Alevilikte Cennet Cehennem Anlayışı

Ali Kaykı

Diğer inançlarda olduğu gibi Alevilik’te de Cennet-Cehennem olgusu tartışılmış ve kendi karakterine göre yorumlanmıştır.

İnsan dolaylı bilgilerden her ne kadar etkilenmiş olsa da, inancını yaşadığı kadar bilir. Bu onun kendi gerçekliğinden edindiği ve inandığının en doğrusu olan direkt bilgidir. Başkalarının söylediklerine, Tanrı ve Cennet-Cehennem kavramlarında olduğu gibi işine geldiği oranda inanır ya da inanmaz. Bu iki kavram ile bütünleşene kadar bu çeliskiyi farklı yoğunluklarda da olsa kendisinde yaşar. Ömür boyu özbenliği ile bütünleşemeyen/gerçekliğini kavrayamayan insanlarda ölüm anı yaklaştığında şüpheleri korkuya dönüşerek bir türlü teslim olmak istemez ve ölümü zor olur. Tersi durumlarda ise çoğumuz şahit olmuştur ya da büyüklerinden duymuşlardır ki, Tanrı ve Cennet-Cehennem kavramlarının bilincine erişerek bununla bütünleşmiş olan insanlar, ölüm yaklaşınca ne zaman olacağını söyledikleri gibi ölümleri de bir nefeslik olmuştur. Çünkü çok kişi için korkulu-endişeli bir bilinmeyeni kendisinde aşmış, özünden giderek en gerçek hali ile olayı kavramıştır, biliyordur.

Toplumlarda inançsal bazda peygamberler, veliler yani kutsal olarak değerlendirilen İnsan-ı Kâmil’ler, Mürşid-i Kâmil’ler birer aydınlatıcı olmuşlardır. Yaşadıkları/ulaştıkları manevi derecelerini kendi dillerince anlattıkları gibi yaşatmışlardır da. Şeyh Hüseyin Ahlati ile tanışana kadar bu bilgiyi dolaylı alan Şeyh Bedreddin, Şeyhinin öncülüğünde ölmeden önce ölme mertebesine erişerek bire bir yaşamıştır. O zamana kadar olan şüphelerini gidermiş, kendi gerçekliğine ulaşınca daha önce doğru bildiği yanlışlarından kendisini, önceki yorumlarını kaleme aldığı kitaplarını Nil nehirine dökmesi gibi bir gecede sıyırıp atmıştır. Tebriz’li Şems ve Mevlana, Abdal Musa Sultan-Kaygusuz Abdal Sultan, Taptuk Emre-Yunus Emre gibi örnekleri yüzlerce binlerceye çoğaltabiliriz.

Alevilik inancına ve öğretisine göre insan, inançsal bazda ki bilinmeyenleri ancak olgunluk evresine ulaşınca öğrenir. Bu bile aşama aşamadır. Yani Kâmil insan olmak bile son durak değildir. İnsan-ı Kâmil mertebesine kadar ancak görürsün bilirsin. Yani gerçeğin bilgisine ulaşılır ama kendisi olunmaz. Balı tadarak öğrenmek gibi. Mürşid-i Kâmil derecesinde ise, balı yapan arı, özünü veren binbir çiçek, demini olduran petek ve tadına bakan insan hepsinin kendisi olursun. Nasıl oluşunun yanıtı dört kapı kırk makamı derinlemesine yaşayarak, arayıp bularak. Yana yana (kişisel toplumsal acılar ve bu sevda uğrunda kazanılan erdem)döne döne (ulaşılan bilgileri karşıtları ile kavrayarak anlamlaştırmak, bunlar ile bütünleşmek), “hal”dan “hal”a geçerek olgunlaşarak.

İşte bu aşamaya gelmiş insanların ne cehennem korkuları olur, ne de cennet sevgisi mutluluğu. Bundan dolayı Yunus Emre gibi önceleri, cennetin güzelliklerini anlatanlar sonraları “bana seni gerek seni” diyerek aşk ile yanarlar. Ya da Kaygusuz Abdal Sultan gibi Tanrı’yı kendi cennetine götürmek için,
“Duydum köprü yaptırmışsın
Has kulların geçsin diye
Onlar şöylecene dursun
Yiğit isen sen geç tanrı”
gibi sözleri ile çıkarcılığın gereksizliğini yobazlığı yererek anlatırlar. Çünkü onlar asıl bilinmesi gerekeni bilmişler, mutlak ulaşılması gereken yere ulaşmışlardır. Korkusuz ve endişesiz olmaları da bundan dolayıdır.

Dün olduğu gibi bugün de hala kendimize/birbirimize soruyoruz. Cennet cehennem var mı? Varsa nerede? Bunun gerçekliğine ulaşmadan yok diye kestirip atanlar da, var olduğuna inanarak ebedi mutluluğunu umanlar da zaman zaman ama mutlaka acaba!nın karşılığını düşünürler-ararlar. Burada herşeyden önce bilinmesi gereken cennetin ve cehennemin amacı nedenliğidir. Alevi- Bektaşi inancı ve öğretisine göre ulaşılması gereken özbenliğini tanıma, Resulullah’ın “her kim ki kendini (nefsini) bildi, Hakk’ı bildi” dediği gibi kendini bilme, kendinde Hakk’ı görüp Hakk ile Hakk olmadır. Buraya ulaşılırsa tamam da, ulaşılamadığı zaman ne olacak? Alevilik bunu ikişer kelimelik iki cümle ile şu şekilde açıklıyor.

Don değiştirmek
Hakk’a yürümek

Kemalet mertebesine ermiş, hedefine ulaşmış olan can için Hakk’a yürüdü, Hakk ile Hakk oldu deyimi en doğru olanıdır. Ulaşamayan can için ise “Don değiştirdi” sözüdür. Bu yeniden doğuşa yöneldi anlamındadır. Yani ateş,hava, su ve toprak dediğimiz dört ana unsurdan meydana gelişin; bitki, hayvan ve insan olarak gelişmesinin, insanın da şeriat, tarikat, marifet aşamalarından geçerek hakikata ulaşmasının doğruluğunun kanıtıdır. Yana yana döne döne kemalete erişilmesi kaba hali ile bu aşamalardan geçiştir. Bu dönüşüm amaca ulaşana kadar sürer. Ruhun mutlaka olgunluğa ulaşması, kendi gerçekliğini bilmesi gerekmektedir. Tanrının bilinmek istemesi, kendi kendisini keşfetmesinden başka birşey değildir.
En doğrusunu Rabbim bilir.

Akıl, bütün dinlerin öz hallerinde ki amaçları bu olduğuna göre böyledir diyor. Kur’an-ı Kerim’in bir çok ayetinde de “herşey aslına döner. Sonunda dönüş yine Allah’adır” sözlerinin anlamı başka nasıl izah edilebilir ki? Bir nefes olan ruh/can Hakk’ın Zat’ından olduğuna göre, yakılmak yok edilmek istenen nedir? Nedendir? Mesele sadece tertemiz olan “can”ı benlik/nefis ile kirletilmiş halinden özbenliğine kavuşturmaktır. İşte “Bir zaman gelecek herşey yok olacak, ebedi olarak yalnız Tanrı kalacak” ayetinin karşılığı aslına dönüşen/dönüştürülen bütün ruhların/canların aslı/Zat’ı ile bir (Vahdet-i Vücut) olmasıdır.

Cehennem ateşi bu canın/ruhun benliğinden/nefsinden sıyrılışının verdiği acıdır. Olgunlaşmış cevizin zehir gibi olan yeşil kabuğundan sıyrılması/kurtulması gibi. Cennet ise, bu evrimini diğerlerinden daha önce tamamlamış, arınmış canların/ ruhların evrenselliğidir.

Erenler adından da anlaşıldığı gibi kendini bilme, kendinde Hakk’ı görme yetisine ulaşmış olanların evrenselliğidir. Burada ki evrensellik bütün evrende var oluş anlamındadır. Ve bu evrensellikleri ile yol göstericiliklerine devam ederler. Yani rûya gibi mânâ aleminden göründükleri gibi, gerektiğinde bâtîn hallerinden sıyrılıp bir zaman için zahir hale bürünme yetileri vardır. Mucizeler, kerametler ancak bu yeti ile gerçekleşebilir.

Kendini son aşamaya aday gösteren dünya insanını gerektiği yerde zaman zaman manada (rüyada görme) veya zahirde can gözü ile sezebilme, görebilme ile gerçekleşen hallerde aydınlatabilirler. Birtakım işaretler, simgeler vererek düşüncelerini derinleştirebilirler.

Ayrıca insanın zahir alemde ilerlemesi, sadece mana ile değildir. Maddenin bilimini de kendisi ile birlikte geliştirir. Bu gelişmelerin sıçramalarını yine ledün ilmine erişmiş olanların yardımları ile oluşur. Çok tanrılı dönemden tanıdığımız Pitagor aslında bir tanrı olmak istiyordu. Arşimet’te hamamda sadece kirlerinden kurtulmak, Newton elma ağacının gölgesinde biraz serinlemek ve dinlenmek. Ama daha önce binlerce milyonlaraca kere olmuş olan fiziksel hareketleri, onların aniden kavramalarına, bilim adamlarının veya sanatçıların en güzel/ değerli buluşlarını/eserlerini benzeri yoğunlaşmalarda veya rüyalarında gerçekleştirmeleri bunlara örnek olarak gösterebiliriz.

Erenlerin bu halleri de ölümün ölümsüzlüğünün göstergesidir. Alevi-Bektaşi inancında “ölüm yok”, “ölüm ölür biz ölmeyiz” denmesinin nedeni de budur.

Bir sevdaya saldın beni
Çok aradım sordum seni
Gül bağında gördüm yeni
Bahçıvan sen değil misin

Karanlığı aydınlatan
Cehaleti yakıp yıkan
Budha ile ışık saçan
Nirvan olan değil misin

Musa ile Tur’a çıktın
İsa ile göğe uçtun
Ali gibi yiğit seçtin
Şah-ı Merdan değil misin

Hep yukarı baktırırsın
Yalvartıp el açtırırsın
Ateşlerde yandırırsın
Yanan da sen değil misin

Can içinde canan sensin
Gözlerimde üryan sensin
Cennet cehennem diyerek
Kandıran sen değil misin

Budak Ali dostu gören
Öz içinde özü seçen
Bir damlada derya olan
Coşup taşan değil misin

Yolunuz aydınlık, gönülleriniz ferah, menziliniz Hakk ola…
Aşk-ı Muhabbetimizle Hüü…

Anadolum Benim

Damar damar çatlamış toprağında

Dağ dağ yükselmiş onurun

Yücelmişsin yücelerle

Sen

      bilgelerin ışığı

Öyküler, destanlar, şiirler düzülmüş adına

Coşmuşsun kalem ile söz ile

Harlayınca ozanının gönlü

Rengini vermiş dikende açan güle

Sevda alazımış

Mızrap vuran parmaklarında teller tutuşmuş

Sen

      ozanın dili yangınların yüreği

Allı turnalara bezenmiş kızların gelinlerin

Bağrını eşelemiş tohum saçmış erlerin

Canından can katmış

Oğul vermiş, toprağına taşına

Sen

      anaların nasırlı elleri

Aza doymayanlar kana susayanlar

Saldırmışlar çiçeğine, meyvesine dalına

Umursamadan yediverenlerin çığlıklarına

Sis kaplamış baharı, pusuya yatmış hainler

Sen

      mazlumların gözyaşları

Anadolum benim elvan kokum…

Ali Kaykı

Dumana düştü yaşlarım

Özlemin derinlerinden

Sonsuzluğun ötesine

Yüreğimle eridi sevdam

Umudu alazlayan bakışlarla

Tutuşmuş bedenimde

Masumiyet yanıyordu

Karanlık vicdanların ateşinde

Biz yanıyorduk

Allı kızıllı

Biz aydınlatıyorduk vahşi karanlığı

Biz …

Ali Kaykı

Ali Kaykı

Genelde sevgi ve aşk kelimelerinin gerçekten içerik olarak ne anlama geldiğini çoğumuz bilmiyoruz. Özellikle Alevi/Bektaşilerin bu anlamdan uzak kalmış olmaları çok acı. Aşk, Alevi/Bektaşi inanç ve öğretisinin derinliğinin temel niteliği, varılmak istenilen en son durak olan fenafillâh, yani varlıkta yok olma, yani kesretten vahdete ulaşma ki, bu vuslata erme makamıdır. Bunun ötesi yoktur. Ya da ben bilmiyorum. Ama bugün anlam olarak bir gecelik ilişkiye indirgenerek, gerçek anlamından saptırılmak uğraşında olanlar tarafından ellerinden geldiğince adileştirilmiştir.
Toplumların varlığı kültürleri ile olur. Her kültürün ana öğesi Dil’dir. Dili bozulmuş toplumun kültürü bozuktur; kültürü asimilasyona uğramış toplum savruktur, kimliksiz kişiliksizdir.
Alevi/Bektaşi toplumunun da kendine has değerleri, dili vardır. Bu değerler asimile edildikçe, toplum da ayni hızda erozyona uğramıştır. En güzel insanlardan oluşan en güzel toplumu yaratan öğreti sahipsiz kaldığı yerlerde yozlaşınca, öğeleri de özüne yabancılaşarak büyük ölçüde asimile olmuştur. İçler acısı halimiz budur. Bize göre toplumun nasıl yücelip nasıl küçüldüğü bir kelimenin anlam ifadelerinde gizlidir. Bunu gerçek anlamda bilip hakkını vermişsek yüceliğine ermişiz, verememişsek olmamız gereken yerde olmuşuzdur.
Nedir bu sihirli kelime? Bu sihirli kelimenin adı sevgidir.

Gözlere baharsın her mevsim
Yeşeren tohum
Dallarda rengârenk çiçek

Umudun halatı
Mutluluk ülkesinin beyaz treni

Sen
Yüreğin güneşisin sevgi…

Dosdoğru yolun dengesini sağladığından yeri tam ortadadır. Yani gerisi ya da aşağısı “hoşlanma”, “beğenme”; ilerisi ya da yukarısı “sevda”, “aşk” tır. Değerlerine göre daha anlaşılır söylemek gerekirse,

“Hoşlanma-Beğenme-Sevgi-Sevda-Aşk” olarak sıralamamız gerekir.

Türk Dil Kurumu’nda sözlük anlamları:
Hoşlanma:  Hoşuna gitmek, hoş bulmak, hazzetmek, sevmek.
Beğenme:  İyi veya güzel bulmak: Benzerleri arasından birini seçip ayırmak:  Onaylamak, kabul etmek, tasvip etmek.
Sevgi:  İnsanı bir şeye veya bir kimseye karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yönelten duygu.
Sevda: Güçlü sevgi, aşk.
Aşk: Aşırı sevgi ve bağlılık duygusu, sevi, sevda, amor

Bence Alevi/Bektaşi inanç ve öğretisinde ise, bu kelimelerin karşılığını şöyle yorumlayabiliriz. İnsanoğlunun gönül ilişkisi önce hoşlanma ile başlar. Hoşlandığımız nesneye olan duygu yoğunluğumuz artınca ona sahip olmak isteriz. Bu onu beğendiğimiz anlamına gelir. Beğendiğimiz şeyi elde edememiş isek, duygu yoğunluğumuz daha da artarak onu sevmemize neden olur. O şeye hala ulaşamamış ya da sahip olamamış isek sevgimiz sevdaya dönüşür ve onu elde etmek ya da ona ulaşmak için artık bütün gücümüzü ortaya koyarız. Bu hali yaşamak burada yazdığımız kadar basit değildir mutlaka. Seneler süren emek ve çile vardır bu uğraşta. Buna rağmen ulaşılamamış ise artık ona teslim olup, onda ya da onun uğrunda yok olmaktan başka seçenek kalmamıştır.

Bizim yolumuzda bu durumu anlatan güzel örnekler vardır. Pervane denilen kelebeğin ateş ile ilişkisi bunlardan birisidir. Pervane çok uzaklardan ateşin ışığını görür ve ondan hoşlanır. Ateşe yaklaştıkça çekici gelir, beğenisini artırır. Yanına vardığında ateşin ısısı sevmesine neden olur ve etrafında dönmeye başlar. Bu dönüş onu cezbederek ateşe daha da yaklaştırır. Bu yakınlığın derecesi sevdadır. Bu cezbe ile gücü tamamen tükenene kadar ateşin en yakınında döner durur. Gücü tükendiği anda kendini ateşin içine bırakır. Yanacak da olsa ateş ile bütünleşmiştir artık. Bu Aşk halidir.

Aşk, sonsuz-sınırsız gönlün göz kamaştıran ışığıdır. Gönüldeki hazine ancak bu ışık ile meydana çıkar, görülür. O’na ayna olur. O, aynada kendini seyreder mest olur. Evrende bir zerre iken Küntü Kenz (Gizli hazine) esrarının sırrını çözerek zaman içindeki evren olur. Coşar zamandan taşar, evren O’nda yok olur. Var olan her şey üçünde olur. Üçü bir olur, O olur. O an zaten her an var olduğunu bilir ve En’el Hakk der.

Gönül, ilim şehridir. İlim bilinmek isteyendir. İlmin kitabı Aşk’tır. Aşk, natık olandır. Dile gelince ilmi anlatır. Gönül coşunca ilim dillenip taşar. Güneşin sıcağında buharlaşıp bulut olan okyanusun, fırtınalar yaratarak okyanusu coşturup sağanak halde yağması gibidir. Gönül Muhammed, ilim Hakk, Aşk İmam Ali’dir. Aşk olmazsa gönül coşmaz, gönül coşmazsa ilim kendinden habersiz kalır. Bilinmek isteyen ilmin, sırrının açığa çıkması için üçünün bir olması gerekir. Bundan dolayıdır ki, Aşk makamına ermeyince Hakk’ın sırrına erilmez. İlim şehrinin kapısı bulunmaz bilinmez ise şehre girilmez. İlim şehrine giremeyen ilimden, ilim de kendinden habersiz kalır.

Her insan bu dünyaya ilim şehrinde gizlenmiş, daha doğrusu karanlıkta kalmış hazinesi ile gelir. Bunun için var olduğu sürece Aşkı arar. Bulamayan da ne aradığını bil(e)mediğinden ya da Aşkın ne olduğunu bil(e)mediğinden  bulamaz. Böyleleri nereden neden geldiğinin farkına varmadan boş işlerle oyalanır. Boşuna zaman öldürürken kendini öldürdüğünün farkına öldükten sonra varır. Oysa Aşk yolcusu, Mecnun olup kendini çöle vermiş, pervane edip ateşe. Akıllı uslu gittiği yolda, akıl da bırakmaz kendinde us da. Aşkı uğruna kendini lime lime doğratıp başın verdirir dârda. Derisini de yüzdürür, diri diri de gömdürür. Hepsinden önce de kendisini ölmeden öldürür. Bundan dolayıdırki, O bir daha ölmez. Çünkü aradığını bulmuş, O olmuştur.

Gönül terazimizdeki bu doğruda hoşlanma ile yola çıkarız, beğenerek ilerleriz. Sevgi bize yokuşları düz ederken, sevdamız dağları deldirir. Aşk ise uğrunda bütün varından vazgeçirterek ölmeden öldürür. Diğer bir deyim ile; hoşlanma ve beğeni ile var oluruz, sevgi ile din oluruz. Sevda ile yol oluruz. Aşk ile yok oluruz. Sevdasına turab olmuş yolcu pirinin elinden bade alınca; yeller ile eserek, yollar ile tozarak, seller ile coşarak dillenir ozan olur. Ozan yanan sigaraya benzer. Ateşi de aşkıdır. Yârin çektiği her nefeste küle çevrilir. Külü yere düşer turab olur; “kün“ emriyle kül gülümser “gül”e dönüşür. Dumanı yele gider bulut olur, hasretinden ağlar ve damla damla güle düşer. Ateşi karanlığa ışık olur. Söze düşer türkü olur, saza düşer ezgi olur, ney’den çıkar feryat olur. Söz, ezgi ve feryat can bulur bülbül olur. Ve havalanır uçar uçar uçar gülün dalına konar.

Aşkın simgesi, Alevi-Bektaşi inancında “Gül”dür. Aşkı arayanın yani aşığın simgesi ise “Bülbül”dür. Sevdasının ateşinde yana yakıla gülünü arar durur. Önce gül kokusu ile bülbüle kendisini hissettirir. Kokuyu alan bülbül mest olmuş bir halde gülünü bulup dalına konar. Gülün rengi ve kokusu ile adeta kendinden geçip dillenir. Bu halini görenlerin kendisi ile alay etmelerine de hiç aldırış etmez. Onları fark etmez bile. Edince de hallerine acır. Gül solmaya yüz tutsa, bülbül telaşa kapılır; hiç tereddüt etmeden en büyük dikenini yüreğine batırır. Kanı damla damla toprağa akar, oradan gülün köklerine, kökleri sanki bülbülü emer gövdesinden budağına, oradan da güle ulaştırır. Gül icabında kızarır. Kanını canını gülün renginde gören bülbül gülümser. Başından beri gittiği yolun doğruluğu onu amacına ulaştırmıştır. O, ayrısız gayrısız O olmuştur artık. Tutuştuğu O’nun sevdasında yanmıştır!

Tutuştuk sevdanda Aşkınla yanıyoruz
Dönerek ateşine dalanın bizleriz
Küntü kenz esrarında her dem doğuyoruz
Gönüller uyandıran alazın bizleriz

Binlerce rengine boyandık meydanında
Yokluğun içinde var idik her yanında
Üçlerin beşlerin kırkların katarında
Dengeleri sağlayan mizanın bizleriz

Muhabbet diledik gülşenine uğradık
Gül nazın ederken bülbülünde figandık
Sararmış goncayı kanımızla suladık
Al gülünün özünde kızılın bizleriz

Hal içinde halde binbir adla bilindik
Budak, Ali, Veli, Deli dedin seslendik
Elif ile lâm, mim hemi yâ sîn okunduk
Harflerin olduran her noktasın bizleriz

Diyerek Aşk’ının uğruna yana yakıla cefayı sefa eyler.
Canlara Aşk ile…

Aşk
Akıl almaz şu halından
Özbenimden aşan mısın
Lâmekanın mekânından
Coşup coşup taşan mısın

Yüceliğin makamısın
Güzelliğin hayranısın
Hakikate bir aynasın
Sen Hakk mısın Hakk’tan mısın

Tarif etsem bir cismin yok
Varlığın varlıktan da çok
Sinemi delip geçen ok
Can evimden vuran mısın

Yâr olmazsa halin nice
Dert çekeriz ince ince
Güzele meyil verince
Yürekleri yakan mısın

Gözüm yaşı sebil oldu
Dolu taştı boşlar doldu
Zerre sende hayat buldu
Çağıl çağıl akan mısın

Budak Ali’m meşk halinde
Çok çekti senin elinde
Feryat figan var dilinde
Dallarında açan mısın

Bir sevdadır yangınlarım
Sevgili habersiz kalsa da
Tutuşmuşum korkmam alazırım
Bedenim eriyip yok olsa da
Ateş parçasıyım yanarım
Yanarım bir başıma kalsam da

Ali Kaykı
SZ 20.02.2009 – 02:30

Zalimin zulmünde arada kaldım
Medet mürüvvet canım Sultanım
Insanlık yolunda nasibim aldım
Kâmilin cardaşı sen ol efendim

Demirden leblebi ateşten gömlek
Düzleri dağ edip yokuş yürümek
Binlerce çilenin sabrına ermek
Erenin yoldaşı sen ol efendim

Budak’tır adımız deli soydanız
Kötüden değiliz iyi huydanız
Veli’dir Pir’imiz Ali Şahımız
Bilenin sırdaşı sen ol efendim
Budak Ali
SZ 18.11.2008 01:21

Aşk, insanı Mecnun eder çöle verir, pervane eder ateşe. Akıllı uslu giden yolcuda, akıl da bırakmaz us da. Lime lime doğratıp başın verdirir dârda. Derisini de yüzdürür, diri diri de gömdürür. Hepsinden önce de ölmeden öldürür.

AŞK

Akıl almaz şu halından
Özbenimden aşan mısın
Lâmekanın mekânından
Coşup coşup taşan mısın

Yüceliğin makamısın
Güzelliğin hayranısın
Hakikate bir aynasın
Sen Hakk mısın Hakk’tan mısın

Tarif etsem bir cismin yok
Varlığın varlıktan da çok
Sinemi delip geçen ok
Can evimden vuran mısın

Yâr olmazsa halin nice
Dert çekeriz ince ince
Güzele meyil verince
Yürekleri yakan mısın

Gözüm yaşı sebil oldu
Dolu taştı boşlar doldu
Zerre sende hayat buldu
Çağıl çağıl akan mısın

Budak Ali’m meşk halinde
Çok çekti senin elinde
Feryat figan var dilinde
Dallarında açan mısın

SZ 29.01.2008 – 08:30

BOŞVER GÖNÜL İKRARSIZA

Edep erkân yol bilmeze
Boşver gönül yoldaş olma
Er içinden er seçmeze
Boşver gönül sırdaş olma

Anlamazlar niyetini
Hakk’ın varlık cihetini
Asıl olan güzelliği
Görmezlerle gözdeş olma

Dilin vardır konuşursun
Bülbül gibi ötüşürsün
Na-ehil anlar mı dersin
Kargalarla sözdeş olma

Işık saçmaktır amacın
Tuğba olmuştur ağacın
Hakk Cemalidir miracın
Kara güne güneş olma

Hakk’tan gelen sözü deme
Nadanlara sırrın verme
Şaşı göze sürme çekme
Hal bilmeze haldaş olma

İçi fitne dolu onlar
Sinsi sinsi yaklaşırlar
İlk fırsatta sataşırlar
Düşman ile candaş olma

Budak Ali’m Hakk bilirsen
Hakk’ı batıldan seçersen
Hakikat yolumdur dersen
İkrarsıza kardaş olma

SZ 16.02.2008 – 03:28

ŞAH  EYVALLAH

Coşar gönlüm dalga dalga
Şah eyvallah Pir Eyvallah
Bu ne gündür ışık başka
Şah eyvallah Pir eyvallah

Akar sevdam çağıl çağıl
Ne divanem ne de akıl
Güneş Ayda aşkla balkır
Şah eyvallah Pir eyvallah

Yürüdüm yolum doğruca
Can Canana hal olunca
Bir cevherde ışk bulunca
Şah eyvallah Pir eyvallah

Kıldan ince köprülerden
Hem elendim eleklerden
Hakk uğrunda dileklerden
Şah eyvallah Pir eyvallah

Budak Ali’m yanar özüm
Ar gönülden bakar gözüm
Can olana budur sözüm
Şah eyvallah Pir eyvallah

SZ- 15.02.2008 – 00:003

Ozan yanan sigaraya benzer. Ateşi de aşkıdır. Yârin çektiği her nefeste küle çevrilir. Külü yere düşer turab olur; “kün“ emriyle kül gülümser "gül"e dönüşür. Dumanı yele gider bulut olur, hasretinden ağlar ve damla damla güle düşer. Ateşi karanlığa ışık olur. Söze düşer türkü olur, saza düşer ezgi olur, ney’den çıkar feryat olur. Söz, ezgi ve feryat can bulur bülbül olur. Ve havalanır uçar uçar uçar gülün dalına konar.

Canlara Aşk ile…

İNS-AN
Hakk Hakk dedim,Turab seslendi
Doğadır sANdım,doğAN ANladı
CAN-L-ANdı
Bu ne biçim kaderdi
YazAN da bozAN da cAN
İmzayı atAN SüleymAN

Baktım!
İki direkli mizAN
Ali sAN Veli sAN Deli sAN
Ne sanırsAN sAN
Evrenin ucu bucu bir insAN.

Ali Kaykı
SZ 21.02.2008

Elveda
Varoluşun sınırsız döngüsünde
Girdaba tutuldum apansız
Ben beni bilemeden
Bir hoşçakal diyemeden
Hasret koydular adımı

Son durağın inişli binişinden
Bitişin başlangıç olduğu yerden
Kimbilir ne zaman gelirim bir daha
Bir daha ayni yerde buluşmasak ta

Şimdilik elveda…

Ali Kaykı

SZ-08.05.2008 – 02:55

Sevgili
Senin sevgilin
Benim sevgilim
Onun sevgilisi
Üçümüzün kisi de sevgili
Sevgili bir ise biz niye üçüz?
Ali Kaykı
SZ- 10.05.2008

Nedir
Nedir ölüm sence.
Yaşamak nedir hem.
Yaşayan bir ölü değil mi insan
Kendini bilemedikçe.

Ali Kaykı
SZ – 12.05.2008

Doğrunun İki Ucu
Bir doğrunun iki ucu olmak ne acı
Dikey tutsan en asağısı da, en yukarısı da sen
Yatay tutsan en yakını da, en uzağı da sen
Her ikisi de sen olduktan sonra
Nedir bu aşağı-yukarı
Yakını-ırağı

Ali kaykı
SZ- 12.05.2008

Ya Ötekiler
Ne tuhaf değil mi?
Vuran
Vurulan
Yarayı saran
Üçü de insan
Yani insan bir ise ötekiler kim?

Ali kaykı
SZ- 12.05.2008

Ben Şahım Ali’den Başkaya Varmam
Yürüdüm yolunda düşüp kalksam da
Sarıldım dalına diken batsa da
Ecelim gelmişse canım alsa da
Ben Şahım Ali’den başkaya varmam

İncedir uzundur deyip korkanlar
İnişten yokuştan çabuk bıkanlar
Şal ile hırkayla çalım satanlar
Ben Şahım Ali’den başkaya varmam

Önüme serilse binbir müşküli
Sabırda erlik var bilirsen hali
Gülistan adıdır Muhammed Ali
Ben Şahım Ali’den başkaya varmam

Budak’ı olduğum gövde kendisi
Derin denizlerin O’dur incisi
Hakikat ilminin herbir hecesi
Ben Şahım Ali’den başkaya varmam

Budak Ali

SZ-12.05.2008 16:10

Şahımın Bağında Gonca Gülleri

Gözleyi gözleyi gözüm yoruldu
Şahımın bağında gonca gülleri
Kokusu yayıldı gönlüm duruldu
Şahımın bağında gonca gülleri

Elvana bulanmış açar dalında
Dikeni kalmamış hiçbir yerinde
Allanmış gülümser Pir’in elinde
Şahımın bağında gonca gülleri

Aşığın mestidir şeydaca avaz
Yürekler dillenir söylenir duvaz
Nağmeler dizilir çalınınca saz
Şahımın bağında gonca gülleri

Budağı olmuşum yedi verenin
Alkızıl renginde Kızıldeli’nin
Başımı döndürür sevda yellerin
Şahımın bağında gonca gülleri

Budak Ali

SZ- 12.05.2008 – 19:10