i huzûr-ı Bârî
Dil teng edip susuzluk tâ arşe oldu sârî
Ezvâc-ı tâhirâtın feryâd-ı bî-karârı
Her yüzden etti tazyik a’dâ o şehriyârı
Ahir çıkıp elinden dâmân-ı ihtiyarı

Düştü Hüseyin atından sahrâ-yı Kerbelâ’ya
Cibril var haber ver sultân-ı enbiyâya

Yârân olup ser-â-pâ mest-i mey-i şehâdet
Meydanda kaldı tenhâ ol mihr-i evc-i hacet
Bu hâl olup adûya ser-mâye-i cesaret
Etrafın aldı birden ol kavm-i pür-dalâlet
Yetmiş iki yerinden mecruh olup nihayet
Bundan ziyâde harbe Hak vermeyip icazet

Düştü Hüseyn atından sahrâ-yı Kerbelâ’ya
Cibrîl var haber ver sultân-ı enbiyâya

Ol şâh-ı din-penâhı tenhâ görünce düşman
Etti hücum u savlet şiddetle her taraftan
Bir hâle vardı âhir zahm-ı hadengd âhen
Mânend-i kasr-ı cennet cisminde oldu rûşen
Envâ’-ı yârelerden her canibinde revzen
Kâzım olup nihayet bî-tâb harb ederken

Düştü Hüseyn atından sahrâ-yı Kerbelâ’ya
Cibrîl var haber ver sultân-ı enbiyâya

MUSTAFA TOLUNAY

Soldu Bugün

Gelin ey ehl-i velâ cûş edelim çağlayalım

Kerbelâ fâciasın yâd ederek ağlayalım

Giyelim kisve-yi mâtem karalar bağlayalım

Matem-i Âl-i Abâ ile ciğer dağlayalım

Soldu eyvâh bugün Fâtıma gül goncaları

Öldürüldü Ali‘nin gönlünün eğlenceleri

Bilmek ister misin ey ehl-i velâ n"oldu bugün

Gül-ü bağı Nebevî, ne yazık soldu bugün

O Hüseynî alıcı, işte şehit oldu bugün

Mâtem-i Âl-i Abâ ile cihan soldu bugün

Soldu eyvâh bugün Fâtıma gül goncaları

Öldürüldü Ali‘nin gönlünün eğlenceleri.

Hastalanmış yatıyordu ol Ali-yyi Asğar

İnliyordu bir içim su diyerek o server

Sararıp solmuş idi hayf ki o mâh-ı enver

Bir içim suyu diriğ etti o zâlim ebter

Soldu eyvâh bugün Fâtıma gül goncaları

Öldürüldü Ali‘nin gönlünün eğlenceleri.

Sarılıp boynuna Zeyneb dedi ey Zeyn-el Âbâ

Edeyim göz yaşım ile seni yavrum işbâ

Ağlıyor şimdi bize ruh-i cenâb-ı Zehrâ

Göğsüme koy başını ağlama ey mehlika

Soldu eyvâh bugün Fâtıma gül goncaları

Öldürüldü Ali‘nin gönlünün eğlenceleri

Safder-i Kerbubelâ işte bugün oldu şehit

Gudve-yi ehl-i safâ işte bugün oldu şehit

Ziynet-i arz u semâ işte bugün oldu şehit

Muhibb-i Âl-i Abâ işte bugün oldu şehit

Soldu eyvâh bugün Fâtıma gül goncaları

Öldürüldü Ali‘nin gönlünün eğlenceleri.

İçdi çün cam-ı şehâdet o Hüseyn-i yektâ

Yere düştükte başı titredi Arş-ı A"lâ

Göklere çıktı aman velvele-yi vâ veylâ

Sen de eflâke çıkar nâleni "Hazmi" şeydâ

Soldu eyvâh bugün Fâtıma gül goncaları

Öldürüldü Ali‘nin gönlünün eğlenceleri

                                      Mustafa Tolunay

Es-Seyyid Hulûsi Efendi 

Kerbelâ Mersiyesi:

Kur’an edip tilavet Taha’yı öldürürler

Katleyleip imamı Yasin ederler ezber

Alkanlara boyandı dürdane-i Peygamber

Bak ne sitemler oldu evlad- Hel etâ’ya

Düştü Hüseyin atından sahray-ı  Kerbelâ’ya

Cibril git haber ver Sultan-ı  Enbiya’ya

Ol şaha eyledikçe her dem hücum-ı  leşker

Ok üstüne ok ururlar hançerler üstüne hançer

Meydanda şehber açmış tavus arşa benzer

Hayf ol garib-i küyi ferhunde pür hümaya

Düştü Hüseyin atından sahray-ı Kerbelâ’ya

Cibril git haber ver Sultan-ı  Enbiya’ya

Bir hadde erdi zahmi şimşir-i ter-nize

Kim ölmüş ol garibin azası rize rize

Ağuşu izzetinde bak beslenen azize

Bir merhamet eden yok mahbub-u Mürteza’ya

Düştü Hüseyin atından sahray-ı Kerbelâ’ya

Cibril git haber ver Sultan-ı  Enbiya’ya

Eyvah eğer bu işten Zehra olursa agâh

Bir nârâ ile sarsar hep kâinatı billâh

Eyler cihanı kuds-i ma’ruz-ı  şûle-i âh

Mazlûmenin bu âhı ateş  saçar semâya

Düştü Hüseyin atından sahray-ı  Kerbelâ’ya

Cibril git haber ver Sultan-ı  Enbiya’ya

Abran eyle ya Muhammed, ey Padişah-ı  Levlak

Manend-i zat-ı akdes sen dahi ağlar eflâk

Oğlun Hüseyn’e netti gör bu güruh-ı  nâ-pak

Nefrin ola bu kavm-i bî şerm-ü  bî hayâya

Düştü Hüseyin atından sahray-ı  Kerbelâ’ya

Cibril git haber ver Sultan-ı  Enbiya’ya

Ey cedd-i serfiraz-ı nureyn-i neyyi reynk

Bir başka hale girmiş dünyada nur-u ayneynk

Döşü mübareğinde gezdirdiğin Hüseynik

Başı kesildi geçti ser nize-i cefaya

Düştü Hüseyin atından sahray-ı  Kerbelâ’ya

Cibril git haber ver Sultan-ı  Enbiya’ya

Maktül olan eğerçi mazlum-ı  itretindir

Leb teşne-i zülâl-i dide-i hazretindir

Var katilin de seyret bu kendi ümmetindir

La’net bu nâkesan-ı bî  rahm-i bî vefaya

Düştü Hüseyin atından sahray-ı Kerbelâ’ya

Cibril git haber ver Sultan-ı  Enbiya’ya

Söyler kelam-ı hakkı batıl güruh istemez

Gittikleri tarika kibr-u Mecusi gitmez

İslâm’a bu cefayı kâfir de olsa etmez

Müslim denilmez asla bu kavm-i eşkıyaya

Düştü Hüseyin atından sahray-ı Kerbelâ’ya

Cibril git haber ver Sultan-ı  Enbiya’ya

Musa Tektaş/Sanat Alemi

Viranî

Söylerem

Murtazâ’yı sevmeze, bî-had la’net söylerem,
Zâlime la’net olupdur, işte âyet söylerem.

Murtazâ’yı sevmeyen, kande bulur îmânı u dîn,
O Yezîd’in cânına la’neti, bi-gâyet söylerem.

Murtazâ’nın düşmânına la’net var, sad hezâr,
La’net-i Hak o Yezîd’e, bî-nihâye söylerem.

Murtazâ’nın bendesiyem, canla, dilden yakın,
Şânına tahkîk idüp, dilde şehâdet söylerem.

Murtazâyîdir Vîrânî, bî-şübhe ve bî-nazîr,
Şâh-ı Haydar, mâh-ı Haydar uş hidâyet söylerem.