Alevilerin İslam’la vedalaşması mı gerek?

“Gayrı düzen tutmaz telimiz bizim…”[1]

Sahi Pir Sultan Abdal, Şah Kalender, Şah Veli, Şahkulu, Baba Zünnun, Şeyh Bedreddin gibi batini erenler, Osmanlı düzenine neden isyan edip, evi ocağı terk ederek “kaçangu”[2] durumuna düştüler? Asıldılar, kesildiler! 

Neden?

Nesini söyleyim canım efendim
Gayrı düzen tutmaz telimiz bizim
Arzuhal eylesem deftere sığmaz
Omuzdan kesilmiş kolumuz bizim

Genel anlamda halk-reaya, özel olarak da Kızılbaş Taifesi yönetimden dışlanmıştı. Hakları verilmiyor; inançları tanınmıyordu; bünye ve geleneklerine uymayan bir yaşam biçimi, bir din, mezhep dayatılıyordu? “İlle de bizim gibi giyinecek, ibadet edecek, yaşayacak, biat edecek, camiye gidecek, tesettüre gireceksiniz” deniliyordu.

Kızılbaş Türkmenler camiyi de, tesettürü de, kadının bir meta gibi alınıp-satılmasına da karşı çıktılar. İnsan bünyesine ve özgürlüğüne yakışmayan bu taassup rejimini reddettiler…

“Hayır!” dediler! Çift bozup, dağa çıktılar!

Cumhuriyetle birlikte yeni bir sayfa açıldı… Hilafet kaldırıldı, çevresindeki hurafe yuvaları temizlendi. Görece laik, özgür ve medeni bir dönem başlamıştı. “Rafızî”[3] olmaktan çıkmış, yurttaş olmuştuk. Oy veriyor, okullara gidiyor, kentte tutunabiliyor, memur olabiliyorduk.

Yezit soyu, bu kadarını bile hazmedemedi… Bize bu olanağı sağlayan Atatürk’e ve cumhuriyete diş bilemeye başladı!

Cumhuriyetten ve onu destekleyenlerden “Rövanş alacağız!” dediler…

Siyasilerin aymazlığından yararlanan, Cumhuriyete diş bileyen ve adım adım örgütlenenler, “Cumhuriyet burada kuruldu, burada yıkılacak” sloganlarıyla sokağa çıkıp katliam yaptılar: diri diri insan yaktılar. “Atatürk’ün mirasını koruyoruz” diyerek sırtüstü yatan konfor düşkünü askeri erk, cumhuriyeti koruyanlara değil, “Cumhuriyeti yıkmak istiyoruz” diyenlere sahip çıktı.   

Ve bu ihanet, AKP’yi doğurdu!

***

Tarih yeniden tekerrür etti, inanç özgürlüğü, bireysel alan, temel insan hakları gibi medeni dünyanın ürettiği kavramlar, hiçbir biçimde dikkate alınmaksızın, ibadethanemiz olan cemevimiz, AKP iktidarının güdümündeki yargı tarafından yok sayıldı…

Yargıtay 7. Dairesinin, Sünni Diyanetin fetvasına dayanarak verdiği “cemevi yoktur, cami vardır” kararı, ülkemizin sürüklendiği konum bakımından içimizi acıtıyor ve bizi farklı arayışlara sevk ediyor.

Dün, binlerce, hatta yüzbinlerce yıllık toplumsal yaşamın süzgecinden damıtılan, dünya insanlık mirasından nasiplenen, Anadolu coğrafyasında senteze ulaşan ve son asırlarda Alevilik-Bektaşilik adıyla günümüze intikal eden, anılan bu insanlık mirasına, inanç ve kültüre düşmanlık güderek, tarihe gömmek isteyen köksüzlere “eyvallah” demeyeceğimiz tabiidir… 

Bu kararları, dün olduğu gibi bugün de tanımayacağız!

Bir devşirme uşağı olan Padişah Yavuz’un dönemindeki şu hüküm, günümüz devşirmelerinin tutumundaki benzerliği onaylıyor ve tepkimizi haklı kılıyor:

“Hüseyinabad[4] kazasında camiler olduğu halde cuma namazı kılınmadığı bildirildiğinden, cuma namazına gitmeyenlerin kimler oldukları hususunda ayrıntılı bilgi verilip, gelecek emre göre hareket edilmesi; din-i İslam’a karşı olanlardan biri olduğu bildirilen Bozdoğan köyü sipahilerinden Hüseyin’in mal varlığının alınması için beylerbeyine emir gönderildi.”[5]

Adalet, eşitlik, insanlık kalmamıştı. Güçlü, güçsüzü eziyor, fukara Anadolu köylüsü, devşirme idarecilerin elinde inim inim inliyordu. Anadolu insanı bu zulme daha fazla dayanamadı. İsyandan başka çare kalmamıştı: bulduğu, inandığı önderin ardına düştü, yürüdü!

Eğer İslam’da tek meşru mabet camiyse, tek meşru cemaat de Sünnilik oluyor…

Öyle mi?

O halde ibadethanemizi yasallaştırmak için İslam’la vedalaşmayı ve milyonlarla birlikte sokağa çıkmayı gündemimize almak mı gerekiyor?  

Kızılırmak gibi bendinden boşan
Hama’dan Mardin’den Sivas’a döşen
Düldül eğelendi Zülfikar kuşan
Ali’m ne yatarsın günlerin geldi[6]

Ey ahali; aklınızı başınıza alın!

“Haklarınızı tanıyoruz” dediğinizde her şey için çok geç olabilir…    27.07.2012

Murtaza DEMİR

[1] Aşık Serdari

[2] Osmanlı baskıcı düzenine dayanamayıp dağlarda yaşamayı yeğleyen Türkmen ahali

[3] Zındık, dinsiz

[4] Çorum- Alaca İlçesi

[5] Refik, Ahmet Onaltıncı Asırda Rafizilik ve Bektaşilik, s. 28 

[6] Pir Sultan Abdal

Başbakan, Aleviler yine kin kustu! Başbakanın iflah olmaz bir Alevi karşıtı olduğu, nüfusumuzun neredeyse %30’una varan Alevi kesimine karşı büyük bir kin ve nefret beslediği, özellikle de son Suriye demecinden sonra tescillendi. O, en azından halkının %30’unandan nefret ediyor ve Alevilerin farklılığını toplumsal nefrete dönüştürerek, bir yere (!) varmak istiyor. Tam olarak kafasında neler çevirdiğini ve sonuçta nereye varmak istediğini elbette bilemeyiz. Ama hayırlı şeyler olmadığı kesin…

Fakat Başbakanın artık alışkanlık haline getirdiği, iki de birde kaşıyıp durduğu bu meseleyi, sadece “kin ve nefret” boyutunda bırakmayacağı, bu nefreti topluma da zerk ederek sürekli çoğaltmaya ve tahkim etmeye çalıştığı, toplu kıyımlara neden olabilecek ölçülere değin götürme temayülünde olduğu anlaşılıyor. Kendisi, bu meseleyi Yargıtay’da aldığı “siyaseten men” cezası veren dairenin yargıçlarının Alevi olduğuna bağlıyorsa da, bana göre bunca nefretin ideolojik, hatta daha “özel” ve derin nedenleri var… Zira baktığımızda her dava, bir yargısal süreci tükettikten sonra Yargıtay’a gelir. Peki, bu yargılama safahatında yer alan yargıçların tamamı mı Aleviydi? Türk yargısı-hâkimi, önüne gelen davayı, tarafların mezhebi aidiyetine göre mi karara bağlamaktadır?

Başbakan her şeyin bu kadar ucuz ve kolay olmadığını bilmiyor!.. Çünkü sosyal-kültürel bilgisi yoktur! Tarih bilgisi sıfır! Resmi değil, objektif tarihe baksa, özentisi içinde olduğu Osmanlının hatasını-sevabını, neden battığını görecek ama bilmiyor, göremiyor… Resmi tarih hep Fatih, Yavuz ve Süleyman’dan söz ettiği için Abdülhamit’lerin, Vahdettin’lerin, Mehmet’lerin Batı’ya nasıl el açtığını, pespayeliğini, kişiliksizliğini, tacını tahtını bırakıp nasıl kaçtığını ve bunun nedenlerinden habersiz…

Aleviler Başbakanın samimiyetine, Türk milletinin birliğini istediğine, demokrasi ve özgülük yanlısı olduğuna inanmıyorlar: inanmıyoruz. Laik olmadığını, kendisi söylüyor. Bu yüzden de zırnık oy vermiyoruz: vermeyeceğiz. Bunu elbette biliyor. Esas nefreti buradan geliyor. Dediğim gibi bu kin, salt kendisini yargılayan yargıçlara duyduğu öfkeden kaynaklanmış olsa, bu mesele söz konusu yargıçlarla ya da Türkiye Alevileriyle sınırlı kalırdı. Oysa Başbakanın kini, Dünyanın bütün Alevilerini kapsıyor ve küresel bir nitelik taşıyor. Bu yüzden bir kıta ötedeki Mısır’dan dahi Suriye Alevilerini tehdit etmekten, Türkiye Alevilerine gönderme yapmaktan, kin-nefret kusmaktan geri durmuyor.

Konuşmasının bu bölümü şöyle: “Mısır gezisi kapsamında, Suriye’deki gelişmeleri değerlendiren Başbakan Erdoğan, "Suriye’de Aleviler ile Sünniler arasında bir iç savaş çıkmasından korktuğunu" söyledi. "Alevilerin rejim içinde ve güvenlik birimlerinde önemli pozisyonlarda olduğuna" işaret eden Erdoğan "Halkın öfkesi de onlara yönelik" dedi. Eylemcilerin ölümünden sorumlu tutulan bir grup hükümet yanlısı milisin de Alevi mezhebinden olduğunu belirten Erdoğan, bunun da Alevilerle Sünni çoğunluk arasındaki anlaşmazlığı derinleştirdiğini dile getirdi.”

Yani Suriye’deki iç ayaklanmayı teşvik etti…

Sn. Başbakan, Türkiye’deki hassasiyeti bilmeden mi konuşuyorsunuz; yoksa Türkiye’deki Sünni çoğunluğa, açık açık bişey mi (!) demek istiyorsunuz? Hani bizim en insani, en temel haklarımız: Alevi açılımınız ne oldu? Siz, inancımızı yok sayarak, devletten, bürokrasiden, sosyal yaşamdan, siyasetten dışlayarak, yakarak, katlederek, yakanları partinizde en sorumlu yerlere getirerek, dünyanın en büyük zulmünü, bize yapmıyor musunuz? Hakkı gasp edilen herkes silahı alıp şehre-dağa mı çıksın? Askeri-polisi mi kurşunlasın: bu nasıl bir devlet adamlığıdır? Bize bunu mu tavsiye ediyorsunuz?
Bu sözlerinizle PKK’yı haklı çıkardığınızı, meşrulaştırdığınızı görmüyor musunuz?

Öyleyse Başbakan çıldırmış olmalı!

Ülkesinin %30’u Türk ve Kürt Alevi’si olan bir liderin, bunları söylemesi için ya Hitler gibi deli, ya Muaviye gibi çıkarcı-dinsiz, ya da El Kaide lideri Usame Bin Ladin gibi yeminli bir mürteci olması lazım. Ama hayır! Hakkını yemeyelim: Usame Bin Ladin, bütün maddi varlığını ABD’ye karşı tüketen biri: bu nedenle de haklı olmasa dahi tutarlı… Oysa zatıâliniz çocuklarınızı ABD okullarında okutmayı sindirecek kadar pragmatist, konformist, batı hayranı ve maddecisiniz. Siz, Usame Bin Ladin değil, evrenimize nefret saçan değişik bir figürsünüz… İnancınızın olduğundan bile şüpheliyim.      
Benzetmem yanlışsa bağışlanmamı dilerim ama anımsatmak amacıyla söylüyorum: Almanya’daki Yahudi katliamı öncesinde, Alman Toplumu, büyük bir oy üstünlüğüyle seçilerek iktidar olan Hitler tarafından hazırlanmış, motive edilmiş ve sonrasında Yahudiler kadar Alman toplumu da büyük acı yaşamıştı.

Başbakan, Alevi katili Ebusuud’un verdiği “katli vacip” fetvasını güncellemek mi istiyor?

“Bir musibet bin nasihatten evladır:” iyi oldu… Eyvallah Tayyip Bey; teşekkürler, maske düştü, niyet deşifre oldu. Türk milleti ve Alevi-Sünni kardeşliğini savunan yurttaşlarımız bu fitneyi görsün ki, nasıl bir zihni tehditle karşı karşıya olduğunu anlasın…

Anlaşılan o ki, ya birbirimizi yiyeceğiz, ya da bir araya gelip bu zihniyeti geldiği yere geri göndereceğiz.

15 Eylül, 2011

Alevi-Bektaşilerin yakıcı sorunları ve çözümüne dair öneriler, 10-11 Eylül günlerinde Hacıbektaş İlçesi Kültür Merkezinde, gelenekte olduğu gibi katılımcılar tarafından, bir muhabbet ortamında konuşulacaktır. Dergâhı temsilen, Sn Veliyettin Hürrem Ulusoy’un çağrıcı olduğu; son yılların en önemli birliğe çağrı toplantısı olacağını düşündüğüm ve arzu ettiğim toplantının camiamıza, birlik gereksinimimize ve ülkemize esenlikler getirmesini diliyorum.

Bu toplantının, ülkemizin daha dinci-İslamcı devlet yapılanmasına doğru evrildiği, muhaliflerin tutuklandığı, hukukun katledildiği ve dikta rejimlerini aratmayacak kadar baskıcı bir hüviyet kazandığı bir süreçte yapılıyor olması, toplantıya farklı anlamlar ve beklentiler yüklüyor. Kuvvetle muhtemeldir ki, Hükümet çevresi “yok saydığı” ve “hiçbir isteğinizi karşılamıyorum: size, varlığınıza ve öğretinize karşıyım; ne haliniz varsa görün” tavrında olduğu Alevilerin bu toplantısını dikkatle izleyecek ve Alevilerle ilgili rotasını, toplantının gücüne, mesajına ve kararlılığına göre belirleyecektir. Demokrasi, laiklik ve temel insan haklarından yana olan çevreler ise; Türkiye’nin en etkili sosyal-siyasal potansiyel gücü olan Alevilerin vereceği fotoğrafa göre tutum alacak, ülkemizin geleceğine dair olumlu-olumsuz beklentilerini gözden geçireceklerdir.

Toplantı, özetle bu beklenti ve şartlar içinde yapılmakta ve tarihi bir değer taşımaktadır. Alevi-Bektaşiler bu toplantıda, bir bakıma kendi geleceklerine karar vereceklerdir. Esarete, yok sayılmaya, devlet bürokrasisinden dışlanmay ve Hükümetin din devleti çabalarına sessiz kalmaya “devam” mı diyecekler; yoksa bugüne değin denenmiş yöntemlerin dışında güçlü ve akli bir yöntem bulup, bu kör olası döngüye itiraz mı edecekler? Gerçekten bütün mesele bu! “Olmak ya da olmamak!..”

Bildiğim kadarıyla toplantı gündeminde, öncelikle Serçeşmemizin sağlıklı ve çağdaş kriterlerle yeniden kurumlaşması ihtiyacına çözüm aranacak ve muhakkak bir karara varılacaktır. Bu müşkülün sağlıklı ve özlenen birlik içinde aşılması durumunda, bir takvim içinde diğer beklentilerin ve ihtiyaçların karşılanması, daha sonraki bir takvim içinde mümkün hale gelebilecektir.

Birlik Partisi ve sonrasındaki çeşitli siyasallaşma çabaları, sosyalizm beklentileri, dernek ve vakıf çatısı altında kurumlaşan Alevi örgütlülükleri, federasyon ve konfederasyon tipi örgütlenmeleri, Alevilerin sorununa yeterince çare olmadı. Ya da çağdaş anlamda örgütlenerek, sivil-demokratik mekanizmaları harekete geçirmek ve genel idareyi çözüme zorlamak gibi yöntemleri kullanmayı beceremedik. Hem gelenekten savrulup, hem de “kentlilik” bilincini içselleştirmeden, girdiğimiz “çağdaş örgütlenme” yönteminde başarılı olamadık. Böylece hem gelenekten uzaklaştık, hem de çağdaş örgütlenme şansımızı ötelemiş olduk.  

Serçeşmeden umar beklememizin temel nedeni ya da önemli nedenlerinden biri işte bu çaresizliğimizdir. Başımızı taşlara çalıp, ötekileştirme, aşağılama ve haklarımızın gasp edilmesine çare bulamayınca, uzun bir arayış serüveninden sonra yüzümüzü, belki de son şansımız olan Dergâha döndük; onun manevi gücüne, iç disiplinine ve şemsiyesine sığındık… Bu gerçeği tespit edip, bilince çıkarılmasının önemli olduğunu düşünüyorum. Temenni edilir ki, bu “zorunlu sığınma” inanca, gönüllülüğe, içtenlikli kabule dönüşsün; eller, gönüller, akıllar, olanaklar birlensin ve meşruiyet dışı arayışlara ihtiyaç kalmasın.

Kişisel görüşüm odur ki, çare oradadır: ecdadımız çareyi orada aramış, Osmanlının çok uzun ve kapsamlı kanlı istibdat dönemleri karşısında, dergâhın manevi gücüyle ayakta kalınmış, öğreti yaşatılmış, günümüze gelmiştir. Bu nedenle, Dergâhın geleneksel önderliğini tanımak, misyonuna, önderliğine, sorumluluğuna sahip çıkmasını sağlamak bu derecede önemli, hatta yaşamsaldır. Temennim, Dergâhın kapısına, “seyir için değil, aşk için ola” düsturunu göz ardı etmeden, ilim ve hilm içinde gidelim. Bu şiar içinde yüz sürer, çare ararsak, umutla döneceğimize yürekten inanıyorum. Canlara ve candan olanlara saygıyla duyurulur.

Bu duygularla, hiyerarşinin ve koparılan manevi bağlarımızın yeniden tesisini diliyor, aşk-ı niyaz ediyorum.
Aşk ve muhabbetle.

05.09.2011

Murtaza DEMİR

Alevi Çalıştayı bugün değil,“Tekke ve Zaviyeler Yasası kaldığı sürece cemevi sorununu çözemeyiz” dediğiniz gün bitmişti.

Sn. Bakan, Otman Bey-Fatih dönemi aralığını ve Atatürk dönemini saymazsak, [ki, Padişah Fatih’e değin, Otmanlı Yönetim erki üzerinde, Batıni Dervişlerin felsefi görüşü, epeyce etkin durumdadır ve tarih bu dönemi, “Yükseliş Dönemi” olarak kaydeder.] bu ülkeyi tam 530 yıldan bu yana Emevi din anlayışı yönetiyor. Ve bize göre devr-i iktidarınız da, Emevi din-devlet geleneğini “başarıyla” devam ettiriyor. Umarım, bakanlık döneminizde, mensubu bulunduğunuz partinin ve mezhebin  kurumu haline gelen Diyanet’in, devlet kastını nasıl ele geçirdiğini, “derin devlet” misali her konuda nasıl etkin olduğunu yakından müşahade ettiniz.   

İşte bu, dini din olmaktan çıkaran kurgunun, devlet erki üzerindeki hegomonik etkisi, Selçukluyu da ilave ettiğimizde aşağı yukarı 870 yıldan buyana devam etmektedir… Dolaysıyla masada, demokrasi ve insan haklarını temsil eden “hakem devlet” adına değil, mağduriyetimizin tarihi müsebbibi olan “anlayış” adına bulunduğunuz için sonuç almamızın imkanı olamadı. Bizler, Çalıştaylar boyunca, karşımızda, mağduriyetimizin giderilmesine katkıda bulunacak devlet adamı niteliği beklerken, siz masaya, Sünni mezhebini temsilen oturdunuz. Nitekim, yorum ve görüşlerinizi ileri sürerken dahi, “biz” sıfatını Sünni cemaat adına kullanarak, biliçaltınızı sık sık açık ettiniz. Sonuçta, böylesine çarpık şekillenen bir temsil heyetinin mesaisinden adil sonuç çıkması, daha baştan suya düştü.     

Alevi Çalıştayları vesilesiyle bir kez daha gördük ki, devlet kastı, teorik olmasa bile fiili olarak yaşamını bir mezhep devleti olarak sürdürmeye ısrarlı eğilim içindedir ve bundan gerisi laf-ı güzaftır . Zira bütün devletler içinde, bir dinin mezhebine en büyük bütçeyi ayıran, en çok din adamı istihdam eden, cumhurbaşkanını, başbakanını, genelkurmay başkanını, vali ve büyükelçilerini istisnasız olarak aynı mezhebin mensuplarından seçmeyi “içtihad” haline getiren, dünya üzerindeki tek devlettir. Hiç kuşku yoktur ki, böyle bir devlet, tam manasıyla ilkel bir mezhep devletidir.

Bu nedenle Sn. Bakan, hele de bu saatten sonra Hükümetinizin laik, demokrat ve adil bir hükümet olduğuna ve eşitlik adına mesai verdiği masallarına kimseleri inandıramazsınız. 

Milletimizin ve günümüzün meselesi, inancın; para, güç, saltanat ve iktidar aracı olarak kullanılıp, kullanılmamasıyla ilgilidir. Yani Anayasamızda yazılı olduğu gibi laik-demokratik devletin gereğini yerine getirip, cumhuriyetin eşit ve özgür yurttaşları mı olacağız, yoksa fiiliyatta olduğu gibi mezhep kurumlarınızı tahkim edip, şeriat devletinin ilanı için fırsat mı kollayacağız? Çalıştay ile ilgili açıklamanız, beklendiği gibi tecelli etmiş, Alevi-Bektaşilere haklarının en ufak kırıntısı dahi uygun görülmediği gibi, ayriyeten “Zorunlu Sünni Din Pratiği” dersi ilave edilerek, daha da geriye götürülmüştür. Böylelikle, Hükümet olarak hak ve hukukumuzu iade etmeniz bir yana, gasp ve  zulüm politikanızın devam edeceği, bir kez daha tescil edilmiştir.

Mezhebinize özel; Diyanet, İlahiyat, İmam Okulu, cami, mescit, Din Öğretimi Genel Müdürlüğü, vakıflar, “Devlet Zoruyla Sünnilik Dersleri” vbg., özel imtiyazlı kurumlarınızın bütçelerini katlayarak, devlet bütçesinden karşılamaya devam ettiniz. “Aile İrşat Büroları” kurarak, imtiyazlarınıza yenilerini eklediniz. Tayyip Bey daha bu hafta, Necef’i ziyaret eden ilk “Sünni Başbakan” ünvanını almadı mı? Bu “müstesna” ama dincilere mahsus ünvanları, ayrıcalıkları ve arpalıkları kaybetmeyi göze almak, din devleti düşüyle yanıp tutuşanların değil, demokrat, laik, adil ve adaletli devlet adamlarının işidir. Siz bu reformları yapmazsınız; yapamazsınız. Bu nedenle hiç kimse hükümetinizden, demokratik, laik, sosyal bir hukuk devletinin eşitlikçi, adil, merhametli yöneticileri gibi bir karar vermesini beklemiyordu, nitekim öyle de oldu.

Zavallı ülkem,

Devletimiz, cumhuriyet devrimleriyle birlikte 1920-1950 aralığında, “laik devlet” hüviyeti kazanıyor gibi olduysa da, “rövanşçılar”, biriktirdikleri bütün kin ve garezleriyle bu kazanımları tarumar ederek, ülkemizi, Osmanlı İstibdat Döneminden daha beter bir duruma getirmekte büyük “başarı” elde ettiler! Bu yüzden yukarıda söz ettiğim Batıni Horasan Dervişlerinin, yönetimin din anlayışı üzerinde kısmen etkili olduğu Otmanlı dönemi dışında hep egemen olan zihniyet, işte bu çarpık, toleranssız, hoşgörüsüz zihniyettir. Gelişmeler umut vermiyor ama temenni edelim ki, toplum, Selçukluyu ve Otmanlıyı yıkan bu “dediğim dedik” zihniyetten kurtulsun.     

Din ve dünya anlayışları farklı olan ve karşılıklı olarak direnen, bu iki mensubiyetin insanları, özü itibariyle neyi düşlüyorlar da, bir ortak anlayışa ulaşamıyorlar? Meseleyi biraz açalım ki, okuyan ve düşünenler, Çagdaş Batı’nın üçyüzyıl önce çözüp, artık unuttuğu bu sorunsalla ilgili argümanlarımızı muhakeme etme imkanı bulsun ve bir yargıya varsınlar. 

Evela tartışmasız bir gerçeğe değinerek başlayalım: din ve mezhep kavgaları, dini referansların devlet-idari kastı üzerinde etkili olduğu ülkelerde, hiçbir şekilde sübut bulmamış, kazananı ve “ötekine” göre haklı çıkanı olmamıştır. Örnek mi istiyorsunuz; kafamızı kaldırıp kendi ülkemize, İslam ülkelerinin tamamına veya Katolik, Protestan, Ortodoks mezhep boğazlaşmasını yaşayıp, bedelini ödeyen Hıristiyan dünyasının “din savaşlarıyla” ilgili tarihine bakalım.

Hıristiyan ve İslam tarihinin ilgili bölümlerini objektif bir bakışla incelediğimizde, daha ilk sayfalarda ne denli kanlı, kıyıcı ve beyhude bir kavga içinde olduklarını görür, din adına yapılan zulüm ve savaşlardan utanırız. Dolaysıyla da eğer gerçekten tebaa-kul değil, birey ve insan isek, buradan ders çıkarır, bugün Alevilere reva görülen bu zulüm ve hak gaspına karşı dururuz. Bütün mesele, tarihe, kimin haklı-haksız olduğunu anlamak zaviyesinden değil, [ki, bu bakış zaviyesi görecedir ve hiçbir değeri yoktur.] “savaşlar neden başlamış, nasıl sona ermiş; Çağdaş Batı, bu medeniyet seviyesine nasıl ulaşmış; din, mezhep ve kilise yapma yarışını, mezhep boğazlaşmalarını sonlandıran aydınlanmacılar bu süreçte nasıl bir işlev ifade etmişler?” zaviyesinden bakabilmektir.  

Sn. Bakan,

Bütün kavgalar gibi din-mezhep kavgalarının da iki tarafı vardır; taraflar, ‘X’ ve ‘Z’dir; hiç fark etmez. X ve Z’nin kavgasında “kazanan”, mutlak haklı değildir. Kazanmak ile haklı olmak farklı kavramlardır. Kazanan, güçlü ya da daha kıyıcıdır o kadar. Bütün toplumsal imkanları uhdesinde topladığı için kazanmış, ya da o gücüne dayanarak gasp etmiştir. Gasp etmek zalimlerin, adil olmak ise demokratların ya da gerçek müminlerin yöntemidir. Zalimin, “meşru” olduğunu ilan etmesinin bir değeri yoktur: kaldı ki, hep “haklı” olduklarını söyleyegelmişler, sesleri hep fazla çıkmıştır. Tanrı ise bu kavgada taraf değil, gözetendir; ilahi adalet için tarafların subute ermelerini bekler, ilahi karar sonradan gelecektir ama mutlaka gelecektir. İnancımız odur ki, zalim de, mazlum da layığını bulacaktır. 

Din-mezhep kavgaları, aynı zamanda ilkelliğin de bir kanıtıdır. Tanrı, hiç kimseye kendi adına kavga etme yetkisi vermemiştir. Din kavgalarının bütün tarihsel sonuçları, yoksulluk ve yıkımdır; bunun, hiç istisnası yoktur. Şeytan, kavganın arkasındaki “gücün” Tanrı olduğunu işaret etse de, aslında o güç, şeytanın ta kendisidir. O yüzden “şeytan” ülke ve toplumlara iç boğazlaşmayı yani kardeş kavgasını önerir. Hegemonyasının malzemesi; aşiret, bölge, etnisite, din-mezhep kavgalarının arkasından gelen cehalet, sefalet ve sömürü gerçeğidir. Yönetimlerin bu neviden kavgalara teşne olması, şeytanla ortaklığının ve sömürüye davetiye çıkarmasının kanıtı sayılmalıdır.

Sn. Bakan,   

Şeytanla ortaklık yaparak, hakkı gasp eden yöneticilerin Tanrıya imanları, ilahi adalete inançları var mıdır? Adaletsizliği sürdürerek, “nefrete” körük tutarak, varsıllaşarak, beytülmaalı yağmalayarak, Tanrıya inandıklarını nasıl iddia edebilirler? Örneğin siz, dini değil, devleti ve toplumu yönetmek üzere seçildiniz. O halde dini değil, devleti yönetmeye ve adil olmaya bakın. Ettiğiniz yeminin, görev ve sorumluluğunuzun çerçevesi budur. Bırakın ki, “yanlış” inanışımızın cezasını hükümetiniz değil, Diyanet’in dini ve Diyanetin engizisyon mahkemesi değil, Tanrı versin. Bizi, imanımız, inancımız ve inançsızlığımızla başbaşa bırakın; sadece hakkımızı iade edin: cezayı da ödülü de Tanrının adaletine bırakın.

“Allahı aldatmak” üzere kurgulanmış bir din anlayışı, ülkeye refah ve adalet değil, ancak felaket getirir. Sn. Bakan, inanç yaşanır; kullanılmaz! Anlamak mı istiyorsunuz: o halde size bir önerim var. Bir araştırma yapın: gasp, hırsızlık, fuhuş, töre cinayeti, cinayet ve uyuşturucu kullanımının yaygın olduğu birkaç yerleşkede [kasaba, köy mahalle, şehir.] yurttaşların inanç mensubiyetini sorun; bakalım hangi sonuç çıkıyor? Bu birimlerde hangi din anlayışı etkili; kaç imam, ilahiyatçı, vaiz ve cami var? Bunca din-mezhep “uzmanına” karşın, toplumsal ahlak neden bunca dejenere; sorun nedir? Araştırın… Sonra gidin, aynı araştırmayı Alevi-Bektaşiliğin yaşandığı birimlerde yapın… Biz yaptırdık; enterasan sonuçlar çıktı.

Devleti mezhepçilik bataklığından çıkarın!

Dün Emevinin, bugün Diyanetin dinine inananlar, diledikleri gibi iman edebilirler. Çünkü Tanrı, hiçbir kişi veya makama, bir başkasını kendi mezhebine zorlamaya dair açık bir yetki vermemiştir. Keza imanını zorla değiştirdiğiniz hiç kimse, istese bile imanını bir başkasının imanına samimiyetle uyduramaz. Alevilere göre inanç, aklın tam ve samimi olarak ikna edilmesi ve içsel-Batıni manada yaşanmasıyla olasıdır. Bu yüzden Anadolu Alevi-Batıniliğinin de, Emevi din algısının da, diğerlerinin de, Diyanetin de devletin ve toplumsal yaşamımızın dışında kalmasının uygun, Devletin, mezhepçilik batağından çıkmasının uygun olacağını söylemeye devam edeceğiz.

Sn. Bakan,

Bize yukardan bakarak, cümle aralarına yerleştirdiğiniz “yetkin olmadığımız” imalarına, çözüm için devrim yasalarını engel göstermenize, ıkınıp-sıkınmanıza, iki yıl boyunca periyodik olarak çok ve boş konuşmalarınız için gerekçeler aramanıza lüzum yoktur. O nedenle Çalıştayla ilgili son açıklamanızı ve nafile turlarınızı kritik etmeye değer bulmuyorum. Bir kez daha anladık ki, aklınız da, imanınız da manevi dünyamızı anlamaya yetmedi ve yetmeyecek de; şahsen, bunu bütün çıplaklığıyla gördüm.

Bu çalıştayların bana olan tek katkısı da bu tespitim oldu. İlahiyatçılarınız, bol keseden paye kapan proflarınız, “helal kesim” icad eden ama yaşamını helal edilmemiş bütçeyle ikame ettirirken yüzü bile kızarmayan Diyanet mensuplarınızla öylesine eksik kaldınız ki, aklınızın ve imanınızın eksik kaldığını, biçimin-şeklin değil, öz’ün anlamlı olduğunu dahi kavrayamadınız. Bu ülke, bütün tahribatınıza karşın halen İslami “türdeş ülkelerden” farklılığını korumaya devam etmektedir. Yüzlerce yıldır Arap hayranlığıyla yaşayan siz, hiç değilse son yıllarda, bize benzemek için can attıklarını da mı göremediniz? İslam Aleminin ülkemize hayranlık beslemesi ve örnek almasının altındaki gerçek, Batıni Alevilerinin ve Türk aydınlanmasının Tanrı ve toplum kavrayışının bir sonucu olarak sosyalleşen Türk Devleti değil midir? Bugün büyük karışıklıklar ve belirsizlikler yaşayan ve Türkiye’yi model alan İslam toplumlarına karşın, Hükümetinizin ille de “Sünni Hilafet Makamı” diye tutturması, ne büyük bir tezat, öyle değil mi?

İşte Siz ve Hükümetiniz, meseleye, günümüz değer yargılarıyla değil, Emevi döneminin din algısıyla baktığınız için modernitenin kitlesel dayanaklarından biri olan Alevi-Bektaşiliğin, ne denli gerekli ve değerli olduğunu da fark edemediniz. “Fikriniz, irfanınız, vicdanınız hür” değil.

Cumhuriyetin, demokrasinin değerini, Atatürk Cumhuriyetinin niteliğini kavrayamadığınız gibi, türdeş ülkelerde krallar-diktatörler yaşam boyu kazık kakarken, ülkemizin en ücra bir köyünden gelip, demokrasinin nimetlerinden sonuna kadar yararlanarak en üst düzey yönetici olmanızın nimetlerini de kavrayamadınız. Bu nitelikleri göremediğiniz ya da görüp inkar ettiğiniz için Atatürk’e sövenlere alkışı, Fetullah’ı eleştirenlere ise Silivri zindanlarını uygun gördünüz.  

01.04.2011

Şöyle ki:

Kasaba ve köylerimizde, üniversiteye giremeyen, mesleki yeterliliği-niteliği olmayan İmam Hatip mezunu yüz binlerce AKP seçmeni işsiz genç, halen iş imkânı beklemektedir. Sayıları o kadar çoktur ki, AKP Hükümetinin yüz binlerce polis kadrosunu bunlara tahsis etmesine ve kamu kurumlarında istihdam olanakları yaratmasına karşın, bu gençlerin tümünün devlet kurumlarında istihdamı mümkün olamamaktadır. O halde iş imkânı belli sayıda olan bir meslek için bunca evladımız neden eğitildi; sonuçları neden düşünülmedi?

Aslında düşünüldü!

Bu gençler, 12 Eylül Cuntası ve devamındaki hükümetlerce, demokratik-laik kazanımlarımızı yok etmek üzere hazırlandılar. Bunca gencimizi, dindar değil, “dinci” olarak yetiştirenlerin nihai amacı, şeriat kurallarıyla yönetilen İslam Devletini oluşturmaktır. Artık sağır sultan bile duydu ki, böyle bir “proje” vardır ve uygulama halindedir. Projenin en önemli unsuru, halen ABD’nin Pensilvanya kentindeki malikânesinde yaşama ayrıcalığı verilen ve bürokrasi üzerindeki akıldışı etkisi nedeniyle, Türkiye aydınları üzerinde terör estiren Fetullah Gülen’dir. 
Herkes aklını başına alsın! Bu “projeyi” yöneten unsurlar, bir yandan çağdaş yaşamdan yana olan demokratik kamuoyunu ve AB gibi çağdaş oluşumları bir dolu laf kalabalığıyla kandırmaya-oyalamaya çalışırken, diğer yandan Cumhuriyet devriminin “rövanşı” için harıl harıl çalışmakta, kadrolarını, sermayelerini, medya-propaganda araçlarını ve politik altyapılarını tahkim etmektedirler.

Bütün İslam ülkelerinde olduğu gibi, toplumu “Allah ile aldatıyorlar!”

Her caddeye, sokağa hatta Alevi yerleşimlerine dahi cami yaptılar yetmedi: hasta, yorgun, uykusuz, çocuk, Bebek demeden cami hoparlörlerini sonuna kadar açtılar yetmedi. Diyanet bütçesini üç kat arttırdılar, camileri bir partinin ilçe merkezleri haline getirdiler, camisi bile olmayan köylere imam atayarak tüyü bitmedik yetimin hakkını yakınlarına maaş adı altında peşkeş çektiler yetmedi… Yimpaş, Deniz Feneri, Kombassan gibi kurumlarla yurt dışında ve içinde yüz binlerce insanımızı dolandırdılar yine yetmedi; şimdi de tutturdular Ahlak eksenli dindarlık! Sen onu külahıma anlat…
AB’nin ortak projesi, medeniyettir…

AB ülkeleri, 1789 Fransız Devrimi öncesinde din ve mezhep savaşlarıyla iki yüz milyondan fazla insanını kaybetme pahasına, papaz-haham, patrik gibi din adamlarını kamusal alandan çıkarıp attı ve sorumluluklarını Kiliseyle sınırladı. Bu uygulamayı laiklik adıyla ilkeselleştirip yasalaştırdıktan sonra bilime, teknolojiye-sanayiye, çağdaşlığa yöneldi; gelişti, varsıllaştı ve sonuçta medeni topluluklar haline geldi. AB’nin medeniyet ve gelişmişliğinin kısa hikâyesi bundan ibarettir.

Sizinki ise, kutsal dinimizi olabildiğince kullanma projesidir!

Çok uzatmayalım; biz, İmam Okullarında “Aile İmamlığı" adı altında kadro vermek istediğiniz bu gençlerimizin alabildiğine muhafazakâr ve ideolojik amaçlar için 16. 17, yy Osmanlı dönemi suhtelerinin fikri standartlarında yetiştirildiklerini, kendileri gibi inanmayan insanlara karşı “cihat” içinde olduklarını ve bunun sonuçlarını gayet yakından biliyoruz: bunu yaşadık…

Yukarda söylendiği gibi, AKP Hükümeti döneminde bunların önemli bir bölümüne kamu kurumlarında kadro verildi ama yetmedi. Anlıyoruz ki, geriye kalanlar, İran modelinde olduğu gibi “ahlak polisi” olarak görev yapacak, ancak muhtemelen daha ileri işlevleri olacaktır. Evimize girecek, “niye namaz kılmıyorsun, oruç tutmuyorsun, hacca gitmiyorsun, içki içiyorsun” diyecek; “Alevi misin, Sünni misin, Müslim misin, Gayrı Müslim misin” vbg. sorgulama yapacak, kışkırtacak, baskı yapacak, fişleyecek ve “gereği” için üstlerine ihbar edecektir…
Okullarda zorunlu din dersi hayasızlığıyla evlatlarımıza çektirdiğiniz eziyet yetmedi, şimdi de evlerimize girecek bizlere eziyet edeceksiniz öyle mi? Hangi hakla, hangi ahlakınızla? Amacınızın din iman meselesi olmadığı artık aleniyete çıktı. Avrupa’ya gidip “asimilasyon insanlık suçudur” diyerek nutuk atıyor, burada ise asimilasyonun-Sünniciliğin alasını yapıyorsunuz… Yeter!!! 

Suhteler “Aile İmamı” sıfatıyla evlerimize girecek öyle mi?

O halde suhteyi, tarihçi Mustafa Akdağ’ın, Celali İsyanları isimli eserinden okuyup öğrenelim ki, hem tarihin nasıl tekerrür ettiğini görelim, hem de bir yanılgıya düşmeyelim: “Her biri bir vakfın kurumu olan Anadolu ve Rumeli’deki medreseler, 16. yüzyıl başlarında öğrenci yığılmaları ile karşılaşıyor. Lise çağındaki bu medrese öğrencilerine “suhte” deniliyor. Medreseleri bitirip diplomalı olanlar da devlet tarafından kadılık, naiplik, imamlık gibi görevlere atanıyorlar.

Devlet’te iş olanağı bulamayan suhteler, “16. yüzyılın ortalarında işi o kadar azıtıyorlar ki, şehir ve kasabalarda kızları ve oğlanları kaçırmaya başlıyorlar. Küçük gruplar ve bölükler hâlinde isyan hareketlerine girişiyorlar, soygun yapıyorlar. Öğrenci şefleri yönetiminde örgütleniyorlar. Birçok olayda, suhteler para ya da “taze oğullarını” vermekte zorluk çıkaranlara işkence yapıyorlar. Ellerini ve ayaklarını kesiyorlar. Kimilerini ayaklarından asıyorlar. Pek çok kişiyi katledip, birçok kişiyi ölene değin dövüyorlar.” Adı geçen eser; s. 192
Hikâye bununla sınırlı kalmıyor, devamında çok daha vahim bir hal alıyor ama okurken dahi yüzüm kızardığı için buraya alamıyorum.

Toplumsal muhalefete ve AKP dışındaki siyasi partilere çağrımızdır…

Diyanet, “ahlak eksenli dindarlık anlayış” dedikçe, bütçesi-kadrosu, imkânları arttı. Bütçesi arttıkça; toplumsal ahlakımız tuhaflaştı, hırsızlık-yolsuzluk, kadınlarımıza saldırı arttı. Din; birleştirici olmaktan çıkıp, ayrıştırıcı “ötekileştirici” bir unsur haline geldi.
Şimdi de kalkmış “sosyal ahlak eksenli dindarlık anlayışını geliştirmek” için ahlak polisliği ihdas edecekmiş. Hangi ahlak; yurttaşların helal etmedikleri bir bütçeden iyi ahlak değil, olsa olsa yukarda görüldüğü gibi ahlaksızlık hâsıl olur… Umut edelim ki, toplum ve siyaset dünyası, önümüze konulan bu tuzağı görsün ve gereğini yapsın. Yoksa milletçe, zor günlere gebeyiz: hem de çok…

Siyasi partilerimizi ve demokratik toplumsal muhalefeti göreve çağırıyoruz. 13.03.2011

Murtaza Demir
Pir Sultan Abdal 2 Temmuz Kültür ve Eğitim vakfı Bşk.
Vakıf Yönetim Kurulu adına

Sevgili dedelerim; talipler, canlar;

Uzunca bir süredir, bu haberi (muştuyu) beklediğimi; bu yüzden Serçeşme’mizin- inancımızın Postnişini “Veliyettin Efendimiz ve Ozanımız Dertli Divani’nin önderliğinde,  pir ve rehberlerimizin bölgesel toplantılara başladığı, Antalya, Mersin, Gaziantep ve Adıyaman toplantılarının başarıyla sonuçlandığı” haberini aldığımda, tarif edilmez bir mutluluk yaşadığımı itiraf etmeliyim. Bu olağanüstü kıymetli haberi bizimle paylaşan değerli C. Necati Üçyıldız cana ne kadar teşekkür etsem azdır.[1]

Alevi-Bektaşiler olarak, “birliğimizi, dirliğimizi, iriliğimizi” yeniden ihya edecek, bizi koruyup-esirgeyecek, manevi mirasımızın devamını temin edecek, sorunlarımıza çare üretecek en üst makam Serçeşme ve onun temsil makamıdır. Bütün tarihi, teolojik ve sözel geleneğimiz bu gerçeği işaret ettiği halde, görmeyen gözlerin-işitmeyen kulakların ve bilinçli inkârcıların bütün çabalarına karşın, ”gerçek”,  ayan-beyan ortadadır. Serçeşme’siz menzile varılamayacağını, inançsal temsiliyetin manevi desteği olmaksızın BİR olamayacağımızı, “varlık, birlik, hiçlik deryasında” çare üretmek bir yana, yok olup gideceğimizi kafamızı taşlara vurarak, yaşadık, anladık ve ikrar ettik.  

Devlet, hükümet, siyaset, parlamento bizi yok saydı; çare üretmedi

Sevgili kardeşim; hükümet başkanına bir talep götürüp; “bu ülkenin başbakanı olduğunuza göre, bizim sorunumuza da çare üretmek zorundasınız” dediğimizde, bize dönüp şunu söyledi: “ben neden Alevilerin başbakanı olayım ki?” “İbadethanemiz cemevidir; yasal statü verin” dediğimizde; “onu bir de ulemaya sorun” dedi ve Diyanet’i adres gösterdi. Yargıdan karar alıp, “uygulayın” dediğimizde; savsakladı, oyaladı, uygulamadı: Zorunlu Din Dersleri konusunda AİHM’den karar alıp getirdiğimizde ise eski uygulamayı makyajlayıp tekrar önümüze koydu. “Açılım” dedi, ritüellerimizi inkâra kalktı… 

Hâsılı sevgili can, ne yapsak, ne etsek olmadı. Belli ki, bu iktidar, bize-inancımıza, varlığımıza hasım… Aklı sıra, demokrasi, laiklik, Atatürk ve Cumhuriyet yandaşlığı, insan hakları, kadın erkek eşitliği gibi evrensel değerlerden yana olan tavrımız nedeniyle; sürü değil birey olmayı yeğlememiz nedeniyle, bizlerden ve ecdadımızdan öç alıyor, cezalandırıyor…        

O halde şimdi aklımızı başımıza devşirmenin, yola talip olmanın zamanıdır

Hal böyleyken, halen, dernek, vakıf ve bireyler arasında (nadiren de olsa) “ben’lik” duygusunu yenemeyen, kin ve kibirden arınamayan, bu nedenle de Serçeşme’nin etkisini azaltmaya, otoritesini tartıştırmaya; hatta (hâşâ) O büyük ve ulu iradeyi göz ardı etmeye çalışanları görüyor ve bundan üzüntü duyuyoruz. Bu beyhude çabalar, bizi bölüyor, zarar veriyor, enerjimizi tüketiyor; çare -çözüm getirmediği için de el-âlemi bize güldürüyor. O halde, yolun taliplerinin ve cem ehlinin öncelikli sorumluluğu, bundan böyle fitneye-bölücü niyetlere izin verilmeyeceğini ikrar etmek olmalıdır. 

Serçeşme ayağa kalkarsa, Türkmen kıyama kalkar!

Sevgili can, işte bunca umarsızlık içinde olduğumuz bir süreçte, Veliyettin Efendimizin yollara düşmesini, büyük bir umut ışığı olarak görüyor, önemsiyor, niyaz oluyor, eyvallah diyoruz. Er ya da geç, çerağın uyandırılacağına inanıyor; büyük bir özlemle bekliyorduk. Ecdadımızdan böyle görmüş, böyle ikrar vermiş, böyle inanmıştık. Hacı Bektaş Makamının sahipsiz olmadığını, Alevi-Bektaşi yolunun, bu büyük inançsal evrensel kültür mirasının bir sahibinin; Sahib-i Zamanın olduğunu, çağırdığımızda, çağırmasını bildiğimizde carımıza yetişeceğini biliyor, inanıyor; bütün benliğimizle iman ediyorduk. Büyük ozan Pir Sultan Abdal, Şah Kalender’e çağırdığında, Kalender yetişip kıyama durmamış mıydı?

Hep devşire gele iller
Şah’a köle ola kullar
Rum’da ağlayan sefiller
Şad ola da güle bir gün

Peyik geldi, cemimiz var.

Şimdi ulu iradeyi temsil eden gül yüzlü, gevher yüklü dost kervanının geç de olsa yola çıktığını, Türkiye’nin dört bir yanında bulunan çerağları, ocakları, bucakları tek tek uyarmaya başladığını görüyoruz. Antalya, Mersin Gaziantep ve Adıyaman muhabbetlerinden sonra, 11 Şubat’ta Ankara’da, 12 Şubat’ta Bursa’da, 13 Şubat’ta ise İzmir’de benzer muhabbetlerin gerçekleştirileceği haberi, Veliyettin efendimizin ne denli kararlı olduğunun göstergesi sayılmalıdır. Kurumsal ve kişisel olarak, maddi-manevi bütün varlığımızla bu iradenin talibiyiz. Ruhsat gelirse, muhabbetin Ankara ayağına katılmayı dileriz.

Şimdiden ilan ve ikrar etmiş olalım ki, bugüne değin her iyi niyetli girişimi ve emeği dejenere edip, çürüten, başarımıza engel olan, Serçeşme’ye değil, siyasi partilerin kapısına turab olan, saygınlığımızı tüketen, benlik yarışıyla yıllarımızı heba edenler, içimizden çıkmıştır. Keza, “Alisiz Alevilik, İslam dışı Alevilik” gibi tuzaklar da, yine içimizden birilerinin elleriyle kurulmuştur. Bir ayağı siyasette, diğeri kurumların içinde olan, ikisini de bırakmak istemeyen, samimiyetsizler de, yine içimizden çıkmıştır. Ama artık yeter! Çünkü tahammülün, toleransın da bir sınırı vardır. Tanrı aşkına; inançsız adamın, Alevi inanç kurumunun başında ne işi olabilir?

Siyasete, herkesin beğendiği siyasi partiye destek vermesine, idari ve siyasi kadrolarda çokça yer almamıza elbette karşı değiliz; hatta bundan mutlu olur, teşvikçisi de oluruz. Ama siyaset, din, mezhep, inanç üzerinden hem de bu kurumlarımız kullanılarak mı yapılmalı? Bu durumda, Sünni mezhebini, İslam’ı, türbanı, camiyi, orucu kullanan AKP’den, Tayyip Erdoğan’dan ne farkımız kalır?

Öğretimizin ihyası ve hiyerarşik yapılanması, Serçeşme’nin sorumluluğundadır.

Öğretimizin, müthiş bir yozlaşma ve misyonerlik kuşatmasıyla karşı karşıya olduğu, hepimizin malumudur. Alevi dernek ve vakıflarını yöneten canların, yolumuzun inanç boyutundan bihaber oldukları ise başka bir gerçektir ve apaçık ortadadır. Bu arkadaşlarımız, özünü dara çekmemiş, görgüden geçmemiş, ben’liklerini yok edememişlerdir. Elli yıldan buyana ibadetten ve özünden sapmış-saptırılmış, şekli-zahiri ibadetle kendini avutmakla meşgul olan bir kitlesel yapılanmanın, bu büyük sorumluluğu kaldırması zaten beklenemezdi. Köyden kente göç olgusuyla birlikte Alevinin inançsal hiyerarşisi bozulmuş, dede ocaktan, talip dededen, dede talipten kopmuş, YOL sahipsiz bırakılmıştır.

İnançsal hiyerarşi yeniden tesisi edilmelidir

Tarihi gerçeğimize başvurduğumuzda, önderliğin, toplumsal çağrıya hiçbir zaman bigâne kalmadığının; Baba İlyas, Şah Kalender (Çelebi) gibi unutulmaması gereken örnekleri vardır. Anadolu uluları, yol erenleri akın akın Serçeşme’ye gitmiş, yüz sürmüş, Osmanlı zaliminden şikâyetlerini oraya anlatmış, çözümü oradan beklemişlerdi.  Evet, zalim Osmanlı, halkına sırtını dönmüş; halkın yoksulluğuna bigâne kalmış, hakkını-hukukunu ayaklar altına almış, inancına-kültürüne, diline saygısızca saldırmış, hatta “akılsız, idraksiz Türk” diye aşağılamaya kalkmıştı. Türkmen kıyımına fetvalarıyla ünlenen ve bu yüzden Başbakan Erdoğan’ın yüksek “övgülerine” mazhar olan Şeyhülislamı Ebusuusd’un aşağılık fetvaları, zalim Osmanlının yaşamasına yeterli olmamış, Anadolu halkının canını dişine takarak verdiği mücadele sonunda yok olup gitmiştir. 

Görelim Mevla’m neyler, neylerse güzel eyler

Dün, demokratik hak taleplerimizin karşısına devşirme ve köksüz Osmanlı dikilirken, bugün, onların yerinde, onlara özenen AKP zihniyetini görüyoruz! Bu iktidar, bir yandan; “referansımız İslam’dır. Tek hedefimizi İslam devletidir.,” diyerek, Alevilerin omuz verdiği laik rejiminden öç almaya; diğer yandan da kendilerini mahkûm eden yargıya; “bana Alevi yargıçlar ceza verdi” gerekçesiyle, Alevi Türkmenleri, Sünni kamuoyuna karşı aleni olarak hedef göstermeye, dışlamaya, “soyumuzu-boyumuzu” sorgulamaya, zulmetmeye ve köleleştirmeye çalışmaktadır.

İktidar; Selçuklunun, Osmanlının ve Türkiye Cumhuriyetinin bir numaralı kurucu unsuru olan Türkmen’in inancına, kültürüne ve yaşam biçimine, hem de Osmanlıdan daha da fena musallat olmuş, sorunlarını çözmeme konusunda sözbirliği etmiştir. Sn. Başbakan’ın tarih bilgisi ve vicdanı olmadığından, bir gerçeği sürekli olarak göz ardı etmektedir. O gerçek şudur: bizler kişilik ve yapı olarak ne Amerikan Zencisi, ne de Emevi kölesi değiliz; asla olmayacağız! Zira Türkmen, hiçbir zaman ne kul olmuştur, ne de köle…

Cami ibadethane, cemevi (hâşâ) cümbüş evi!

AKP egemen demokrasi anlayışının standartları şöyle işliyor: cami var, cemevi yok. Diyanet, imam okulu, ilahiyat fakültesi, Din Öğretimi Genel Müdürlüğü, Ramazan, hac, umre, Kuran kursu, davul, davulcu meşru, yasal; cemevi, cem, Muharrem orucu, dede yasadışı. Sünni dersleri hem de “devlet zoruyla” zorunlu, Alevi dersleri yasak. Kuran kursu, çarşaf, türban yasal; çağdaş kıyafet yasak… Üç evlilik, harem, işret, huri, gılman, töre, köle serbest; dem almak, sohbet etmek yasak!

Yazıyoruz, yürüyoruz, çığlık atıyoruz; ama duyulmuyor; yankı bile yok; sanki duvara konuşuyoruz. Mücadelemizin, yasal başvurularımızın, yanıp- yakılmamızın, yüzbinlerle yürüyüp taleplerimizi iletmemizin hiçbiri çözüm olmadı. Sabrımızı mı sınıyorlar, bilmiyorum ama naçizane derim ki, gayrı çektiğimiz yeter; bu günler, işte o Anadolu Bâtınilerinin ayağa kalkıp, zincirleri kırdıkları günlerdir.

Artık sineye mi çekeceğiz?

Pir Sultan’a dostlar yardım etmez mi
Mazlumlar bağında bülbül ötmez mi
Gayri çektiğimiz yetmez mi
Kalkalım bakalım nic’olur olsun

O halde biz Anadolu Alevileri, Türkmenleri ve ezilen insanları olarak, bu çağrıyı yenilemenin zamanıdır diyoruz.

Gözleyi gözleyi gözüm dört oldu/Ali’m ne yatarsın günlerin geldi
Korular kalmadı kara yurt oldu/Şah’ım ne yatarsın günlerin geldi

Pir Sultan Abdal’ım bu sözüm haktır/Vallahi sözümün hatası yoktur
Şimdiki sofunun Yezid’i çoktur/Şah’ım ne yatarsın günlerin geldi

Aşk ve muhabbetle, 29.01.2011

—————————————-

[1]SERÇEŞMDE MEYDANDAN GEÇME

Yaşadığımız çağda, göçler sonucu oradan,  oraya savrulan Aleviler ; sistemli asimilasyon çalışmaları sonucunda , inançlarını yerine getiremez oldular. Dedeler ile taliplerinin buluşması sağlanamadı. Yani alevi toplumu meydandan geçemez oldu.

Ama köyünde kalan, ya da köyüne yakın yerde oturanlar, dar olanaklar içinde Cuma akşamlarını, cenaze hizmetlerini, yılda bir defada olsa meydandan geçmeye çalıştılar.
İşte Taşeli yöresinde Tahtacı Alevileri Dede ocaklarını yediden ateşlediler. Göksu Beldesine bir Cem evi yaptılar. Yanyatır Ocağından bir dede torunu kendini yetiştirdi. Yanyatır Ocağından bir dedeyi davet ettiler. Bu dede bir süre kaldı. Dede adayı ile cemleri birlikte yürüttüler. Sonra yol, erkan  ile el verildi, rızalık gösterildi. Sonra ,bir köy;  üç oldu. Taki Özcan dede ( Ali Rıza Dede’nin torunu) sonra Tahtacı örgütlenmesi sonucu Mersin, Antalya, Muğla illerinde meydan açmaya başladı.

İşte bu sevindirici olayların ardından;

Serçeşme Postnişi Veliyittin Ulusoy  ve Dertli Divani yollara düştüler. Antalya’dan Mersin’e geldiler. Adana, Mersin de yaşayan dedeleri, zakirleri Mersin Cem evinde bir araya topladılar.
Alevi Kültür Dernekleri başta Genel Başkan Selahattin Özel olmak üzere örgütleri (İskenderun, Adana, Mersin ) Mersin Tahtacılar Derneği, Pir Sultan Abdal Dernekleri Tarsus Şubesi, Tahtacı Eğitim Kültür ve Dayanışma Derneği(İzmir)  Tarsus Şubesi ile bir araya geldiler. 21 Ocak 2011 de bu buluşma sağlandı. Saat 14.00 de birinci oturumda hazırlanan çağrı etrafında konuşuldu. Saat 17.00 de ise panel şeklinde Talipler ile dedelerin yeniden buluşması için nelerin yapılması gerektiği konusunda : Alevi Kültür Dernekleri Genel Başkanı Selahattin Özeli, Serçeşme Postnişi Veliyittin Ulusoy, Dertli Divani konuşmalarını sundular. İzleyenler sorularını sordular, katkılarını sundular.

Bu toplantılar Gazi Antep, Adıyaman ve diğer illere taşınacak. Sonuç olarak toplantıya esas olan öneri paketi Serçeşeme de dedelerin, rehberin (mürebbi) zakirlerin (sazandar) bir araya gelip yol, sürekte ortak paydaları bulup; talipleri ile buluşması . bu proje ile Alevilerin Alevicilik oynamasına gerek kalmayacak. İkrarlarını verip, musahip olacaklar ve meydandan geçmeye başlayacaklardır. Taşeli yöresinde devam eden meydandan geçme, yol erkanını yürütme gelenekleri gibi diğer yerleşim yerlerinde de Alevilere ışık olacak.

Onun için Serçeşme ‘de başlayacak olan bu projeye Alevi Örgütlerinin sahip çıkması,  projeye kaynak bulması. Bir süre önce kurulan Alevi Enstitüsünün bu projenin içinde yer alması  Alevilik adına çağımızın en büyü kolayı olarak görüyorum. Başkalarının vereceği ulufeler bizi ondurmaz. Biz kendi varlığımızla yola çıkıp, bizim ile ilgisi olmayan Diyanetmiş, bazı kurumlarmış, onların lütuflarına kalmadan ;  Aleviler kendi enerjilerini kendi sorunlarına harcamalı.   İşte o zaman meydanlar açılacak. Sol, sürek devam edecek.

CELAL NECATİ ÜÇYILDIZ
celalucyildiz@hotmail.com
0542 634 04 92

Dünyanın, sadece ilkel bölgelerinde geçerli olan tılsımlı sözcükler kullanıyor: din, iman, kader… Bu yüzden “din sektörüne” akıl almaz yatırım yapıyor ve hukuksuzluğu örtmeye çalışıyorlar… Örneğin sabah akşam suçladıkları Yargıtay’ı, eski ve köhne binasında, üç-dört yüksek hâkimi bir odada çalışmaya mahkûm ederken, Diyanet İşleri Başkanlığı, kendisine tanınan sınırsız bütçe imkânı sonucunda, görenlere parmak ısırtan yeni sarayına taşındı bile…

Hukuk devleti mi, Şer-i devlet mi; işte bir ipucu daha!

Daha ayrıntılı fikir sahibi olmak için bir ufuk turu yapalım: Türkiye’deki okul sayısı 70.000 iken, cami sayısı 95.000, hastane sayısı 1320’dir. Din görevlisi sayısı 105.000 iken,  doktor sayısı 81.000, sağlık ocağı sayısı ise 6300’dür. Bu duruma göre her 60 bin kişiye bir hastane düşerken, Aleviler gibi camiye gitmeyen yurttaşları da çıkardığımızda, her 200 kişiye bir cami düşmektedir. Çok somut görüldüğü gibi, sosyal devlet, evrensel hukuk, çağdaş eğitim, kaliteli sağlık gibi temel gereksinimlerimiz, bilinçli olarak yokluğa mahkûm edilmektedir. Amaç ne olabilir? Dini alanını bir “ticari sektör” haline getirerek, bu alana, dolaylı yatırımlarla birlikte total beş milyar TL bütçe ayırmak, iki de bir de; “siz onu bir de ulemaya sorun” demek, kamuda, okulda, üniversitede türbanı dayatmak, şer-i hukukun medeni hukuka tercih edileceği bir sürece doğru gittiğimiz anlamına gelmez mi?

İktidarlarını sürdürmelerinin tek yolu, toplumun sürü kalması, uyanmaması ve olan-biteni sorgulamamasıdır. Onlar çoban, biz koyun sürüsü; evire çevire güdecek, çalıp-çırpacaklar ama sesimizi çıkarmayacağız. Pir Sultan Abdal’ın deyişiyle; “koyun olduk söz anladık/sürüye saydılar bizi…” Sürü misali güdülmemiz adına her türlü imkân kullanılırken; pozitif eğitim, bilim, demokrasi, laiklik, tolerans, çoğulculuk gibi evrensel kavramlardan uzak tutulmamızın tek nedeni bu. Varsa yoksa üzeri muhafazakârlık türbanıyla kapatılmış, din ticareti…

İşte bu yüzden, bu coğrafyanın ürettiği gelenek, kültür ve din anlayışı olan Alevi-Bektaşiliğe karşı, ülke düzeyinde toplumsal nefret kampanyası yürüten zihniyete; kişinin “soyunu-boyunu” karıştıranlara; Arap ilkelliğine, Hizbullah’a, Hamas’a, El Kaide’ye yakınlık duyanlara, benim Türkmen ruhum isyan ediyor! Tekrar ediyorum: Türkmen’e karşı dönmelerin, Cumhuriyete karşı Osmanlının, Mustafa Kemal’e karşı yedi göbek Ecnebi olan padişahın yanında saf tutanlara, benim Kızılbaş ruhum isyan ediyor ama bunun için ne bağ uygun ne de bağban…  

Alevilik, müfredata girmiş!

İki gün önce “Aleviliğin, okul müfredatına alındığı” haberi, Sn. Nimet Çubukçu tarafından basına yansıtıldığında, kendi kendime şöyle düşündüm: “aklım olmasa, sizi, zihniyetinizi, Aleviliğe bakışınızı bilmesem, bu palavraya-kandırmacaya ben de inanırdım.” Sahi, allayıp-pullayıp dünya âleme ilan ettiğiniz “Alevi açılımından” ne çıktı? Vaatler, beklentiler ve sonra koca bir hiç… Dahasını söyleyeyim; açılım öncesine göre şimdiki durumumuz çok daha kötü; vahim! Başbakanın, “yüksek yargıda Aleviler var” işaretinden sonra, devlet bürokrasisinde zaten çok üst düzeyde uygulanan Alevi karşıtlığı, şimdilerde tam bir cadı avına dönüştü ve kampanya haline getirildi. Osmanlı, kenti yasaklamış, geçit vermez dağları adres göstermişti; bu iktidar ise Emevi-Osmanlı zihniyetinden somut bir uygulama örneğine geri dönüyor ve bize, “mülakat sınavlarıyla” devlet kadrolarını ve kamusal alanı yasaklıyor…

Bu ilkel, bayat ve berbat oyun, şimdi bir kez daha sahneye konuluyor. “Alevilik, 2011-2012 ders yılında müfredata yer alacakmış.” Niye şimdi değil de, önümüzdeki yıl? Madem yazılımı bitti; Talim Terbiye Kurulundan da geçti, o halde ne bekliyorsunuz? Devlet, bir kitabı yeniden basacak bütçeden mi yoksun? Kitapları basın, şubat tatilinden sonra da okullara dağıtın… Ama biliyoruz ki, amaç o değil. Amaç; Alevilere, Kürtlere ve diğer farklılıklara hiçbir hak tanımadan, hatta sahip olduklarını da ellerinden alarak, “demokrat hükümet” algısını sürdürmek, Haziran 2011 genel seçimlerinde “ne kazanırsak kar” hesabıyla, olabildiğince oy toplayıp, “saltanatın ilanına” karar vermek!

Açılımın sorumlusu olan Sn. Bakan Faruk Çelik’e soruyorum?

Biz, bin yıldan buyana hayal kırıklığı yaşıyoruz. Seçim sonuna kadar beklenti içinde kalıp, sonra, bir kez daha hayal kırıklığı yaşamak istemiyoruz. Alevi-Bektaşi kurum temsilcilerinin ve davetli çevrelerin, çalıştaylarda öne sürdükleri çözüm önerilerini, 2010 yılının Mart veya en çeç Nisan ayında kitap halinde yayınlayacağınızı vaat ettiniz. Diyanetin, Avrupa’daki benzerlerinde olduğu gibi, sivil ve özerk bir yapı olarak yeniden inşası, cemevinin ibadethane statüsü, çocuklarımızın zorunlu din dersleri zulmünden kurtarılması, Alevi köylerine devlet baskısıyla cami yapımından vazgeçilmesi, Madımak Oteli’nin müze yapılması, kamuya personel alımında, Hükümetinizin, “Alevi bariyeri” olarak uyguladığı, “sözlü mülakat” ayrımcılığının kaldırılması. Devletin, Aleviliğe karşı yürüttüğü asimilasyon çabalarına son vermesi, vb., sorunların çözümü konusunda sonuç almak üzere çaba sarf edeceğinizi ifade ettiniz.

Çalıştayların bant çözümü olan, dört ciltlik kitap neden yayınlanıp-dağıtılmadı?

Bakanlığınızın hazırladığı rapor, neden yayınlanmadı?

Sn. Bakan; bu istemlerimizin hangisini gerçekleştirdiniz? Vaatleriniz, gazete ve TV.’lerin arşivlerinde duruyor. Örneğin, Alevilik, müfredatta nasıl tanımlandı-yer aldı? Alevi temsilcilerinin önerdikleri tanım mı, yoksa “siz ne anlarsınız inançtan ki, tarif edesiniz bre zındık Kızılbaşlar” diyerekten, bizim tanımlamalarımız bir yana atılıp, “Alevileri, kendi varlığı için bir tehdit unsuru” gören Diyanet ulemasının tanımı mı esas alındı? “Alevilik; Mevlevilik, Kadirilik, Nakşibendîlik gibi bir tariktir. Özel ayinleri ve zikirleri olan cemlerini ise cemevi adını verdikleri mekânlarda yaparlar” mı dediniz?

Anımsarsınız, size; “Alevilik, Hak, Muhammed, Ali yoludur; temel ibadetimiz cem, ibadethanemiz cemevi, Serçeşmemiz Hacı Bektaş, düsturumuz dört kapı-kırk makamdır” demiştik. Tanımlamalarımız, tutanaklara da bu biçimiyle geçmişti. Şayet inanç özgürlüğü kavramını salt “türban sorunu” olarak görmüyor, kendi seçmen tabanınız için istemiyor, herkes için bir hak olduğunu kabul ediyorsanız, o halde, biz Alevi yurttaşların hak, eşitlik ve inançsal taleplerine de yine aynı zaviyeden bakmanızı istememizin, bir yanlışı olmasa gerek.

Umutları kullanmak ayıp değil mi?

Sn. Bakan, madem onlarca talebimizden sadece müfredat değişikliği istemimiz kabul edildi, o halde lütfen çıkın ve değişikliğin içeriğini-kapsamını açıklayın ki, ne olduğunu bilelim ve hariçten gazel okumayalım… Aylarca emek verdik; binlerce insan, hep birlikte, beş yıldızlı otellerde tüyü bitmedik yetimin hakkını yedik. Peki, bunca emeği, zamanı, milletin parasını, pulunu neden harcadık? Ülkenin kangren olmaya yüz tutan bir temel sorununu çözüme kavuşturmak için değil mi? Belki bilirsiniz, Alevi-Bektaşilikte, üzerinde kul hakkı kalan insanın derdine derman bulunmaz. Somut bir çözümümüz olmalı ki, üzerimizdeki kul hakkından kurtulmuş olalım. Neyi çözdük; bu sessizliğinizi, ketumluğunuzu nasıl okumalıyız? Samimi düşüncemi soruyorsanız; Alevi meselesini de, Kürt meselesini de, yoksulluk ve yolsuzluk meselesini de çözmeyeceğiniz, ama çözüyormuş gibi gündemde tutarak, kullanacağınız yönündedir.  AKP liderliğinin, referandum kampanyasındaki Alevilik ve özgürlük karşıtı tavrını, hiç ama hiç unutmayacağız!

Varlığını ve geleceğini, çelişkiler üzerine kurgulayan, fütursuzca kullanan, kaşıyan, kanatan ve derinleşmesi için elinden geleni yapan bir iktidarın, bu sorunu çözmesi, kendi varlığı ve politikalarıyla çelişmesi anlamına gelir. Biz, bu gerçeği geç olsa anladık anlamasına ama umarız ki; Çamuroğlu, Günay, Üskül gibi dönenler ve yetmez ama evet’çi “devrimciler de” anlar da, üzerimize çöken tarihin bu en ağır karabasanından, hep birlikte kurtulmuş oluruz.
Böyle düşünüyorum…

Yanıldığını kabul etmeye dünden hazır Alevi-Kızılbaş bir yurttaş olarak, Sn. Faruk Çelik’ten bir açıklama bekliyoruz.

15 Ocak, 2011

Murtaza Demir
Pir Sultan Abdal, 2 Temmuz Vakfı Bşk.

Onbeş-yirmi yıl öncesine bakıyorum; türbanın adı bile yoktur. Bu baş bağlama tarzı, Türk toplumunun ve ülkenin kurucu iradesinin çağdaş Türkiye hedefini saptırmak, kardeş kavgalarıyla yormak, güçsüz kılmak ve Ortadoğu çukurunda boğmak üzere, emperyal çevrelerce tasarlandı. Önce ABD yetkililerinin "bizim çocuklar" dediği, gerçekten de onların taşeronluğunu yapan 12 Eylül Cuntası satın alındı. Sonra cuntanın güdümünde öğretim birliği bozuldu, başta imam okulları olmak üzere eğitim kurumlarında "türban inancımızın gereğidir" diyen bir kuşak yetiştirildi ve en son olarak da bu deli gömleği topluma dayatıldı.

Oyunun figüranları bu savı tahkim etmek ve biraz da evrensel boyut katmak adına, türbanla, onun karşıtı olan "özgürlük" kavramını yan yana getirerek; "burası özgür bir ülkeyse, bizim de istediğimiz gibi giyinme özgürlüğümüz olmalıdır, bu bir insan hakkıdır" demeye başladılar. Son zamanlarda arada bir İslami referanslara vurgu yapsalar da, ondan çok "özgürlük" savına tutunuyorlar. İslam’ı kullandıkları ve toplumu "Allah’la aldattıkları" yetmezmiş gibi evrensel kavramları kullanmakta, yozlaştırmakta ve tersyüz edip içini boşaltmakta hiçbir sınır tanımıyorlar.

Türbanlı yargıca, valiye, kaymakama, memura asla güvenemem!

Türk toplum yaşamında-geleneğinde, kültüründe, tarihinde bu ithal ve uyduruk örtünme biçiminin yeri yoktur. Türban denilen bu ayrıştırıcı-karıştırıcı baş bağlama şeklinin "siyasi bir simge" olduğu, ilkel çağrışımlar yaptığı, kadını metalaştırdığı ve Türk Devlet sisteminde önce İslami yasaları yani şeriatı egemen kılmak, sonra da sömürgeleştirmek üzere tasarlandığı ulusal ve ulusal üstü AİHM kararlarıyla ayan-beyan ortada. Tam da bu noktada bu din tacirlerinin Türk geleneğine, kültürüne değil Arap kültürüne öykündüklerini, bizi kendimize yabancılaştırmak istediklerini tespit etmek gerekir. Dolaysıyla bu simge, Arap-İslam şeriatına-hukukuna göre tasarlanmış, "inancımız" yalanıyla ambalajlanmıştır. Fırsat verildiğinde orta vadede üniversite ve kamuda tümüyle egemenlik isteyeceği, devamında da Irak’ta, İran’da, Afganistan’da, Pakistan’da olduğu gibi kıran kırana bir boğazlaşmanın yaşanacağı, "ötekine" asla ve kat-a hayat hakkı tanımayacağı tecrübeyle sabit.

İnancınızın gereği bu simgeyi takıyorsunuz; iyi, güzel. Bu yalana bir an için kandığımızı var sayın; ya sonra… Siz inancınızın gereği türban takın, biz Aleviler de inancımızın gereği başımıza "ya Ali" yazılı bant bağlayalım; Hıristiyanlar haç, ateistler başka bir şey; özetle her öğrenci üniversiteye inancına dair bir simgeyle gelsin… Sormak gerekir: nedir burası tımarhane mi; üniversite mi, ibadethane mi? Bir Alevi yurttaş olarak, türbanlı bir yargıcın, türbanıyla sınav ya da mülakat yapan bir kamu görevlisinin, türbanlı kaymakamın, türbanlı valinin kararına uygulamalarına güvenebilir miyim? Ya da biraz empati yaparak tersini düşünelim; Sünni bir yurttaş, başında "ya Ali" yazılı kırmızı bantla duruşma yapan yargıcın kararından nasıl emin olabilir?

Türban, İslam’ı kullananların son talebi mi?

Nedir türbanın gerekçesi? Öncelikle İslami yaşam… Türbanın üniversitede serbest bırakılmasından sonra İslami yaşama dair talepleriniz sonlanacak mı? Hayır, istemeye devam edeceksiniz. İslami yaşam, türbandan ibaret değil ki. İslam sadece bir inanç değil, bütüncül bir devlet sistemi. Örneğin İslam hukuk sisteminden yani şeriat hukukundan vaz mı geçeceksiniz? Devam edecek. "Mahalle imamlığı" denilen bir uygulama pilot bölgelerden başladı bile… Aileler, kendi semtlerinde "sorumlu imama" bağlanacak ve bireylerin toplumsal sorunlarıyla bu imamlar ilgilenecekmiş! Uygulama üç aşağı beş yukarı böyle. "Herkese günaydın" diyerek ve şu imamlık konusunun altını çizerek ilave edelim: Hanefi Avcı’nın kitabını okuduğumuzda da benzer bir teşkilat şemasına rastlıyoruz: kamu kurumlarından sorumlu imamlar, alt kademe imamları ve baş imam Fetullah… Bu imamlık düşüncesini AKP Fetullah’tan mı aldı, yoksa Fetullah AKP’den mi? Yoksa ABD’nin güdümünde, baş başa verip birlikte mi hazırladılar? 

Toplumumuzda bu oyunun farkında olanlar, bizim gibi korkanlar, gelecekten endişe edenler, Çorum, Maraş, Sivas gibi toplu katliamları anımsayanlar var. Kafası karışık olanlar gibi oyunun farkında olmayan ve kullanılanlar da var. Bunlar; imam okullarından, köy ve kasabalardan, büyük kent varoşlarından yurt, kredi, harçlık, iş olanağı gibi çeşitli araçlarla devşirilerek, oyunun parçası haline getirilen ve kullanılan aileler, kızlarımız ve bir de yoksul bırakılan hatta okuması yazması dahi olmayan yurttaşlarımız… İktidar bu kesimleri acımasızca kullanıyor! İktidarın; fukaralığı, cehaleti, dini, mezhebi kullanmasıyla, PKK’nın "taş atan çocukları" kullanması arasında ne fark var? Türkiye’nin dirliğini, birliğini birlikte dinamitliyorlar. Bu ülkeyi, bu milleti sevmiyor, soyuyorlar! Bu kadar net…

Kim bu Aleviler?

Çeşitli vesilelerle başbakanın ağzından dökülenlere bakarsak, İslami yaşamın kamuda egemenlik kazanması durumunda hayat hakkı tanınmayacak olan "ötekiler", başta başbakanın "ben neden onların başbakanı olayım ki," dediği, Aleviler olmak üzere çağdaş giyinmekte, yaşamakta ve farklılığını korumakta ısrarlı olan tüm kesimler. Kumsaldakiler…

Peki, geleneğini, kültürünü, inancını korumak pahasına kıyım kıyım kıyılan, kendi yurtlarında esaret hayatı yaşayan, İsa’ya da, Musa’ya da yaranamayan, başbakanın yere göğe sığdıramadığı ve rahmetle andığı Ebusuud cellâdının ve baba katili Yavuz’un yüzlerce ölüm fetvası-fermanı verdiği Alevi-Kızılbaşlar kim? Nereden gelmişler? Bu kültürü, geleneği ve Alevliği nereden edinmişler? Devşirme, ne idüğü belirsiz, köksüz ve inkârcıların talan ettiği, itibar ve makam sahibi olduğu ülkemizde, bu ülkenin gerçek sahibi Alevilere ülkenin olanakları neden kapalı? Neden böyle zulüm görüyor, inkâr ediliyor, hem de başbakanlık makamını işgal eden zat tarafından "öteki" ilan ediliyorlar?

Alevilerin soyu da boyu da tertemizdir…

Öncelikle, "soyumuzu-boyumuzu" konu edenlerin, bizi yani Türk milletini sevmediklerini, bu yüzden birbirimizden ayrıştırarak üzerimizde çirkin oyunlar oynamak istediklerini söyleyelim. Ve Alevilerin, Orta Asya’nın Hazar-Maveraünnehir Bölgesinden Anadolu’ya intikal ederek, Anadolu Beyliklerini, Selçukluyu, Osmanlıyı, daha sonra da Türkiye Cumhuriyetini kuran, kuruluşunu büyük bir coşkuyla selamlayan, çoğunlukla Türk-Türkmen olan yurttaşlar olduklarının altını kalın kalın çizelim.  

Bu coğrafyaya devşirme, göçmen veya mübadele yoluyla gelmediler. Sonradan Türk, sonradan yurttaş olmadılar. Ülkeyi, milleti, devleti en aziz varlıkları olarak bildiler. Siz aynaya bakın! Bizler, yeni nesil Türklerden değiliz. Beyaz Türk hiç değiliz. Bu yüzden Türk’ten çok Türk olmaya, iki de bir de kökümüze, soyumuza, boyumuza vurgu yapmaya, öne çıkarıp övünmeye ihtiyaç duymuyoruz. Zira Türklüğümüzü bir üstünlük vesilesi saymıyor, inancımızın gereği olarak yetmişüç milleti aynı nazarla görüyor ve insan olan herkesi kucaklamaya çalışıyoruz.

"Alevi-Sünni" diyerek bölüyorlar!

Alevi-Sünni ayrımcılığını teşvik etmek, bu ülkeye yapılabilecek en büyük suç iken,  başbakan ve ekibi bu akıl almaz suçu işlemekte hiçbir mahzur görmüyor. Bu suç, TC savcılarının gözleri önünde işlenmiş, ancak hukuk dünyamız bu suç karşısında sessiz kalarak, hukukun, aslında egemenlerin hukuku olduğunu bir kez daha kanıtlamıştır. Gerçekten yazıktır. Hukuk işlemediğine göre Türk milleti ateşle oynayan AKP’nin Alevi-Sünni çelişkisine dayalı mezhepçi siyaset tuzağına karşı uyanık olmalıdır. Yurttaşlar, Sn. Başbakanın kimi kime karşı hedef gösterdiğini, hangi oyunu oynamak istediğini anlamaya çalışmalı, fitneyi iyi analiz ederek, fitnecilerin suratına çarpmalıdır.

Sn. Başbakanın hangi aidiyete mensup olduğunu bilmiyor, bunu hiç önemsemiyoruz. Aslolan insan olmaktır. İnsan olmak ise çifte standardı reddeder. Türbanın adına "din ve inanç özgürlüğü; insan hakkı" diyor, sıra Alevilerin kadim ibadethanesi olan cemevi statüsünün tanınmasına ve Alevi çocuklarına devlet zoruyla dayatılan Sünni müfredatın kaldırılmasına, kamusal eşitlik sağlanmasına gelince kırk dereden kırk su getiriyor. Hani özgürlüktü; hani insan hakkıydı; hani Avrupa yaşam ve anlayış standartlarıydı? AİHM’sinin zorunlu din dersleriyle ilgili kararını neden uygulamaya koymuyorsunuz?

İlkelliği, dinciliği, ırkçılığı teşvik etmek, halkına karşı sürekli ikiyüzlü politika gütmek, büyük bir insanlık suçudur. Toplum, hem de bütün gücü elinde toplayan iktidarın başı tarafından mezhebi ve dini aidiyetler üzerinden siyasi bir tasnife tutulmak isteniyor ve böyle bir tasnif meşru görülüyorsa, biz de çıkıp aynı ırktan, soydan, kültürden gelen yurttaşlar olarak bir araya gelip, bu fitneye ve ikiyüzlülüğe karşı durmalarını mı isteyelim? Irkçılık tuzağına mı düşelim? Binlerce kez yazdık, söyledik; biraz dürüst olun, en temel haklarımızın önünde dikelmeyin, bizi sokağa çıkmaya zorlamayın!   

Alevi-Sünni Türkler amca çocuklarıdır

Bu ve benzer yazıların yazılma nedeni Sn. Başbakan ve ekibinin Alevilerle ilgili bölücülük dolu pervasız, ölçü tanımayan sözleri ve devlet etme yaklaşımlarıdır. Yazının çağrışımı bir yana, tarihi belgelerle de sabittir ki, biz Aleviler, Sünni kardeşlerimizle amca çocuklarıyız. Başbakan ve ekibinin göz ardı ettiklerinden biri de bu gerçektir. Bu gerçek ve bu sözlerimiz, herkesin kulağında küpe olmalıdır. Aynı dili konuşur, aynı geleneği sürdürürüz. Analarımız, bacılarımız binlerce yıldır başörtüsünü aynı biçimde bağlarlar. Ta ki, varlığımıza ve birliğimize ihanet eden odaklarının siyaset sahnesinde yer almaları ve başörtüsünü "siyasi bir simge" haline getirmelerine kadar. Ecdadımız, Anadolu’ya aynı coğrafyadan, aynı kültür, aynı inanç, aynı boy, aynı soy ve aynı göç katarlarıyla geldi. Aynı kaderi paylaştı, aynı düşmana karşı savaştı.

Meşakkati, yoksulluğu, ekmeği, suyu, kederi, kıvancı, türküyü, halayı bölüştü ve bu coğrafyayı yurt edindi. Bu yüzden bizim kardeşliğimiz, ulusal kurtuluş savaşında İngiliz mandasına rıza göstererek, bizi arkadan vuran Emevi-Arap kardeşliğine tercih edilemez. Buna izin vererek, birliğimize tuzak kuranları sevindirmeyiz. Kardeşliğimiz, binlerce yılın ve ortak yaşamın imbiğinden süzülerek gelmiştir. Akrabalığımız, komşuluğumuz ezeli, ebedi ve sahicidir. Aramızda görülen inanca dair fark, son yüzyıllara aittir. Zaman içinde kimimiz değişip İslam’ın Sünni yorumunda, kimimiz de İslam’ı eski inancımızla harmanlayarak Alevi yorumunda karar kıldık. Bu ülkenin yurttaşları olan Aleviler; saygıyı, özgürlüğü, eşitliği ve temel hakları en az uğruna dokuz şehit verdiğiniz Filistinli kardeşleriniz, Bosnalı kardeşleriniz kadar hak ediyor. Biraz insaf, biraz izan lütfen…  

AKP, ülkemizin âli menfaatlerini teperek, bu farklılıktan beslenmek ve ebediyen iktidarda kalmak istiyor. Örneğin referandum sürecinde "yüksek yargıda Aleviler var" diyerek propaganda yapan ve aynı yarayı kanatan başbakan, Alevi-Sünni çelişkisini zirveye taşımakta beis görmedi. Çevresinde ve yüksek bürokraside bir tek Alevi bırakmadı. Referandum sürecini bu çelişki üzerine bina ederek, aklı ve ilmi değerleri bir yana itti. Oysa bu iddia da diğerleri gibi yalandı; hem de koca bir yalan! Zira gerek cemevleriyle ilgili, gerek zorunlu din dersleriyle ilgili gerekse Alevilere dönük hak ihlalleriyle ilgili açtığımız hiçbir dava, Yargıtay’da kabul görmediği ve tamamı reddedildiği için AİHM’ne götürüldü.

Son söz

Ecdadımız bu ülkeyi sokakta bulmadı. Belki yeterince farkında değilsiniz, Misakı-Milli de kolay kurulmadı. Dedelerimiz kanlarını, canlarını vererek bu toprakları yurt edindiler. Bizi "ötekileştirip" hedef göstermenizi, yok etme istemenizi kabul edip boynumuzu bükmeyeceğiz. Milli birlik geleneğini berhava edip, en geniş Arap-Emevi mezhep birliğini kurmak düşüncesinde olduğunuzu, bu kurgunuz içinde kültüre, çağdaş değerlere, demokrasiye, evrensel insan hak ve hukukuna yer olmadığını biliyoruz.

Öncelikle; ülkemizin, milletimizin ve birliğimizin selameti için bu düşüncenizden vazgeçin. Bütün samimiyetimle söylüyorum: sizi, ekibinizi ve döneminizi büyütecek ve isminizi kalıcılaştıracak olan tek yol budur. Yoksa hem Evren, Çiller, Mesut Yılmaz veya Erbakan’dan farkınız kalmaz, hem de iyiliklerle yâd edilmezsiniz.

Dilinizden düşürmediğiniz, fakat sadece amacınıza ulaşıncaya kadar kullanmak istediğiniz demokrasinin tüm kural ve kurumlarıyla işletilmesi tek çözümdür. "Demokrasi bizim için bir amaç değil, araçtır. Amacımıza ulaşıncaya kadar demokrasiye bağlı kalacağız. Demokrasi bizim için bir tramvaydır. İstediğimiz durağa gelince ineriz."

Geçmişteki düşünceniz budur. Hala aynı düşüncedeyseniz, "yandı gülüm keten helva"…

İyiliklerle ve sağlıcakla kalın.

08.10.2010