Şayet, toplumsal bir travma ve savrulan bir türbülansın içinde değil isek barış ikliminin hakim olduğu bir ortamda, dünya bütün insanlar yeterli olduğunu; kin, nefret, intikam, hırs, savaş, terör, katliam ve cana kıymanın hakim olduğu bir iklimde ise dünya belki de birkaç “insan”a yetmediğini görüyor olmamız gerekir. Güvenliğin en üst düzeyde olduğu ve bir yönü ile “devletin mahallesi” olarak bilinen bir yerde insanlara yönelik yapılan saldırının; ülkenin diğer birçok yerinde her gün askerin, polisin, sivil insanların yaşamını yitirmesinin temelinde kin, nefret, intikam, iktidar hırsı ve birkaç “insanın” gözüne inmiş kara perdenin kör karanlığı vardır. Neredeyse ülkenin her yerinde saldırı sonucu hayatını yitiren onlarca can ve yüzlerce yaralıya sebep olan göze inmiş olan bu karanlık perdenin intikama bürünmüş kör halidir. Dolayısı ile çözümü buradan aramak kendi gerçekliğimizden kaçınmaktan öte bir durum değildir. Çünkü sorunun kaynağı olanlar, sorunu üretenler çözüm için delil olamazlar.

Eğer delili arıyorsak;

Pir Hünkâr Hacı Bektaş Veli asırlar öncesinde aslanlar ile ceylanların saygı ve sevgi dolu bir dünya içinde yaşatılabileceğini; “Doğan Donu’nda” Hacı Doğrul gelse de “Güvercin Donu’ndan” karşılanabileceğini ortaya koymuştur. Bu baptan, olmak üzere bize düşen görev, ödev ve sorumluluk hayatın her noktasında ve yaşamın her alanında barışa, sevgiye, bir arada yaşamaya; ölüm, katliam ve zulüm darbesi indiren; kin, nefret, hırs ve intikam duygular ile beslenmiş “insan”lara karşı mücadeleyi, birliği, dirliği ve barış iklimini mümkün kılmaktır.

19 Şubat 2016, Hacıbektaş

Hünkâr Hacı Bektaş Veli Vakfı Başkanı ve Hacı Bektaş Veli Dergâhı Postnişini Veliyettin Hürrem Ulusoy’un Ülkemizde ve Dünyada Yaşanan Olaylar Üzerine, Basın Açıklaması: yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

Hacı Bektaş Veli Postnişini Ulusoy’dan çarpıcı açıklamalar…

Ahmet Koçak / Demokrat Haber

Hünkâr Hacı Bektaş Veli Dergâhı Postnişini Veliyyettin Hürrem Ulusoy ile Türkiye gündeminde öne çıkan konuları, Barış Süreci’ni, Gezi Parkı Direnişi’ni, yeni Alevi Açılımı’nı konuştuk…

Son aylarda Türkiye, barış süreci ile başlayan önemli gelişmelere sahne oldu. Öncelikle “Barış Süreci” hakkındaki düşüncelerinizi bizimle paylaşır mısınız?

Hacı Bektaş Veli, “Yetmiş iki millete bir nazarla bak” der. Yaşadığı dönemde Hacı Bektaş Veli’nin yerleştiği yer olan Kapadokya bölgesi Hıristiyanlığın merkezlerinden biridir. Ama Hacı Bektaş Veli ve ardıllarının düşüncesinde hiçbir zaman, “gelin, benim inancıma girin” şeklinde bir ısrar olmamıştır. Onlar Dergâhlarını kurmuşlar ve inançlarını, geleneklerini yürütmüşler, ama kimseye herhangi bir zorlama yapmamışlardır. Toplum, onları görerek gelmiş, Dergâh’ta o inanca mensup olmuş, sevmiş, benimsemiştir.

İnancımıza göre hükümet ya da devlet eliyle inançlara müdahale etmek ya da bir inancın yararına diğer inanç toplumlarına baskı uygulamak kabul edilemez. Ayrıca böyle uygulamaların, günün gerçeklerine de ters olduğu açıktır. Çağdaş demokratik hukuk normlarına, insan hakları ilkelerine göre kimsenin görüşü zorla-şerle değiştirilemez, hiçbir toplum zorla asimile edilemez.

“BARIŞ SÜRECİ”NDEN MUTLU OLDUK, SEVİNDİK, AMA

Bugün ilerlemesine umutla baktığımız “barış süreci” öncesinde, toplumlar arası ilişkilerde çok ağır hatalar işlendi. Gün bunları aşma günüdür, dünü geride bırakma günüdür, ancak “barış süreci” yürüyor diye, toplumlar arası ilişkilerde var olan diğer sorunlar unutulmamalıdır.

Daha önce de söyledik, biz “barış süreci”nden mutlu olduk, sevindik, ama diğer toplumların sorunlarının da çözüm yaklaşımıyla ele alınması gereklidir. Ne yazık ki acılı tarihimizin, katliam ve talanların biriktirdiği sorunlara, Alevilerin, Ermenilerin, Ortodoksların ve diğer Hıristiyanların, Süryanilerin, Ezidilerin sorunlarına çözüm içeren bir yaklaşım görülmemektedir. Tam tersine, atılan adımlardan geri dönülmekte ya da göstermelik adımlarla var olan durumu içinden çıkılmaz hale getirmektedir.

TEMEL İLKELER LAİKLİK VE DEMOKRASİ OLMALI

“Çözüm süreci”ne paralel olarak Türkiye’nin önünde devletin yeniden yapılanması, yani yeni bir anayasa yapılması sorunu durmaktadır. Anayasa yapımı sürecinde toplumlar arası ilişkileri düzenleyecek temel ilkeler laiklik ve demokrasi olmalıdır. Bu iki ilkeden taviz verilmesi ya da bu iki ilkenin çiğnenmesi, toplumlar arası ilişkilerin düzelmesine değil, daha da bozulmasına yol açar.

Bu laiklik ve demokrasi konularındaki kaygımızı açıkça dile getiriyoruz. Biz, ne kimsenin inancına karışıyoruz, ne de kimsenin bizim inancımıza karışmasını istiyoruz. Biz her inanca saygı duyuyoruz, ama aynı saygının bizim inancımıza da gösterilmesini bekliyoruz. Devlet zoru ile Alevilere ve devlet Sünniliği dışındaki inançlara karşı uygulanan her türlü baskı ve asimile etme çabasına karşıyız.

Dinin devlet işlerinden, devletin de din işlerinden elini çekmesinden yanayız. Laiklik bu temelde bir anlam kazanır. Bu nedenle yeni anayasa ile belirlenecek devlette Diyanet İşleri Başkanlığı gibi bir kuruma yer olmaması gerektiğini ısrarla vurguluyoruz. Devletin, beğenmediği inançları ve o toplumların tarihini silme çabalarına girişmesine ya da böyle girişimlere destek olmasına karşıyız. Devletin tek görevi, bir inanç toplumunun diğerine baskı ve zorbalık yapmasının önüne geçmektir; inançlar-üstü ve tarafsız olmaktır.

Türkiye’de laiklik konusunda bir kavram kargaşası yaratılmak istenmektedir. Bazı çevreler, ısrarla laikliğin dinsizlik demek olduğunu öne sürmektedir. Aynı çevrelerden, “Ben laik değilim!” sözünü duymaktayız. Bu bir çarpıtmadır, çünkü laiklik kişisel bir konu değildir, devletin örgütlenmesi ve dinlere-inançlara karşı tutumu ile ilgili bir ilkedir. Laiklik, bu çevrenin iddia ettiği gibi topluma devlet eliyle dinsizliği dayatmak demek değildir. Devletin, bir inanç adına diğer inançları baskı altına almaya bir son vermesi demektir. Devletin dinleri ve inanç toplumlarını serbest bırakması, ancak aralarındaki ilişkiyi sıkı bir şekilde denetlemesi demektir. Bu denetim görevinde devletin, inançlar üstü ve tarafsız olması demektir.

Bu çevrelerin yaklaşımı aslında,  “Ben, kendi inancımı sana, zorla veya kandırarak kabul ettireceğim; kabul etmezsen gerisini sen düşün” demektir. Yurdumuzun nüfusu çoğunlukla Müslüman olmakla birlikte, farklı mezheplerden ve farklı dinlerden vatandaşlarımız vardır. Bu yaklaşım, tüm toplumun huzur ve refahı için bir tehdit oluşturmaktadır.

Biz, tüm dinlerin ve inanç toplumlarının bir arada huzur ve kardeşlik içinde yaşamasın için biz, “Biz kimsenin inanç ve düşüncelerine karışmıyoruz. Kimse de bizim inanç ve düşüncelerimiz karışmasın. Devlet dinler-inançlar karşısında tarafsız olsun, inanç toplumları arasında huzur ortamını gözetsin” diyoruz.

Bu nedenle, devlet yapısı içinde yalnız Sünniliğe hizmet eden bir kurumunun olması bence iki yönden sakıncalıdır: Birincisi, yukarıda anlattığım gibi laik bir devletin böyle bir kurumu olmaz. Olursa, laiklik sözde kalır, toplumlar arasında huzur kalmaz, tam tersine inançlar ve dinler baskı altında tutulur. İkincisi, bu durum Anayasal eşitlik ilkesine aykırıdır; bu toplumda bir kesimin diğerleri üzerine tahakküm kurması demektir.

Alevi-Bektaşi anlayışında her şey rızalık ve kul hakkına dayanır. Sünni olmayan vatandaşların vergilerinin Diyanet İşleri Başkanlığına aktarılması kendilerince nasıl “helal” sayılıyor, bilemiyoruz. Bu tutum ve davranış bize çok ters geliyor. Bu nedenle devletin ve yerel yönetimlerin, inanç toplumlarına her hangi bir mali yardım yapmasına karşıyız.

Buna karşın devletin zorla el koyduğu dini vakıfların mülklerinin gerçek sahibi olan inanç topluluklarına iade edilmesi gerektiği açıktır. Din-inanç toplumlarının kurumlarına zorla dayatılmış sınırlamaların ve yasakların da kaldırılması gerektiği açıktır. Bunları içermeyen öneriler, sorunları çözmeyeceği gibi daha ağırlaştıracaktır.

Huzur içinde, el ele, kardeşçe yaşamak isteniyorsa, ülkemizde her topluma, her inanca aynı derecede saygı gösterilmesi şarttır. Hem bireyler olarak, hem de toplumlar olarak karşılıklı sevgi ve saygı içerisinde yaşamayı başarmamız lazım.

Biz gelecekten umutluyuz, çünkü kendimiz için ne istiyorsak, başkaları için de aynı şeyi istiyoruz. Kendimizi bilmek bizim temel ilkemizdir. Bir olursak, iri olursak, diri olursak çözülmez gibi görülen sorunların çözüldüğünü hep birlikte göreceğiz.

Taksim Gezi Parkı’ndan çok sayıda Alevi-Bektaşi genç direnişe katıldı. Yüzlerce can yaralandı, birçok can kaybı oldu. Büyük bir zorbalıkla karşı karşıya kaldılar, ama farklı ve yaratıcı yöntemler bulunarak direndiler. Bu konuda neler söylemek istersiniz?

Hacı Bektaş Veli, “Her şeyin büyüğü bilim ve hilimdir (yumuşaklık). Yolumuz, ilim, irfan ve insanlık sevgisi üzerine kurulmuştur. İlimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır” der. Bunlar bizim yolumuzun temel düsturlarıdır. Bizim, her gün yaptığımız nefis mücadelemizle, kendimizden ve toplumumuzdan uzaklaştırmaya çalıştığımız yanlışlar arasında kin, kibir ve gıybet vardır. Gençlerimizi de bu temelde yetiştirmeye özen gösteririz.

Ne yazık ki içinde yaşadığımız toplumda bizim anlayışımıza taban tabana zıt yaklaşımlar vardır. Bazıları, “Dindar ve kindar bir gençlik yetiştirmek” amacını açıkça vurgulanmaktadır. Bugünkü siyasi iktidarın son zamandaki birçok uygulamalarında bunun etkisini görmek olanaklıdır.

Bizde karar almadan önce meşveret, danışma-tartışma ve muhabbet, sorunlara ve insanlara sevgi ile yaklaşan ve rıza almayı hedefleyen görüşme esastır. İktidar çevrelerinde ise tek adamlık, en iyisini ben bilirimcilik, dediğim dedimcilik, ben yaptım olduculuk, kendi doğru bildiklerini topluma dayatmak ve biat etmeyene zor kullanmak anlayışı ağır basmaktadır

İktidar son dönemde tek yanlı kararlarla, toplumla tartışmadan, rıza almadan bir dizi büyük projeyi, alelacele uygulamaya koyacağını ilan etmiştir. Bunların çevreye ve gelecek kuşaklara yapacağı etkiyi düşünmeden, bilim adamlarıyla ve ilgili taraflarla bir danışma ortamı yaratmadan kazmayı alıp yola dökülmüştür. Biliniyor, ama bunların bazılarını saymak gerekirse:

• Sadece ülkemizi değil, tüm Ege ve Karadeniz bölgesini ilgilendiren sonu öngörülmez bir çevre felaketi olacak Kanal İstanbul projesini uygulamaya koymaya karar vermiştir.
• İstanbul’un ve Trakya’nın su kaynaklarını perişan edecek dev bir havaalanı, daha projesi bile yapılmadan ihale edilmiştir.
• Galata rıhtımında eski tarihi dokuyu yok edecek ve denizi biraz daha dolduracak bir Kurvaziyer Limanı inşası ihale edilmiştir.
• İstanbul’da deniz doldurmaya doymayan iktidar, Anadolu ve Avrupa yakasında iki devasa deniz doldurma projesini, toplantı ve gösteri yürüyüşleri için alan yaratmak olarak adlandırmış ve Anayasal bir hak olan toplantı ve gösteri yürüyüşlerini bu alanlar dışında yasaklayacağını duyurmuştur.
• İstanbul’da halka açık nadir yeşil alanlardan bir olan Çamlıca’da, eski bir Osmanlı camiinin kötü bir kopyasını kondurmak üzere ağaçlar kesilmeye ve toprak kazılmaya başlamıştır.
• Yıllar önce kendilerinin “çevre katliamı olur” diye karşı çıktıkları üçüncü boğaz köprüsü ve çevre yolu geçirmek üzere İstanbul’un kuzeyindeki ormanları yeşil alanları yok etmeye girişmiştir. Üstelik en yetkili ağızlardan, bu köprüyü Kızılbaş-Alevi-Bektaşi toplumunun burnunu sürtercesine Yavuz Sultan Selim olarak isimlendireceklerini tebliğ etmişlerdir.
• Tüm bunlar da yetmemiş gibi İstanbul’da toplumun kendilerine oy vermemiş kesimlerinin hassasiyet duyduğunu bildikleri Taksim’de bir yıldır süren sözde “yayalaştırma projesi” ile bölgeyi köstebek yuvasına çevirmiştir. Atatürk Kültür Merkezi’ni onarmak bahanesiyle yıllardır kapalı tutmaktadırlar. Taksim’e cami yapmak hep gündem tutulmuştur. Ve bölgenin son yeşil alanı olan Gezi Parkı’nda eski bir kışlayı yeniden inşa etmek bahanesi ile yeni bir AVM yapmaya girişeceğini duyurmuştur.

Gezi Parkı’nın oldu-bittiye getirilip yok edilmeye girişilmesi üzerine yeter deyip, bunlara karşı çıkan genç, okumuş, ilim ve hilim sahibi, aşına-işine-eşine sahip gençlerin sözlerini dinlemek yerine, söz söylemelerini bastırmak üzere ağır bir şiddet uygulanmıştır. Polisin ve adalet sisteminin, iktidarın istediği gibi dindar ve kindar yaklaşım gösteren, hukuki çerçeveye sığmayan uygulamaları hepimiz tarafından görülmüştür. Canlara kıyılmıştır, cenazeler engellenmiştir, namuslu, yalan söylemez din adamlarına bile baskı yapılmıştır. Yazılı ve sözlü basın da çok kötü bir sınav vermiştir.

Ama teknolojiyi daha iyi kullanan gençlerin sözleri, sadece Türkiye’de değil, artık küçülmüş dünyanın, “küresel köyün” dört bir köşesinde yankılanmıştır. Kürt-Türk, Alevi-Sünni, Müslüman-Hıristiyan-Ateist, farklı cinsel ve siyasal tercihlerden on binlerce genç el ele vermiş, son derece akıllı, esprili, ama kararlı ve esnek biçimler içinde istemlerini dile getirmiştir. Yapılan baskılara karşı yılmadan, içinden geçtiğimiz barış sürecinin hassasiyetlerini dikkate alan, tanışmaya, kardeşleşmeye, konuşma-görüşmeye, birliğe vurgu yapan çözümler önermişlerdir. Kendi hatalarından ders çıkarmış, ilk heyecanla yaptıkları yanlışlarını düzeltmeye çabalamışlar, örneğin ağızlarına yakışmayan küfürlü sözleri kaldırmışlardır.

Bizim tarihimizden gelen bir toplumsal ütopyamız vardır, adına “Rızalık Şehri” deriz. Gençler, parklarda kurdukları kamplarda kısa sürede olsa yaşama geçirdikleri ütopyanın, bir kere paylaşımcılığı, dayanışmayı ve kardeşleşmeyi yaşayanın asla unutamayacağı o ütopyanın, bizim düşünce dünyamızda köklü bir yeri olduğunu mutlaka öğreneceklerdir.

Biz onlarla gurur duyduk. Onlardan öğrendik. Onlar direnişleriyle ülkemizin genç nesillerinin üzerine serpilmiş ölü toprağını silkelediler. Dayatmalara karşı çıkarken, bizim rızamızı almak zorundasınız dediler. Demokrasinin sadece seçimden seçime oy vermek demek olmadığını, demokrasinin halkın, karar oluşturma süreçlerine sürekli olarak katılması demek olduğunu hatırlattılar. Farklı görüşlerin bir arada eşit ve kardeşçe yaşamasının temeli olan laiklik ilkesine sahip çıktılar.

Umarım onlar bir daha demokrasi, laiklik, eşitlik, kardeşlik ilkelerinden taviz vermezler. Bu ilkeleri çiğneyenlerin karşısına dikilmekten de çekinmezler.

AKP, unuttuğu Alevi Açılımını yeniden gündeme getirdi. Bazı planları olduğunu açıkladı.
Dedeleri eğitmek ve maaş’a bağlayarak cemevlerinde görevlendirmek de bunların içinde. Gelinen sürece ilişkin görüşlerinizi söyler misiniz?

Barış süreci ve özellikle Gezi Parkı direnişi ardından gelişen siyasi ortamda başbakanın ağzından hükümetin Alevi Açılımına “bırakıldığı yerden devam” edileceği sözlerini duyduk. Bu tutum ve sözler bile çok üzücü ve samimiyetsizdir: Demek ki hükümet isterse Alevi toplumun hak ve istemlerini olduğu gibi “bırakmakta”, isterse yeniden bıraktığı yerden “devam” etmektedir. Bu yaklaşımın ülkemizin tarihindeki ağır haksızlıkları gidermekle, devletin tarafsızlığını, demokrasiyi ve laikliği kurmakla bir ilgisi olamaz. Bu tutum bile, daha önceleri “Alevi Açılımı” adı altında yapılan çalışmaların ne kadar kof olduğunu bir kez daha göstermektedir.

Henüz ortada belirli bir öneri yok, ancak belli noktalar belirginleşiyor. Hükümet, Alevi-Bektaşi-Kızılbaş toplumunun duyduğu tepkileri yüksek sesle dile getirdiği üçüncü köprüye Yavuz adını vermekten geri adım atmayacakmış. Ama bizim ulularımızın isimlerini de bazı büyük projelere vereceklermiş.

Bu tutum, hükümetin Alevi Açılımındaki samimiyetsizliği bir kez daha ortaya koymaktadır. Katliamcı sultanlar ile bizim ulularımızı bir araya koyan, birbiri ile kıyaslayan yaklaşımı tümüyle reddediyoruz. Bizim ulularımızın adlarının siyasi oyuncak haline getirilmesini de kabul etmeyiz.

Dersim Katliamında bir rol oynadığı bilinen Sabiha Gökçen isminin, verildiği havaalanından alınması da bu çerçevede gündeme getirilecekmiş. Burada da siyasi kurnazlıklar ve çıkar hesapları öne çıkıyor. Dersim katliamı tüm Kızılbaş-Alevi-Bektaşi toplumu için kanayan yaralardan biridir. Ama bu konunun basit siyasi çıkarlar uğruna partiler arasında bir ayak topuna çevrilmesi girişimlerine biz taraf olmayız. Bizim Dersim konusundaki tutumuz da gayet iyi bilinmektedir.

Hükümetin bu yeni tutumuna göre Alevi Açılımının ölü doğmuş önerileri bir kez daha gündeme getirilecekmiş. Örneğin, Alevilere Diyanet İşleri Başkanlığında yer verilecekmiş; Devlet bütçesinden cemevlerine yardım yapılacakmış; Cemevleri, tekke ve zaviye sayılmayarak yasak kapsamı dışında tutulacakmış; dedeler bir üniversitede eğitilecekmiş ve inanç önderi olarak cemevlerine atanacakmış.

Ortada dolaştırılan bu sözlerin, bu yaklaşımların hiçbiri bizim için kabul edilebilir değildir. Daha Alevi Açılımı çalışması bitmeden bunu kamuoyu ile paylaşmıştık. Biz bir öyle bir böyle konuşmayız, tutumuz değişmemiştir.

ALEVİLİK DİYANET İÇİNDE YER ALAMAZ, ALMAZ

Kızılbaşlık-Alevilik-Bektaşilik, bugünkü Diyanet İşleri Başkanlığı kurumu içinde yer alamaz, almaz. Alevi-Bektaşi toplumu laikliği esas alır. Hem laikliği savunup hem de laiklik dışı bir kurumda temsil edilmek istemeyiz.

Mevcut durumda sorunumuz, görüşlerimizin Sünni İslam tarafından meşru görülmesi ya da Başbakanlığa bağlı bir “genel müdürlük” veya Diyanet’te temsil değil, laik ve demokratik bir devlet yapısında kültürel ve bireysel düzeyde eşit ve özgür olmak istediğimizin bir türlü kabul edilmemesidir.

Üzerinde önemle ve dikkatle durduğumuz konulardan birisi dedelerin-zakirlerin devlet tarafından cemevlerine atanması ve maaşa bağlanması konusudur. Bu bizim toplumumuzun kabul edeceği bir şey değildir. Devletten maaş alan dede, bu devletin memuru olur, artık iktidarların dümen suyunda gitmek zorundadır. Maaşlı dede, benim dedem olamaz, ona maaş verenin görevlisi olur. Böylece, Devlet kendi Alevisini yaratır. Böylece dedelik kurumu biter; dedelik bittiği zaman Alevilik-Bektaşilik de biter.

Belli ki yolumuzun gereğini yüzyıllar boyu yerine getiren dedelik, bir maaşa teslim alınır sanıyorlar. Yanılıyorlar. Hiç şüphesiz Alevi-Bektaşi toplumunun içinden de bazı bireyler böyle devlet imkânlardan yararlanmak isteyecektir. Bizim inancımızda böylelerinin, “Yediği haram, yuduğu murdar, tacı delik, kendi murtad” sayılır. Bizim toplumuz, devlet tarafından atanmış maaşlı dedeyi-zakiri ve diğer hizmet sahiplerini asla benimsemez.

Bizim dedelerimiz ve diğer hizmet sahiplerimiz, Aleviliği-Bektaşiliği her türlü kötü şartlarda bugüne taşıyan, yol aşkı olan büyüklerimizdir. Yol aşkı olan insan, cebini maddi olanaklarla doldurmak için değil, ruhunu manevi dünya için doldurmak için yaşar. Talibin bir anlık mutluluğu, onun için tüm maddiyatların üstündedir.

Bir dede görevlerini devletten alacağı maaş karşılığı yaparsa, yaptığı dedelik değildir. Dedelerin görevi gönülleri tamir etmek ve insanları mutlu etmektir. Tarih boyunca dedeler maaş almadan, toplumumuzun öğretmeni, doktoru, psikologu, hâkimi, yol göstericisi olmuşlardır.

Bizim toplumumuzda Hakkullah bir rıza lokmasıdır. Bu sadece bir araçtır, amaç değildir. Dede, Hakkullah istemez; talip rızalıkla verirse verir, vermezse dede, “neden vermiyorsun” demez; vermediği için de o talibine başka gözle bakmaz, çünkü aralarındaki ilişki çok farklıdır, maddiyata dayanmaz.

Dedelik kurumu bir hizmet kapısıdır; geçim kapısı değildir. Dedeliği geçim kapısı gibi gören bir dede Alevi-Bektaşi inancına ihanet etmiş olur ve toplum içinde kabul görmez. Dede ile talibin arasına devletin ördüğü maaş duvarı girerse, dedelik hizmeti olmaz. Alevi-Bektaşi inancının içi boşaltılmış olur, adından başka bir şeyi kalmaz.

Veliyettin Ulusoy İle Bir Söyleşi yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

Milletvekili Hüseyin Aygün’ün Meclis’e cemevi açılması için yaptığı başvuru, TBMM Başkanı Cemil Çiçek tarafından Diyanet İşleri Başkanlığı’nın “İslam’da cami ve mescit dışında başka bir ibadet yeri yoktur” şeklindeki rapor esas alınarak reddedilmişti. Hüseyin Aygün de “bu karar haksız bir karardır” diyerek Ankara 6. İdare Mahkemesi’ne dava açmış, yargıyı göreve davet etmişti. TBMM, “hukuki dayanaktan yoksun olduğunu” iddia ettiği bu davanın reddedilmesi için mahkemeye dört sayfalık bir savunma gönderdi.
Ülkenin en güvenilir ve bütün yurttaşlara karşı eşit mesafede ve tarafsız olması gereken kurumu TBMM’nin savunması tam bir felaket. İnanılır gibi değil ama TBMM’nin savunmasının kurumsal kimliği ile hiçbir alakası yok: Savunmada, “Alevilik müstakil bir din değil” deniyor, “Diyanet herkesi temsil ediyor” deniyor, “İslam’da cami ve mescit dışında başka bir ibadet merkezi yok” deniyor…

Savunmayı yazan, Meclis değil, sanki teolojik bir merkez. Savunmayı yazan da hukukçu değil, sanki Sünni bir din uleması! Üstelik, yazan kişi, bilinçli olarak yalan bir bilgiyi gerçek gibi yazmamışsa, bilgisiz ve cahil!

TBMM adına savunmayı kaleme alan “Hukuk Hizmetleri Başkanvekili Yıldız Bezginli” savunma yazısında lafı “Aleviler zaten camide ibadet eder”e getirerek diyor ki; “Hacı Bektaş Veli Külliyesi’nde de ibadethane olarak cemevi değil bir cami var, kaldı ki, birçok yerleşim yerinde de Aleviler ibadethane olarak camiyi kullanırlar” diyor…

Artık ezberlediğimiz bu klasik “Sünni tezleri” bir kenara bırakarak ben size yalnızca Hacı Bektaş Dergâhı’ndaki cami gerçeğini anlatayım:

1820’li yıllardı… Osmanlı, sürekli toprak kaybediyor, hızla çöküyordu. Mutlaka bir “günah keçisi” bulmak gerekiyordu. 300 yıldır zaten bilinen ve bütün “günahların keçisi” belliydi: Bektaşiler. II. Mahmut, “İslam birliği” için, ulemanın da onayını da alarak “Ümmet-i Muhammed’i” ateist ve  mülhit olarak adlandırılan “güruh-u Alevi”lerin “şerrinden korumaya karar vermişti”. Fermanını hemen yayınladı: “Allah’ın kitabına ve Peygamberin sünnetine uymayanlar, şeriata göre cezalandırılacaklardı. İslama aykırı inanç, ateizm ve dalalet kökünden kazınacaktı. Dinin yenilenmesi ve canlanması için, Bektaşi tekkeleri ilga edilecek, bunun için de önce Yeniçeri Ocağı kapatılacaktı.”

II. Mahmut dediğini yaptı: “Yeniçeriler 15 Haziran 1826’da isyan alameti meşhur kazanları ile son defa bugünkü Vatan Caddesi civarında bulunan ‘Et Meydanı’na geldiler. O sırada tellallar da, padişahı seven herkesi ‘Ar Meydanı’na yani şimdiki Sultanahmet’e çağırıyordu. Ar Meydanı’nda toplananlar daha önce planlandığı gibi Et Meydanı’na saldırdılar ve binlerce Yeniçeri Osmanlı tarihine “Hayırlı Olay” olarak geçecek bir katliamla kılıçtan geçirildiler… Ancak bu yeterli değildi. “Dinin yenilenmesi ve canlanması, dalaletin kökünden kazınması için, Bektaşi tekkelerin de ilgası”, yani varlıklarını ortadan kaldırılması gerekiyordu. Bunların “bütün izleri” ancak böyle yok edilebilirdi. Çünkü o sırada Anadolu’da ve Balkanlarda yaklaşık 700 Bektaşi tekkesi ve dergâhı vardı.
Bunun için de hazır olan fetva ve ferman çekmeceden çıkarılır ve uygulamaya sokulur:   “Anadolu’daki bütün Bektaşî tekkelerinin, türbe mahalleri hariç, bütün binalarının yıktırılmasını, eşya, emlâk ve müsakkafatların zoralımı ile devlete gelir kaydedilmesini ve Hamdi Bîn Feyzullah’ın Fesad-ı Belde’ye bais olduğundan Amasya’ya sürgün edilmesine…”
Yeniçerilerle birlikte, binlerce Bektaşi öldürülür, yüzlercesi “makarr-ı ulemâ olan beldelere” sürgüne gönderilir, Bektaşi tekkelerinin yeni olanları yıktırılır, 60 yıldan daha eski olanları ise “Nakşibendi tarikat şeyhlerinin uhdesine” verilir, dergâhlarının bütün mal varlıkları ya “ehl-i sünnet” tarikatlara verilir veya Hazine yararına müzayede usulü ile satılır…

TBMM adına yazılan savunmada bahsi geçen Hacı Bektaş Dergâhı’na ise Nakşî şeyhlerinden Kayserili Şeyh Mehmed Said Efendi tayin edilir ve 1834 yılında, yani bundan tam 178 yıl önce işte bu Nakşi Şeyhi, II. Mahmut’un talimatıyla dergâhta “Ak Cennet” denilen yere minaresiyle birlikte bir camiyi yaptırır! İşte bugünkü cami o camidir ve ne Alevi ne de Bektaşi geleneğiyle hiçbir  ilgisi yoktur! O zaman da, bugün de Alevi merkezlerine cami dikmenin amacı hep aynı olmuştur: Alevleri asimile etmek, Sünnileştirmek! 1980 darbesi sonrası da Alevi köylerine dikilen camiler de bu “kutsal amaç” için dikilmemiş miydi? Peki ne oldu? Hiç bir dönem cemaati olmayan bu camilerin birçoğu köylerde viraneye dönerken, bir kısmı da merkezi sistemden beş vakit ezan okunan, “elektronik propaganda merkezleri” oldular…

Hacı Bektaş Dergâhı’nın girişinde avlunun solunda yer alan “Meydan Evi”nin dergâhın kuruluşundan bu yana “tarikata girme, ikrar verme, nasip alma ve cem ayinlerinin yapıldığı” bir yer olduğunu bile bilmeyen bu cahiller, kalkmışlar bir de “bunların cemevi bile yok” diyorlar… Ayıptır!

http://www.yurtgazetesi.com.tr/hacibektastaki-cami-yalani%E2%80%A6-makale,2805.html

Hacıbektaş’taki Cami Yalanı yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

Necdet Saraç

Başbakan’ın Karacahmet Cemevi için “ucube” benzetmesi Alevi dünyasından haklı olarak ciddi bir tepki topladı. Ancak…

Bu ülkede Alevilerin yok sayılması yeni değil. Hakaret edilmesi, aşağılanması, ders kitaplarında, romanlarda haklarında akla hayale gelmeyecek iftiraların yazılması yeni değil.  Cemevlerini ibadethane olarak görmemek de yeni değil. Alevileri Sünnileştirme çabası ise hiç mi hiç yeni değil…

Yeni olan bir tek şey var: Dün “İslam dairesi dışında” görülen ve “katli vacip” diye haklarında fetvalar yayınlanan Alevileri bugün ısrarla “İslam dairesi içinde” gösterme çabası! Bu “yeniliğin” de en önemli nedeni Alevi hareketinin güçlenmesi ve artık ele avuca gelecek şekilde her yerde görünür olmasıdır. “Görünür” hale gelen Aleviler, doğal olarak yalnızca konu mankeni olmayı reddediyorlar, kafalarındaki prangalar da kırıldığı için “madem senin inancın için oluyor, benim inancım için niye olmasın” diyorlar. Marabalıktan eşit yurttaşlığa terfi etmek, karar mekanizmalarında da bulunmak istiyorlar. Bunu engellemek için dün Alevilere dönüp “sizin İslam’la uzaktan yakından bir alakanız yok” diyenler bugün “vallahi billahi siz hakiki Müslümansınız” diyerek Alevileri içinden çıkılması mümkün olmayan bir “Gayya Kuyusu”na çekmek istiyorlar.

Öncelikle Alevilerin bu tartışmayı ellerinin tersiyle itmesi gerekir.

İkincisi, Erdoğan başta olmak üzere, AKP’lilerin, siyasal İslamcıların söylediklerinde yeni bir şey olmadığını ve bütün yapılmak istenenin AKP’nin kendi tabanını “kemikleştirmek” olduğunu artık görmek gerekiyor.

AKP, HAS Parti Genel Başkanı Numan Kurtulmuş  ve DP eski Genel Başkanı Süleyman Soylu’ya yönelik önemli bir hamle yaptı. AKP bu hamleyi, BBP ve SP içinde halen önemli olan Erbakan’ın çocuklarına yönelik hamleleriyle güçlendirmek, MHP’yi de hareket alanı yalnızca “Kürt düşmanlığı” olan bir parti durumuna getirerek deyim yerindeyse yeni bir “Milliyetçi Cephe Partisi” oluyor. Söylemleriyle ve eylemleriyle de, bu “cephe” dışındaki kalan güçleri de cephenin dışına atıyor. Bu yeni durum, AKP’ye oy vermiş bu çevrelerde belli bir oy kaybına dönüşse de yarattığı yeni havanın kendisini iktidarda tutmaya yeteceğini hesap ediyor. Kendi tabanını kemikleştirmeye yönelen AKP’nin gözden çıkardığı en önemli toplumsal kesim Aleviler. AKP, hem 2010 Anayasa referandumunda, hem de 2011 genel seçimlerinde Alevilerin kendisine yar olmayacağını açıkça gördü.  Alevi çalıştayları, iftarlar, seçtirilen Alevi milletvekilleri, transfer edilen Aleviler, kurdurulan Alevi dernekleri çare olmadı. Alevilerin siyasal İslam’a, şeriata olan doğal refleksi, Alevileri bırakınız AKP’ye yaklaştırmayı, AKP’den daha da uzaklaştırdı. Bugün bile milliyetçi duygularla, Kürt düşmanlığı ile MHP’ye oy veren bir kısım Alevi dönüp AKP’nin yüzüne bile bakmadı!

Alevilerin desteğinden umudunu kesen Başbakan, bakanlar, milletvekilleri ve yargı bundan dolayı, Diyanetin Alevilerle ilgili dışlayıcı, aşağılayıcı ve dayatmacı görüşlerini daha rahat dile getirir oldular.  Bundan dolayı, Ebussud Efendi, İdris-i Bitlisi övülür, Cemevi’ne bile “ucube” denir oldu…

Bunlar, dün de, bugün de Alevilerle ilgili asla samimi olmadılar. Alevilere yönelik kin ve nefret bazen gizli, bazen açık hep var oldu. “Bunlar da değişir” diyen her Alevi her seferinde duvara tosladı. Kişilikli davranmayan, bunlar adına iftar sofrası düzenleyen, bütün dünyası AKP’ye şirin gözükmek olan her hamle hüsranla bitiyor. Polat Otel’de ya da Malatya’da düzenlenen iftar davetleri gibi…

AKP, bugün Alevileri tümüyle gözden çıkartmış, üzerlerine kocaman bir çarpı işareti koymuştur.  Bundan dolayı, 2011 seçimlerinde 9-10 Alevi’yi seçilebilir yerlerde milletvekili göstermeyi planlayan AKP, bırakın 9-10 milletvekilini, Reha Çamuroğlu’nu  ve Hüseyin Tuğcu’yu bile listelere almamıştır. Bugün, AKP’nin Alevilerle ilgili ettiği her laf, yalnızca basit bir kin ve nefret söylemi ile sınırlı değildir, genlerine yerleşmiş Alevi düşmanlığının dışavurumundan başka bir şey değildir!

Her şey bu kadar ayan beyan ortadayken, Alevi kimliği ile halen AKP’de yer almaya devam eden “son Alevilerin” de AKP’den istifa etmelerinin, kendilerini bilemem ama ailelerini, akrabalarını çok rahatlatacağından ve büyük bir utançtan kurtulacaklarından eminim!  AKP’deki tek “Alevi kökenli“ milletvekili olan İbrahim Yiğit’in de “artık yeter” diyerek istifa edeceğini ve böylece AKP’nin kalan son boyalarının da döküleceğini umuyorum…

AKP’deki son Aleviler de istifa edecek mi? yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

İlhan Taşcı

Cumhuriyet-Ankara Bürosu – 2 Temmuz 1993’te Madımak Oteli’nde, ozan, öğrenci, emekçi, yazar ve şair 35 cana kıyıldı. “Cumhuriyet burada kuruldu, burada yıkılacak” sloganlarıyla Madımak Oteli’ni ateşe verenlerle ilgili açılan soruşturmanın ardından dönemin Kayseri DGM, Sivas Ağır Ceza Mahkemesi ve Sivas Asliye Ceza Mahkemesi’nde üç ayrı dava açıldı. Davalar, güvenlik gerekçesiyle Ankara’ya alındı.

Dönemin Ankara 1 No’lu DGM’sinde 79’u tutuklu olan 124 sanığın yargılanmasına 21 Ekim 1993 günü başlandı. Kapatılan RP’nin Kocaeli Milletvekili ve eski Adalet Bakanı Şevket Kazan, sanık avukatı olarak duruşmalara katılmak istedi. Ancak müdahil avukatların bir milletvekilinin anayasaya göre “devletin anayasal düzenini bozmaya kalkışma” suçundan yargılanan sanıklara avukatlık yapamayacağı itirazı üzerine mahkeme bu istemi reddetti.

Mahkeme, 26 Aralık 1994’te 124 sanıktan 26’sına verdiği 20 yıl hapsi, olayı Aziz Nesin’in tahrik ettiğini gerekçe göstererek 15 yıla indirdi. Mahkeme ayrıca, 60 sanığı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Yasası’na muhalefet suçundan 3’er yıl hapis cezasına mahkûm ederken 37 sanığın da beraatına karar verdi.

Yargıtay 9. Ceza Dairesi, 30 Eylül 1996’da 26 sanık hakkındaki kararları onarken, 98 sanıkla ilgili kararları lehte ve aleyhte bozdu.

33 idama onama

Ankara 1 No’lu DGM, ikinci kararını 27 Kasım 1997’de verdi. Mahkeme, ilk karardan sonra kaçan 6 sanıkla ilgili davayı ana dosyadan ayırdı ve 14 sanığa beraat verdi. 33 sanığı idama mahkûm eden mahkemede, 10 sanık 3’er yıl, 1 sanık 2 yıl, 2 sanık 5’er yıl, 27 sanık 7’şer yıl 6’şar ay, 4 sanık 20’şer yıl, bir sanık 15 yıl hapse mahkûm edildi.

Mahkeme, beraat eden 11 sanığın “anayasal düzeni zorla bozmaya kalkışmaya iştirak suçundan” cezalandırılmasını isteyen Yargıtay’ın bozmasına ise direndi. Yargıtay Ceza Genel Kurulu direnme kararını 28 Kasım 1997’de bozdu. Bu sırada Yargıtay 9. Ceza Dairesi de idama mahkûm edilen 33 sanığın da aralarında bulunduğu sanıklarla ilgili verilen kararları 14 Aralık 1998’de yeniden bozdu. Bozmaya, sanıkların doğum kayıtlarında Nüfus Müdürlüğü mührünün okunaksız olduğu, nüfus kayıtlarındaki cilt numarasının karara yanlış geçirildiği gerekçe gösterildi.

Pişmanlık talebi

Ankara 1 No’lu DGM, üçüncü kararını 16 Haziran 2000’de verdi. Mahkeme, daha önce dosyalarını ayırdığı 7 kişiye ek olarak, ilk bozma kararının ardından kayıplara karışan ve bozma kararına karşı diyecekleri sorulmadan haklarında hüküm kurulan Mustafa Dürer ve Muhammet Nuh Kılıç ile ilgili dosyayı ana davadan ayırdı. Mahkeme, Yargıtay’ın kararına da uydu ve tartışma konusu olan 11 sanıktan 9 sanığı 7’şer yıl 6’şar ay, bir sanığı 5 yıl, 4 sanığı 20’şer yıl, bir sanığı 15 yıl hapse mahkûm etti. Mahkeme, 33 sanığı da nüfus kayıtlarını düzelterek idam cezasına mahkûm etti.

Bu süreçte bazı sanıklar Pişmanlık Yasası’ndan yararlanmak istedi. Mahkeme, sanıkların bu istemini reddetti.

Haklarında tutuklama kararı verilmeyen ve dosyaları 2000 yılında üçüncü karar verilirken ayrılan Muhammet Nuh Kılıç ile Mustafa Dürer, kayıplara karıştı. İki sanıkla ilgili dava 10 yıl sürdü. Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi, 2010’da 15 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davayı kaldırdı.

Mahkeme, firari olan ve aralarında olayların bir numaralı sorumlusu, dönemin RP’li belediye meclis üyesi Cafer Erçakmak’ın da bulunduğu 7 sanığın yargılanmasını ayrı bir dosyada sürdürdü. Davada esas hakkındaki görüşünü açıklayan savcı Hakan Yüksel, davanın 6 firari sanığıyla ilgili zamanaşımı süresinin dolduğu görüşünü savunarak 6 sanığa açılan kamu davasının zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle düşmesine karar verilmesini istemişti. Sanıklardan ölen Yılmaz Bağ’ın nüfus kaydı gönderilmesine karşın savcının, Bağ hakkında da zamanaşımı istemesi dikkat çekti.

Aranırken evlendi, askere gitti

İhsan Çakmak’ın, aranırken 27 Temmuz 1999’da Sivas Altınyayla Belediyesi’nde evlendiği, askere gittiği, emniyetten ehliyet bile aldığı ortaya çıkmıştı. Katliamın asıl faillerinden Erçakmak’ın Sivas’ta öldüğü ve gizlice gömüldüğü ortaya çıkmıştı. Firari sanıklardan Vahit Kaynar da Polonya’ya geçerken yakalandı. Ancak Adalet Bakanlığı gerekli işlemleri yapamadan Kaynar yeniden kayıplara karıştı.

11 Mart 2012

İnsanlık Utanç Yaşar yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK) Başkanvekili İbrahim Okur, Sivas Katliamı Davası’yla ilgili olarak, “Aslında bu davada zamanaşımı uzamış. Burada bu sanıklar asli fail değil, onlar cezalandırılmış. Bu saatten sonra yapılacak fazla bir şey yok” değerlendirmesinde bulundu.

ANKA

Ankara- HSYK 1. Daire Başkanı İbrahim Okur, NTV’de katıldığı bir televizyon programında Sivas Katliamı Davası’nda sona yaklaşıldığının mesajını verdi. Gündemdeki konuları değerlendiren Okur, Sivas davasında 131 sanık hakkında yargılama yapıldığını, 121 sanık hakkında davanın kesinleştiğini 10 sanık hakkındaki davanın devam ettiğini belirterek, “Sivas Davası’nda 5 sanık hakkında zamanaşımı doluyor. 4 sanık hiç yakalanmamış, bir sanık yakalanmış tutuklanmış daha sonra serbest bırakılmış ve bir daha ele geçirilememiş. Yargılamanın çok uzun sürmesi çok önemli bir sorun, sanıkların yakalanamaması önemli. Sivas davasında söz konusu sanıklarla ilgili zamanaşımının sonuna gelindiği görülüyor” dedi. Zamanaşımının tüm modern ceza hukukunda olan bir uygulama olduğunu belirten Okur, mahkemelerin suçlar konusunda takdir hakkını kullanabileceğini ancak iddianamede yazılı suçun ne olduğuna bakılması gerektiğini kaydetti. Sanıklarla ilgili iddianamede yazılı suçun zamanaşımının dolduğunu ifade eden Okur, Savcının ara mütalaasında suçun vasfının değişebileceği görüşünü bildirdiğini, mahkemenin de bunu kabul ettiğini söyledi. Okur, “Aslında bu davada zamanaşımı uzamış. Burada bu sanıklar asli fail değil, onlar cezalandırılmış. Bu saatten sonra yapılacak fazla bir şey yok” değerlendirmesinde bulundu.

12 Eylül soruşturmasında görevli savcının “insanlık suçu” nitelemesini değerlendiren Okur, insanlığa karşı işlenen suç vasfının 2005 yılında hukuka girdiğini anımsatarak, “Bu suçun işlendiği tarih itibariyle insanlığa karşı suç olmadığı için geriye doğru işlendiği tarihte suç olarak görünmeyen eylemden dolayı insanların suçlanması mümkün değil. Savcı 12 Eylül’de de böyle bir değerlendirme yapmadı ve işkence gördüğünü iddia eden şahıslarla ilgili bu şekilde düşünülebilir diye bir ayırma kararı verdi” diye konuştu.

“Başbakan izin vermese savcılar Danıştay’a başvurabilir”

İstanbul Özel Yetkili Cumhuriyet Başsavcıvekilliği’nin MİT Müsteşarı Hakan Fidan’ın ifadesi için Başbakanlık’tan izin talebinde bulunduğunun anımsatılması üzerine Okur, iznin rutin bir işlem olduğunu kaydederek, “Savcılar iddialarında ısrarlıysalar ki ısrarlı oldukları görülüyor, taleplerini yaptılar. Bundan sonrası Başbakanlığın izin verip vermemesine göre şekillenecek” dedi. Başbakanlığın Fidan için soruşturma izni vermemesi durumunda savcılığın Danıştay’a başvurma haklarının bulunduğunu belirten Okur, Danıştay’ın Başbakan’ın izin vermeme kararının kaldırması halinde, savcılığın soruşturmasına devam edeceğini, izin vermemeyi uygun bulursa da soruşturmanın sonuçlanacağını ifade etti. Memurların yargılanması konusunda yasal düzenlemeler bulunduğunun ve kanunlarda yargılamanın amirlerin iznine tabi olduğunun da altını çizen Okur, “İzin müessesi ilk kez hukuka girmiyor, bunu bu kapsamda değerlendirmek gerekir. Erkler aykırılığı ilkesine aykırı değil. Burada son sözü yargı söylüyor. Sonuçta son karar Danıştay’a gidecek son sözü orası söyleyecek, Başbakanın söylediği nihai karar olmayacak. Yargı kararıyla sonuçlandığı için erkler ayrılığını ihlal etmez diye düşünüyorum” değerlendirmesinde bulundu.

“Özel yetkileri ben de geniş buluyorum”

Okur, özel yetkili mahkemelerin görev alanlarının sınırlarının geniş olduğuna yönelik tartışmaları da şöyle değerlendirdi:
“2005 yılından 2007 yılına kadar özel yetkili mahkemeler tartışılmamış. Kamuoyunda tartışma yaratan davalarla mahkemelerin durumu tartışılmaya başlanmış. Terörle ve uyuşturucuyla mücadele ediyorsanız bu mahkemelere ihtiyaç var. Yetkilerini tartışabilirsiniz. Yetkilerini ben de geniş buluyorum. Sınırlamalar getirilebilir. Bu mahkemelerde gelen herkesin tutuklandığı düşünülüyor. İstanbul 12. Özel Yetkili Mahkemesi’nde şu anda 2 bin 600 sanık yargılanıyor. Yaklaşık 542’si yani yüzde 20’si tutuklu, yüzde 80’i tutuksuz yargılanıyor. Ergenekon Davası’nda ise sanıkların 257 sanıktan 65’i yani yüzde 25’i tutuklu. Yüzde 20-25 yüksek bir oran ancak mahkemelerin yaptığı işleri değerlendirirsek bu sayılar çok yüksek değil. CMK’nın 251’nci maddesinde savcıların herkesle ilgili aynı işlemleri yapabileceği yorumu yapılıyor. 251’nci maddede bir düzenleme yapılırsa bu sorun ortadan kalkar. Gözaltı süreleri biraz daha sınırlanabilir. Özel Yetkili mahkemelerin gerekli olduğunu düşünüyorum. Eğer terörle mücadele ediyorsanız, bu tür ihtisas mahkemelerine ihtiyaç var.”

KCK soruşturmasından el çektirilen Savcı Sadrettin Sarıkaya’yla ilgili incelemenin devam ettiğini belirten Okur, “Geçen yıl yaklaşık 100 civarında özel yetkili savcı hakkında inceleme izni verildi. Bunlardan 15-16 aylık uygulamada 11 hakim ve savcı disiplin cezasıyla cezalandırıldı. Özel yetkili 25 mahkemede 188 kişi çalışıyor. Geçen 9 bin hakim şikayet edilmiş, bin 100 kişi için soruşturma izni verilmiş” dedi.

“İki hukukçunun olduğu yerde en az üç görüş vardır”

HSYK’nin AİHM kararları ışığında ifade özgürlüğü ve medyanın sorumluluğunun da konuşulacağı sempozyum düzenleyeceğini kaydeden Okur, organizasyonla ilgili “İlk kez 250 hakim bir araya gelecek. Sempozyumda AİHM kararları ışığında ifade özgürlüğü ve medyanın sorumluluğu da konuşulacak” dedi. Tutuklu milletvekillerinin durumuyla ilgili yargıda bir formülün bulunup bulunmadığı konusunda Okur, “Parlamento bir yasal düzenleme ile bu işi halledebilir. Yargıdaki formül ise hakimlerin takdir hakkına kalmış bir konu” diye konuştu. Okur, aynı konudaki kararlara mahkemelerden farklı kararlar çıkmasına yönelik eleştirileri de şöyle değerlendirdi:
“İki hukukçunun olduğu yerde en az üç görüş vardır. Hakimlerin farklı kanaatlerinin olması doğaldır. Farklı görüşlerin olması içtihatların oluşması için önemli. Bizim kurul olarak yargısal görevimiz yok. Hakim yanlış karar verdiyse bunun şikayet mercii Yargıtay. Herkesin bilinçlenmesi lazım. Biz Türkiye genelinde hakim ve savcılarla toplantı yaptık. Tepkisel değil, sorunları kökten çözecek adımlar lazım.”

Cumhuriyet  9Mart 2012

Sivas İçin Yapılacak Bir Şey Yok yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

Bursa’nın İnegöl ilçesinde bir dersanede Alevi ve Kürt olduğu için inanılmaz hakaretlere maruz kalan Taylan öğretmen, bu durumu şikayet ettiği içinse aynı dersane yönetimi tarafından mahkemeye verildi!

ANKA

Ankara- CHP’li Aykan Erdemir, Meclis’te düzenlediği basın toplantısında Bursa İnegöl’de özel bir dershanede çalışan Alevi öğretmene, birlikte çalıştığı diğer öğretmenlerin “Tunceliler şerefsiz oluyor, Alevi ve Kürt oldukları için isyan ediyorlar”, “Alevi ve Şiilerin hepsi sapık” sözleriyle nefret ve ayrımcı söz ve davranışlarda bulunduğunu, işyeri müdürünün de “Alevi bir öğretmen ile aynı ortamda çalışmanın günahını artık taşımak istemediği” gerekçesiyle bu öğretmenin görevine son verdiğini ileri sürdü. Bu yaşanan durumun nefret söylemini siyasetin bir aracı yapan ve kindar nesil yetiştirme çabası içinde olan Başbakan Tayyip Erdoğan’ın iktidarında şaşırtıcı olmadığını söyleyen Erdemir, asıl şaşırtıcı olanın ise bu öğretmenin yargı sürecinde yaşadıkları olduğunu ifade etti.

Alevi öğretmenin Bursa İl Milli Eğitim Müdürlüğü’ne şikayet dilekçesi gönderdiğini, bunun üzerine dershane şubesine “kınama” cezası verildiğini anlatan Erdemir, savcılığa yapılan başvuruda ise “kovuşturmaya yer yok” kararı çıktığını kaydetti.

Söz konusu dershane yönetiminin olayın basına yansıması gerekçesiyle öğretmene 5’er bin liralık iki ayrı tazminat davası açtığını anlatan Erdemir, bunun “bir kişinin ayrımcılığa uğradığı gerekçesiyle yaptığı şikayet sonrası kötü bir davranışla karşılaşması veya farklı muamele görmesi” anlamına gelen sistematik bir “mağdurlaşma” süreci olduğunu ileri sürdü.

Tazminat davasını açan dershaneyi Alevi öğretmenden özür dilemeye ve davayı geri çekmeye çağıran Erdemir, Milli Eğitim Bakanı Ömer Dinçer’i de eğitim kurumlarında sıklıkla yaşanan ayrımcılık, nefret söylemi ve ötekileştirme süreçleriyle kararlılıkla mücadele için gerekli önlemleri almaya davet etti.

Başbakan Tayyip Erdoğan’ı da nefreti ve ayrımcılığı körükleyecek eylem ve söylemlerden uzak durmaya çağıran Erdemir, “Sekiz yıldır sürüncemede kalan Ayrımcılıkla Mücadele ve Eşitlik Kurulu’nu, Ulusal İnsan Hakları Kurumunu hayata geçirmeye ve Nefret Suçları Yasası’nı biran önce TBMM’nin gündemine getirmeye” davet etti.

“İçişleri Bakanı olayı örten bir tavır içinde”

Erdemir, Adıyaman’da Alevilerin evlerinin çocuklar tarafından işaretlenmiş olabileceğiyle ilgili İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin’in açıklamasının sorulması üzerine de, “Her sorumlu siyasetçiye ve yöneticiye düşen görev, bu benzeri olayları karalılıkla incelemek ve gerekli önlemleri almaktır. Burada İçişleri Bakanı olayın faillerini korur ve olayı örten bir tavır içindedir. Eğer yurttaşlarımızın özgür, güven içinde yaşadığı bir ülke istiyorsak, insan haklarının temel olduğu bir rejim istiyorsak kamu görevlilerinin de daha sorumlu davranması gerekiyor” yanıtı verdi.

Erdemir, 4+4+4 eğitim modeli ile ilgili soru üzerine, dünyanın gelişmiş ülkelerinde eğitimin nicelik değil nitelik üzerinden tartışıldığını belirterek, “Hiçbir ön hazırlık yapmadan, gerekli katılımcı demokrasi adımlarını atmadan, uzman görüşlerini almadan bir çırpıda eğitim sistemini yapboz tahtasına çeviriyoruz. Türkiye’nin bilgi toplumu olması önünde yurttaşların da insanca yaşamasının önündeki en büyük engel bu eğitim anlayışı. İktidar otoriter değerlerini eğitim üzerinden halkımıza dayatmaya çalışıyor” dedi.

Cumhuriyet,    2 Mart 2012

Alevi Öğretmene İnanılmaz Hakaretler! yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

Cumhuriyet

Ankara/ Malatya- CHP Tunceli Milletvekili Hüseyin Aygün ve CHP Adıyaman Milletvekili Salih Fırat TBMM’de düzenlediği basın toplantısında, Adıyaman’da Alevi ve Kürtler’in yoğun olarak yaşadığı Karapınar Mahallesi’nde 45 evin duvarına 26 Şubat gecesi birbirine benzemeyen anlamsız yazıların yazıldığını belirtti. Mahalle halkının korku içinde geceleri nöbet tutmaya başladığını ifade eden Fırat, “Emniyet müdürü olayın planlı bir şey olmadığını, çocuklar tarafından yapılmış olabileceğini belirtti. Hatta yazıların satanist işaretlere benzer olduğunu bunun münferit bir olay olduğunu ifade etti. Buna karşın istihbarat çalışmalarının yapıldığını söyledi. CHP il ve ilçe başkanlığı buradaki işaretleri belgelediler. O bölgede ağırlıklı olarak Kürt ve Alevi yurttaşlar yaşadığı için, tarihimizde yaşanan kötü örnekler olduğu için – Maraş katliamı gibi – Adıyaman’da da bir ön provakasyon mu var diye endişelendik” dedi. CHP’li Aygün ise “Bu ülkenin ana muhalefet partisinin genel başkanının dini inancını seçimlerde başbakan tarafından hakaret konusu edilmesi, daha birkaç gün evvet Hocalı katliamı mitinginde Ermeniler’e hakaret edilen bir mitingte bakanın konuşma yapması, Başbakanın dindar nesili yetiştirmeyi kafaya takması bu provakasyonun zeminini hazırlamıştır. Bu nedenle hükümet kendine çeki düzen vermeli. Adıyaman Emniyeti olayın münferit olarak tanımlamayıp gerçekleri ortaya çıkarmaya çalışmalıdır” diye konuştu.

İşaretlerin hepsi birbirinden farklı

Pir Sultan Abdal Kültür Dernekleri (PSAKD) Adıyaman Şubesi Başkanı Mahmut Yapıcı, kentte Alevi evlerinin işaretlendiği haberlerini doğruladı. Yapıcı, “Emniyet amiri ile birlikte toplamda 45 evin üzerinde işaret tespit ettik. Bu evlerde yaşayan herkes Alevi kökenli. Valilik ve Emniyet olayı soruşturuyor. Biz ise takipteyiz. 45 aileden imza topladık, yarın (bugün) savcılığa suç duyurusunda bulunacağız. Evlerin üzerlerindeki işaretlerin hepsi birbirinden farklı” dedi.

Valilik Sodan: Çocuklar yapmış olabilir

Adıyaman Valisi Ramazan Sodan, gelişmeler üzerine makamında Emniyet Müdürü Mehmet Bilici ile birlikte bir basın toplantısı düzenledi. Sodan,“Karapınar Mahallesi’nde vatandaşlarımızın bahçe duvarlarına ve kapılarına bir takım harf, rakam ve çizgiye benzeyen keçeli kalemle yazılar yazılmış. Emniyetimiz bunları tespit etti. Bu bir çocuk tarafından veya provokasyon olarak da yazılmış olabilir. Biz bunun takipçisiyiz. Rastgele çizilmiştir. Son yapılan tespitlere göre 25 tane evimizin kapılarına ve duvarlarına çizilmiştir. Bu olayı çözmeye çalışıyoruz” diye konuştu. Kentteki birlik ve beraberliğin devam ettiğini belirten Sodan, “İlimizde yakın tarihte de geçmişte de herhangi bir kavga ve huzursuzluk olmadı. Sorunu çözmeye çalışıyoruz” dedi.

Başsavcılık: Titizlikle araştırıyoruz

Cumhuriyet’in ulaştığı Adıyaman Cumhuriyet Başsavcısı Faruk Büyükkaramuklu, konuya ilişkin soruşturma başlatıldığını açıklayarak “Olayı inceliyoruz, titizlikle araştırıyoruz” dedi

Geçmez: ayrımcılık körümleniyor

Yazılı bir açıklama yapan Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı Genel Başkanı Ercan Geçmez ise “AKP’nin bir yandan Suriye için sürdürdüğü mezhep ayrımcımcılığına dayalı açıklamaları ve politikaları, bir yandan da bizzat bir bakanının yer aldığı, neo milliyetçi mitingleriyle bir iç savaşında işaret fişeğini yakıyor. Erdoğan’ın söylediklerini kendine görev bilen bir güruhta Adıyaman’da Alevilerin yaşadığı evleri işaretliyor. Bu neyin hazırlığı? Biz bunu Maraşlar’dan, Çorumlar’dan biliyoruz. Herkesi duyarlılığa davet ediyoruz” ifadesini kullandı.

Maraş katliamını anımsattı

19 -26 Aralık 1978’de Kahramanmaraş’ta meydana gelen ve resmi verilere göre 100’ü aşkın insanın öldürüldüğü katliamda, katliam öncesi Alevi ve solcuların yaşadığı evler işaretlenmişti. Adıyaman’da  ortaya atılan bu iddia, Maraş Katliamı’nı anımsattı.

29 Şubat 2012

Adıyaman’da Alevi Evlerine İşaret yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

Sivas Katliamı’nın zamanaşımına uğrama riski mağdur yakınlarını kahrediyor…

Selda Güneysu

Cumhuriyet Ankara Büro– Sivas’taki Madımak Oteli’nin 2 Temmuz 1993’te yobazlar tarafından yakılması sonucu yaşamını yitiren Metin Altıok ve Behçet Aysan’ın kızları Zeynep Altıok Akatlı ve Eren Aysan, Sivas davasının zamanaşımından düşecek olmasına tepki gösteriyor. Akatlı ve Aysan, davanın zamanaşımına uğramaması için pek çok kez TBMM’de, AKP, BDP ve CHP grubu ile görüştüklerini ve kendilerinden Toplumsal Bellek Platformu adına ülkede yaşanan faili meçhul cinayetlerin araştırılması için “özel yetkilerle donatılmış araştırma komisyonu kurulmasını” istediklerini, ancak AKP’nin kendilerine randevu vermediğini söyledi. Altıok Akatlı ile Aysan, “19 yıldır adaleti bekliyoruz, adalet arıyoruz. Biz bu coğrafyadaki herkes için adalet istiyoruz” diyor.

Akatlı ve Aysan, Sivas davası sürecinde yaşadıklarını da şöyle anlatıyorlar:

"Sivas davası nedeniyle tutuklu kaç sanık var, bilmiyoruz. Sayısız başvuru yaptık ve hiçbirine yanıt alamadık. Belki de cezaevinde kimse yok! Ayrıca kırmızı bültenle aranan sanıklar vardı. Bunlar hakkında işlem bile yapılmadı. Biri Sivas’ın Altınyayla ilçesinde evlendi, biri ehliyet aldı, diğeri askerliğini yaptı… Ama yakalamadılar. Son olarak da Cafer Erçakmak geçen yıl kızının evinde öldü. Bu isimler nasıl korundu? Dönemin Adalet Bakanı Şevket Kazan, cezaevindeyken sanıkları ziyaret etti ve onların koşullarını iyileştirdi. Dönemin sanık avukatları da bugünün iktidarı tarafından hukuk adına kilit noktalara getirildiler. Milletvekili, bakan oldular."

Akatlı ile Aysan, siyasi cinayetlerdeki zamanaşımının kaldırılıp, bu cinayetlerin insanlık suçu kabul edilmesini istedi.

Katliam Davasında Zamanaşımı Riski yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.

Bizim Bayramımız Seyranımızdır.

Ol Güzel Sevgili Hayranımızdır

Tenler Tercüman Can Kurbanımızdır

Ol Şah-ı Velayet Canandır Bize

Sağlıklı, Mutlu Bayramlar

Güzelden Yana Her Şey Gönlünüzce Olsun.

Aşk ile…

Bayramınız Kutlu Olsun yazısı ilk önce Seyyid Ali Kızıldeli Sultan ve Alevilik >> 12 İmamlar, 4 Kapı 40 Makam üzerinde ortaya çıktı.